ex Ponto

Sodaba Abibzay: When several political parties join strength to make a boat they all can survive on. They frankly don’t give a shit, even if the boat is made out of principles they don’t stand for. Every chance of survival is better than no survival at all. While floating on a survival package of principles we may question our self for how long will this compromise piece float? Will it ever make the shore? Or was it damned to sink even if it looked waterproof just like the Titanic? Is waterproof possible nowadays? And is that the reason you never get any guaranty on things in life. The door is never closed, it’s always half open. If politics introduce to us the Kunduz – coalition , we ‘’the just ordinary people’’ -like John Legend has named it- introduce to you the “Maybeoligy”. This word is the death sentence to security! It kills brutally and is proud of it as well. The Maybeoligist never sinks and always has a float. He may not reach the shore every time, but he does dodge the bullet which would have made him sink.

I met a lot of Maybeoligists in my life and so far life has examined them:they are pretty successful. They don’t have just one friend but a dozen of them. They don’t bind relationships but partnerships. Whenever the boat is about to sink, they hold on to that term of a half open door, which they kindly indicated while bonding with you. Behind that door their safety vest and unsinkable floating principles are waiting for them to take the jump and still stay dry. While we, “the Maybe Phobia’s” have troubles  standing dry on land they are about to begin a waterproof existence on water.

So, are the Maybeoligists the new political mind fuckers, disguised as you and me, waiting for the flood to strike and wipe us out while they have their safety package secured? And is the only way of survival to this flood to join arms with unacceptable principles? Would you rather drown the death of a brave principle or live the life of a coward Maybeoligist?

Veertig jongeren uit vijf landen met vijfenveertig verschillende etnische achtergronden waren begin juli in Stockholm bij elkaar om samen mediaproducties te maken over hun ervaringen met integratie, participatie en beeldvorming. De jongeren leven in Nederland, Tsjechië, Zweden, Engeland en Hongarije, maar waren oorspronkelijk afkomstig uit Somalië, China, Ghana, Oekraïne, Rusland, India, Griekenland, Marokko, Ethiopië en vele andere landen. In het land waar ze nu wonen ziet men hen vaak als ‘de buitenlander’ of ‘de immigrant’. Wat doet dat met hen? En zijn er verschillen per land? Liyen Siaw vroeg het aan de andere deelnemers.

Lees het hele artikel op

http://www.wereldjournalisten.nl/artikel/2012/07/16/zo_zien_europeanen_hun_immigranten/

De hedendaagse Surinaamse kunstenaar Marcel Pinas komt in de periode 28 augustus - 28 september 2012 wonen en werken in de Utrechtse wijk Overvecht. Zijn werk is te zien in de openbare ruimte in Overvecht en in Galerie SANAA (Utrecht centrum). Daarnaast geeft hij workshops aan scholieren uit Overvecht. Op 2 september is hij aanwezig tijdens het Utrechtse Uitfeest en houdt hij een Artist Talk in Galerie SANAA. 
Pinas hanteert traditionele gebruiken van de Marrron-cultuur uit zijn geboortestreek en tekens afkomstig uit het Afaka-schrift als symbolen voor zijn beeldtaal. Door zijn kunst laat hij de toeschouwer kennis maken met de Marron (naar het Surinaamse oerwoud gevluchte slaven) en het slavernijverleden. Vorig jaar opende Pinas in Moengo zowel een museum voor moderne kunst als zijn Tempe Art Studio waar kinderen dagelijks kunnen tekenen, schilderen, dansen of muziek maken. Hij bouwde al in binnen- en buitenland grote moderne kunstinstallaties die alle de boodschap bevatten: Behoud de cultuur!
Kosmopolis Utrecht verwelkomt Pinas op zaterdag 8 september om 14.00 uur in de wijk Overvecht met een muzikaal programma met o.a. zangeres Denise Jannah en Surinaamse Close Harmony van Jaden in de arena van station Overvecht. Dat gebeurt aansluitend op het seizoenconcert van Sambacaxi (Braziliaanse klanken) en het Utrechts Gemeentekoor. Op woensdag 31 oktober wordt een finissage (feestelijk afsluiting) gehouden bij de kunstwerken.

Op de Einsteindreef bij het grote winkelcentrum in Overvecht plaatst Pinas aan een installatie met tekens uit het Afaka-schrift. Op Overvechtse scholen legt Pinas tijdens workshops een verband tussen slavernij en huidige vormen van uitbuiting. Pinas gaat met de kinderen op zoek naar hun eigenwaarde en trots en wil ze nieuwsgierig maken naar hun eigen afkomst. Eind september vindt er een presentatie plaats van de workshops van de scholieren.

Pinas start begin september in Galerie SANAA aan het Jansdam met het werken aan een nieuwe installatie van totems en flessen. Daar houdt de kunstenaar op zondag 2 september een Artist Talk in op zondag 9 september wordt in Galerie SANAA zijn solo-expositie geopend.
 
Kosmopolis Utrecht heeft Marcel Pinas als artist in residence uitgenodigd in het kader van de herdenking en viering van de 150e verjaardag van de afschaffing van de slavernij.

Samenwerkingspartners bij dit project zijn: HIK ontwerpers, Pouwerschool, Trajectum college, De Schakel, De Brede School en Galerie SANAA.

On File, de associatie van gevluchte journalisten en schrijvers, zoekt een

Webmaster (op vrijwillige basis)

Peter Blasic: Het strenge visumbeleid voor Turken die door Europese lidstaten willen reizen staat in schril contrast met een veel soepeler beleid voor inwoners van enkele landen die nog geen kandidaat zijn voor de EU. Bij de achtergronden en het nut van dit beleid vallen de nodige kanttekeningen te plaatsen.

Honderd- duizenden Turken nemen jaarlijks plaats in de rij voor de EU-consulaten. Zij besteden daar hun tijd en geld om naar de EU te mogen reizen. In 2010 ging het om in totaal 625.000 Turkse aanvragers van een visum om te mogen reizen binnen de EU grenzen. Vaak wordt hun aanvraag gehonoreerd met een eenmalig visum, dat slechts enkele dagen geldig is. Soms wordt hun de toegang simpelweg geweigerd.

De visumbarrière die is opgetrokken rond de 26 landen van de Stengenzone, alsmede het Verenigd Koninkrijk en Ierland vormen een bron van toenemende frustratie voor Turkse burgers en ambtenaren. Turkije is de enige EU kandidaat-lidstaat waarvan de burgers nog niet zonder visum mogen afreizen naar de EU. Burgers van Moldavië en Oekraïne – landen die nog geeneens de status van kandidaat-lid hebben – mogen wel deelnemen aan het visum liberaliseringproces van de EU. In 2008 lanceerde de EU een visum liberaliseringproces voor vijf staten op de Westelijke Balkan. Elk kreeg een lijst met 50 moeilijk te realiseren doelstellingen. Toen zij hadden voldaan aan alle eisen van de EU (variërend van het verbeteren van de beveiliging van paspoorten tot scherpere grenscontroles en tot een verbeterde samenwerking met de politiediensten binnen de EU), werd de visumverplichting voor deze landen opgeheven. Sindsdien kunnen Albanezen, Bosniërs, Montenegrijnen, Serviërs en Macedoniërs naar de EU reizen zonder visum.

Turkije daarentegen zag met lede ogen hoe de EU weigerde om zelfs maar perspectief te bieden op participatie in het visum liberaliseringproces. Tijdens een meeting in 2011 wisten de EU ministers van Binnenlandse Zaken niet meer te bieden dan een "dialoog over visa, mobiliteit en migratie". In een besloten vergadering van een EU-werkgroep inzake migratie en grenzen in februari 2012 bleek dat de stemming van de belangrijkste EU-lidstaten sindsdien niet is veranderd. Ankara stelt dat EU politici bang zijn voor hun achterban. Ze denken dat die niet in zal stemmen met vrijstelling van de visumplicht voor Turken. Want die zijn bang dat Turken massaal naar de EU komen om in de illegaliteit te verdwijnen. En ze zijn bang dat het aantal aanvragen voor politiek asiel gaat pieken! Dus houdt men de grenzen liever gesloten.

De EU schendt haar eigen uitgangspunten
Er zijn verschillende bezwaren tegen het huidige beleid van de EU. In de eerste plaats schendt de EU haar eigen juridische uitgangspunten. Ze gaat voorbij aan het feit dat Turkse burgers al bepaalde rechten hebben binnen de EU. Diverse recente uitspraken hebben bevestigd dat Turken het recht hebben om zonder visum te reizen naar een aantal EU-lidstaten, waaronder Duitsland en Nederland, voor maximaal drie maanden.

De visumplicht is – in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht – niet in het veiligheidsbelang van de EU. De EU heeft de steun van Turkije zelfs nodig om de grens tussen Griekenland en Turkije veilig te kunnen stellen. Vorig jaar werden meer dan 61.000 illegale immigranten ontdekt langs deze grens. Griekenland alleen is niet in staat om deze EU buitengrens te bewaken. De angst bestaat ook dat de toetreding van Bulgarije en Roemenië tot de Schengen zone zal leiden tot nog meer illegale migratie die ook nog eens verder uit zal waaien over heel Europa. Met de nodige Turkse goede wil zou al snel een drastische daling van de illegale migratie zichtbaar worden, maar dit vergt inspanning, goede wil en vertrouwen. Turkije moet weten dat het als beloning voor haar inspanning eerlijk behandeld zal worden in de kwestie van versoepeling van het visumbeleid.

Turken naar Turkije
Hoe zit het met de Europese bezorgdheid over de gevolgen van een versoepeling van het visumbeleid? Het merendeel van de illegale migranten die via Griekenland naar Europa komen zijn Afghanen, Algerijnen en Somaliërs, maar geen Turken. In de afgelopen jaren hebben meer Turken landen als Duitsland, Nederland en België verlaten op zoek naar mogelijkheden in Turkije, dan andersom. En inderdaad zijn jonge Turken steeds meer geïnteresseerd in een loopbaan in Turkije. Zij hebben een goede opleiding en kennis van verschillende talen en culturen en zien perspectieven in Turkije. Niet voor niets is het land de 15e economie van de wereld en tevens één van de snelst groeiende economieën. Het vooruitzicht van grootschalige Turkse migratie naar de EU is dan ook misplaatst.

Dit alles wijst naar een voor de hand liggende conclusie. De Europese Commissie moet Turkije een visum liberalisering stappenplan aanbieden. Daarbij moet men zich niet verschuilen achter de mening van individuele lidstaten. En dat stappenplan mag best een paar flinke uitdagingen voor Turkije kennen. Liberalisering van de visumregeling voor de Turkse burgers is een win-win situatie. Het stappenplan zal vragen om hervormingen waardoor de mensenrechtensituatie in Turkije verbetert. En met een wijziging in het Turkse asielsysteem zou ook de situatie van illegalen verbeteren.

Turkije op haar beurt doet er goed aan om aan de EU duidelijk te maken dat een betere praktische samenwerking langs de Grieks-Turkse grens in ieders belang is. Het moet ook uitleggen dat een ordelijk visum-liberaliseringsproces beter is dan het scenario waarin de vrijstelling van visumplicht uiteindelijk aan de EU-lidstaten wordt opgelegd door hun eigen rechtbanken.

In ruil voor het stappenplan moet Turkije beginnen met samenwerken met Frontex om illegale migratie naar Griekenland te reduceren. De voortgang hierin zou meteen merkbaar en meetbaar moeten zijn. Met het wegvallen van de druk op de Griekse grens zou er ook meer animo zijn om Bulgarije en Roemenië toe te laten tot Schengen. De relatie tussen de EU en Turkije zou verbeteren. De vrijstelling van visumplicht zou ook goed zijn voor Turkse studenten en ondernemers, en het toerisme uit Turkije kan een impuls geven aan de Europese economieën, met name Griekenland. Zo'n doorbraak zou ook een krachtig signaal afgeven aan zowel de Turkse overheid als ook de burgers: ‘EU-politici menen het als ze praten over respect voor de rechtsstaat, voor rechtspraak en voor internationale verplichtingen’. Een dergelijk signaal is nu nodig. Het is uiteindelijk een kwestie van gemeenschappelijke belangen.

Africa in the Picture Film Festival has once again been rejected their anual allowance by the Art Counsil of the City of Amsterdam.

The art counsil concluded that African and diaspora cinema has no actual relevance, has no quality and is not very fruitful. Another reason they give is that other big festivals in Amsterdam already show the few relevant international films therefore there is no longer any need for a special platform like Africa in the Picture.

Obviously, that's a lie, but how long are we going to take this? Consider that 24% of the Amsterdam population is African and/or African descendant and receives only 1.8% of the 82.6 million EUR that makes up the total art & culture budget Amsterdam has reserved for cinema.

Art & Culture budgets are built through our tax system.

Since 2005 we have been granted, and always with a fight, a small allowance from the City of Amsterdam per year (60,000 EUR to be exact). Every 4 years, institutions that receive a city or government allowance need to apply for the next 4 years, and the city or government assigns professionals to judge over the applications.

In all the cinema institutions that apply, we are the only film festival of color, and we are never granted much; most institutions are granted 2 to 15 times the money we receive. And we are the only (Pan) African Film Festival in the Netherlands, which also shows specifically films made by African or African diaspora filmmakers: fiction, documentary, animation, stop motion, experimental and all sorts of new developments coming from the total diaspora (Africa, West Indies, USA and Europe) like sci fi, horror etc...

We managed to build up a large personal network from continent like Morocco, Tunis, Egypt, Burkina Faso, Benin, Mali, Ghana, Rwanda, Congo, Uganda, Tanzania - Zanzibar, Mozambique, South Africa, Madagaskar, Senegal, Zimbabwe, Burundi, Kenya etc. And also in Europe, USA and West Indies - where existing festivals often screen much of our selected work already, because we always manage, over the years, to find new, young promising filmmakers.

In the Netherlands we always have to fight for our allowances, because the Dutch film sector still won't believe that African or diaspora cinema is of any quality on cinematographic level, nor on technique and storyline. And according to these commissions, the FEW good quality African films make it to the big festivals anyway, and so, in their minds, other than those higher profile films, there isn't much else worthy of a showcase platform.

Consider Africa alone consist of 54 countries, so I always find it strange that here in Amsterdam we even dare to look down on art and cultural development from a complete continent, and compare it with our little country. Consider that we as Africa in the Picture bring around 60 to 70 films per year that are never to be seen in the Netherlands, including award winning films. Quite a feat worth acknowledging I would say.

You could call us specialized and a lot of institutions nowadays reach us for information on films, on filmmakers, and on regional or diverse community content. But the commission still concluded that it's all shallow. We inspire diverse communities into dialogue and specifically on a modern, based on today's reality, Africa and it's diaspora with today's visions, innovation and growing development. We also program in the context of our past and future legacy, and not according to the West's.

Africa and it's diaspora are still basically considered violent, poverty-ridden, un-educated, with diseases and massacres. And while Africa in the Picture doesn't close its eyes to these "dark sides," shall we not forget that the ones who often benefit the most from the existence of conflicts are those in the West!

And that's exactly the reason why we insist on stimulating an EQUAL dialogue for oncem between the'North' and the'South'. But maybe the North simply doesn't even understand the meaning of dialogue and would like to keep it one-sided.

Change never comes from the top but usually starts at the bottom of a society, and usually it's not massive at first. Our attending audience might not be a large number yet; we also were never granted the complete budgets we needed and applied for to begin with, and therefore our marketing budget is what is most affected (unfortunately); although our international outreach is rather big and so is our given inspiration for attending audiences and international African, diaspora artists and platforms.

For a Dutch film commission to conclude that African and diaspora cinema has no actual relevance, has no quality and is poor or unfruitful (dutch word used was'schraal' and that has a number of translations :-)), and is considered fulfilled by the big (white) festivals, I consider that more and more as a personal insult. Because I am a migrant, African descendant born in the West Indies (Curacao), I know my history and my background which I didn't learn in any institution or on an educational level, so I feel my total legacy is rejected and a total continent not taken seriously.

Most so-called African cinema that reaches mass audiences in our country is often made by western production companies, made to fulfill conditioned western expectations, full of cliches and exoticism. I don't necessarily mind that kind of cinema's existence, but if one continues to reject platforms like Africa in the Picture, which sets history, or simply sets the truth right, then yes, then I do mind. Our children are simply denied the truth, their role models and their history treated as if non-existence, again and again.

We are thinking of setting up an international petition where people can sign up for supporting us in our fight.

In the meantime, you can follow our progress on our Facebook page: www.facebook.com/africainthepicture

Or visit the website: http://africainthepicture.nl/en/

LABBsessies presenteert: debatLABB, een debat over duurzaamheid, politiek en wetenschap. En dan leuk.

Wie in deze verkiezingstijd genoeg heeft van de door spindoctors ingefluisterde verkiezingstaal, moet donderdagavond 9 augustus naar Club Ziggo komen voor het debatLABB: een debat én een enerverend avondje uit. De makers van Llowlab hebben zich verenigd in de LABBsessies en organiseren ieder kwartaal een debatLABB in Club Ziggo. Op 9 augustus gaan we van start met een muzikaal debat dat zindert van de zomerse zotheid, duurzame durfals, spannende stellingen, interessante innovaties, muzikale meningen en wetenschappelijk bewezen waarheden. Het debat is gratis toegankelijk voor publiek. Komt dat zien! Een debat dus, maar dan leuk.

Politici René Leegte (VVD), Jasper van Dijk (SP), Jolande Sap (GroenLinks), Stientje van Veldhoven (D66), Marieke van der Werf (CDA) en Eppo Bruins (Christen Unie) zullen tijdens dit eerste debatLABB aan de tand gevoeld worden door vooraanstaande wetenschappers als Louise Vet (Nederlands Instituut voor Ecologisch Onderzoek NIOO), Kees Hummelen (Rijksuniversiteit Groningen) en Ton van der Steen (Erasmus MC). En andersom! Debatleider is Jan Douwe Kroeske, presentator, producent en initiatiefnemer van Llowlab en debatLABB. Hij zal deze avond worden bijgestaan door onderzoeksjournalist Jair Stein van de VPRO.

Zij debatteren in Club Ziggo o.a. over het vermeende zwabberbeleid van de overheid op gebied van duurzame innovaties en wetenschap. Zijn we in de afgelopen jaren op het gebied van een duurzame samenleving voor- of achteruit gegaan? Welke politicus durft zich nog uit te spreken voor het belang van wetenschappelijk onderzoek, voor innovatie en implementatie van duurzame technologieën? Vooral nu het grootste deel van Nederland de hand op de knip heeft en verwacht dat de overheid hetzelfde doet...

Het debatLABB wordt georganiseerd door productiebedrijf Double2 BV en ondersteund door Ziggo. Een groot aantal wetenschappelijke en maatschappelijke organisaties draagt bij aan de inhoud: o.a. NWO, Technologiestichting STW, KNAW, NIOO, Rijksuniversiteit Groningen, TU Eindhoven, Erasmus MC, Voedingscentrum en FOM DIFFER. Het debatLABB vindt plaats op donderdagavond 9 augustus om 18:30 in Club Ziggo in Amsterdam en is gratis toegankelijk voor publiek. Geïnteresseerden kunnen zich aanmelden op www.debatlabb.nl.  Het volgende debatLABB zal plaatsvinden in november.

Meer informatie is te vinden op www.debatlabb.nl

Schietende soldaten, bombarderende vliegtuigen en bebloede mensen: dat is wat Syrische kinderen uit Jisr al-Sjoeghoer, de stad die is ingenomen door het leger van Assad, tekenden toen Rosh Abdelfatah (30) ze deze week potloden en papier gaf.

Lees het interview met On File-journalist Rosh Abdelfatah in trouw op http://www.trouw.nl/tr/nl/5111/Arabische-opstand/article/detail/2457262/2011/06/24/Nederlander-laat-Syrische-kinderen-weer-tekenen.dhtml