ex Ponto

Elke avond zien wij als Nederlandse kijkers heel veel discussie over de formatie op TV.Na de verkiezingen op 09 juni 2010 is dit meer dan 2 maanden. Wij kijken, lezen en luisteren met stress naar de media. Elke dag ontvangen wij andere signalen. De ene dag is het paars plus, de andere dag iets anders. De ene dag gaan wij met Geert Wilders om de tafel zittenDe andere dag niet. Het ene moment is het CDA( de grootste verliezer van de verkiezingen) buitenspel gezet, het volgende ogenblik wil de VVD wel samenmet het CDA om de tafel. Het CDA congres moet de samenwerking nog goedkeuren, maar wanneer? De datum is nog onbekend.

Ik heb vorige week een boek gelezen met de titel “Ik weet het nog precies”. Dit zijn levensverhalen van 8 vrouwen uit Iran, samengesteld door Banoo Kiani Haftlang. Het boek bestaat uit interviews. De samenstelster van het boek heeft 10 x een gesprek gehad met de 8 vrouwen en het bovengenoemde boek is het resultaat van deze gesprekken. In elk gesprek heeft zij een vraag gesteld.

Ik heb vanaf donderdag 7 oktober 2010 met een paar mensen vanuit Amsterdam naar Brussel gefietst. Waarom naar Brussel?

Cinekid Film Festival is in Amsterdam van start gegaan van 20 tot 29 oktober 2010.

Een terugblik op IDFA 2010

Zoals elk jaar ging ik ook dit jaar naar het IDFA film festival te Amsterdam. Dit festival werd gehouden van 17 t/m 28 november 2010. Elk jaar ga ik naar IDFA en dit is voor mij een traditie geworden. Ik was hongerig en dorstig om zoveel mogelijk films te zien. Ik heb per dag 3 – 5 films gezien.

Het was een donkere avond. Oudjaar was bijna voorbij en de Amsterdamse lucht had de geur van afgestoken vuurwerk. Af en toe hoorde je het geluid van exploderend vuurwerk. Die geur en die geluiden geven mij geen goed gevoel. Automatisch denk ik aan acht jaar oorlog tussen Iran en Irak. Ik probeer die periode een beetje te vergeten en een beetje te genieten van de sfeer op deze Oudejaarsavond.

Vorige week was op de Dam in Amsterdam de wake voor een verbrande Iraanse man. Ik ben daar geweest. Die overleden man heeft zich zelf in brand gestoken uit protest tegen een onjuiste situatie. Hij wilde graag dat andere mensen naar zijn stem zouden luisteren. Zelfmoord is het einde van wanhopige mensen en is pijnlijk om te zien voor andere mensen. Maar zichzelf verbranden is het pijnlijkst. Dat is een protest. Je wilt tegen de maatschappij zeggen : kijk, wakker worden, ik ben ook een mens, ik sta ook hier. Ik wil ook een heel klein beetje recht en mogelijkheden hebben van deze maatschappij. Ik wil ook aandacht hebben.

 Ik was op straat boodschappen aan het doen toen een nieuwe vriend bij mij kwam en na een paar minuten praten over van alles, vroeg: kom je bij mij thee drinken, ik woon dichtbij. Hij heeft de TV aangezet en op de TV waren beelden van instortende Twin Towers. Wij waren stil en verbijsterd. Ik had een beetje tijd nodig om te begrijpen wat er gebeurde. De commentator herhaalde steeds: AL Kaida heeft dit gedaan, dat gedaan en meteen kreeg Al Kaida alle schuld. Het nieuws maakte op mij een heel negatieve indruk en mijn associatie was heel negatief.

 Dit was een belangrijke dag.Heel veel mensen overal in de wereld hebben gewacht op die dag en zij willen de gebeurtenissen volgen via de TV. Dit was 7 augustus 2008. De eerste dag van de Olympische Spelen in Beijing, China. Maar gelijktijdig met dit internationale feest gebeurt iets anders. Georgie valt Zuid-Ossetie binnen.