Last update09:39:36 AM GMT

Back Home Buitenland
maandag 15 december 2014 19:05

Ebola ravages West Africa


Ernest Mason: The World Health Organization has said that the death toll from the ongoing Ebola epidemic in West Africa has officially surpassed 6,000, with more than 20,000 reported cases of infection in Liberia, Sierra Leone, and Guinea.  Now in its tenth months since it was first reported in Guinea, the epidemic has become an urban and not a rural phenomenon, and the three countries’ capital cities are gradually experiencing an outbreak, with terrible consequences for millions of its inhabitants.

Sierra Leone, Guinea and Liberia continue to be the epicenter of the disease. While the number of newly reported cases has fallen sharply in Liberia and Guinea, the rate of new infection continues to be quite acute in Sierra Leone, where more than 1,300 new cases are recorded in the last two months. 
The Ebola disease that is spreading in West Africa is partly has to do with its dismal health system, and because control mechanisms have been insufficient to halt the spread of infection. These conditions have created perfect conditions for the rapid rise of people who are being infected with Ebola the fatal disease.
The challenge is that the disease is spreading through contact and the people most at risk are those looking after a sick relative or child. A major factor in the scale of the Ebola outbreak is attributed to the entrenched poverty that prevails in Liberia, Sierra Leone and Guinea. The three countries are ranked among the poorest countries in the world and a vast majority of the people in these three countries live either in undeveloped rural hamlets or deprived urban slums.
The economies of the three already deeply troubled countries have been seriously hampered by the effects of the Ebola disease. Before the outbreak, the three countries had been projected to attain relatively high GDP growth rates. The response of the International Community to tackle the outbreak has been inadequate and driven entirely by geopolitical considerations. 
Although United States, Britain and France have deployed thousands of troops to construct Ebola treatment centers, however, the responsibility for staffing these facilities has been left solely to NGOs, and local workers. This has opened a field day for corrupt officials in the three countries to depend on NGOs to provide volunteer doctors and nurses and to undertake much of the most dangerous work, such as handling and burying the dead.
Dr Oliver Johnson, the Programme Director of King's College Hospital's Sierra Leone Partnership, has called on the British government to do more as the situation on the ground in Sierra Leone's capital, Freetown, is getting worse. He is also critical of the international community for not doing enough to fight the disease.
Dr Johnson admits that “a challenge for all of the medical team will be to avoid burning out.”  While there had been hopes that the outbreak would only last a few weeks, it is clear that a strong global response is necessary to curb the expansion of this disease.”
Throughout the last two months, Sierra Leone has lost about nine doctors and hundreds of health care workers have been infected with Ebola, and of these, many have died.
Last month, burial workers in the city of Kenema in south-eastern Sierra Leone went on strike and left 15 bodies outside the local hospital in protest against the non-payment of their wages.
While the Ebola crisis continues to rage unabated, some foreign volunteers and ordinary people are relentless in their efforts to combat the disease. Many of the local workers have seen their entire families died and live under constant risk and fear of being exposed to Ebola.
This deadly disease has been with us since the 70s, and the West has known about it all this time, but today, the people in West Africa have been left on their own as they bear the consequences of this fatal disease. 

101862 janiczak david ozd jobbikos polgarmestere

Nadine Nagy: The far-right Jobbik party took control of an industrial town in northeastern Hungary after an election campaign in which it promised to issue an ultimatum to the Roma minority - follow our rules or leave town.

The town of Ozd, with 35,000 people, is the biggest prize won by Jobbik in a nationwide round of municipal elections on Sunday in which it increased the numbers of City Halls it controls from three to fourteen. The party is accused by critics of being anti-Semitic and racist. Though still a long way behind the ruling centre-right Fidesz party, in the last elections it overtook the Socialists to become the second biggest opposition force. It made the new mayor of Ozd, 27-year-old David Janiczak,proudly walk around the town's main square, receiving congratulatory handshakes from townspeople.


He said he would crack down on crime and poverty on behalf of all residents, whatever their ethnic background. Yet the programme on which Janiczak ran in the election is explicit in singling out the Roma community. The manifesto, posted on the Jobbik Internet site next to a photograph of Janiczak, states: "We think there are two ways to solve the Gypsy question...The first one is based on peaceful consent, the second on radical exclusion."

"Our party wishes to offer one last chance to the destructive minority that lives here, so first it will consider peaceful consent. If that agreement fails, then and only then the radical solution can follow."


The programme threatens to "chase off people who are unable to conform".


Jobbik has denied that it is racist or anti-Semitic. One of its members of parliament caused a storm of outrage when he proposed drawing up lists of Jews, but he later apologised and said he had been misunderstood.


The municipal elections give clues as to what Jobbik would actually do if it ever took power nationwide. Interviewed outside his new office in City Hall, the mayor-elect of Ozd used much more measured language about the Roma than his election manifesto. "Conditions are horrid on the outskirts of town where most Roma live," Janiczak told Reuters. "This is not only the Roma's fault but the leaders who wanted nothing from them but their vote - locally as well as nationally."


"We need to create jobs and enforce order for Roma and Hungarians alike. The voters trust we will do that." He said he would revamp public safety using civilian law enforcement volunteers and jump start the local economy through projects including animal husbandry and growing crops in greenhouses on land around the city.


In Ozd, unemployment is endemic. Around a quarter of the city's population are Roma, and most of them live in dire poverty, receive state welfare payments, and have frequent run-ins with the police. Conditions are so bad that for the Roma community, fear about the persecution Jobbik might bring is mixed with hope that a radical new party might finally do something to improve their lot where all others have failed.


A Roma spokesperson was quoted by the Daily Mail, saying: "Like most Roma we are afraid what might happen to us, because the news was always that some people wanted us dead and they would ship us off in trains like Hitler did with the Jews."  She was speaking in the centre of one of the town's toughest Roma slums, which has no water or sewer system. "But if this kid Janiczak can act the way he talks about work, honour and peace, and gives us long-term employment, then there won't be racial discrimination."


However, many of the people who voted for a Jobbik mayor said they did so at least in part because Jobbik had promised to tackle what the party describes as "Gypsy crime". They do not believe Jobbik persecute the Roma community, nor do they desire so. But they do strongly feel that -even though the the problem is not with all Gypsies- the problem is at least with some of them.


isis turkey

Petar Blasic: The New York Times vraagt zich al langer af  wat precies de relatie is tussen de Turkse regering en IS. De Amerikaanse krant schreef herhaaldelijk over jihadistische rekruteringscentra in diverse Turkse steden, maar Ankara ontkent stellig dat die er zijn en spreekt van ‘populistische berichtgeving’ die Turkije in de oorlog tegen IS zou moeten betrekken.

Feit is wel dat bijna twee maanden geleden 46 Turken werden vrijgelaten die door jihadisten gevangen werden gehouden. De Turkse regering doet hieromtrent geen mededelingen, maar algemeen wordt aangenomen dat de goede contacten tussen Ankara en IS een rol hebben gespeeld. Of er ook losgeld werd betaald is onbekend, maar de vrijlating paste duidelijk in een gevangenenruil: tegelijkertijd werd een aantal islamisten uit Turkse gevangenissen vrijgelaten.

Dat de Turkse president Erdogan van twee walletjes eet, was al langer duidelijk. Volgens de Duitse Stiftung für Wissenschaft und Politik (SWP) bewijst de de Turkse houding tegenover de burgeroorlog in Syrië dat Erdogan regionale machtsambities koestert. “Erdogan rekende erop dat Syrië na Assad, gedomineerd door soennieten, fragiel en afhankelijk van Ankara zou zijn. Zou het een beschermheer nodig hebben, dan zou Turkije de eerste keus zijn,” aldus de SWP. De val van Assad zou op die manier bijdragen aan de groei van de Turkse macht in de regio. Bovendien zou een Turkse militaire aanwezigheid in Syrië de verboden Koerdische afscheidingsbeweging PKK verder in het nauw brengen. Aanvoerlijnen zouden onder Turkse controle komen, en de bewegingsvrijheid en slagkracht van de PKK zouden sterk worden ingedamd. Ondanks de recente toenadering tussen de Turkse Koerden en het regime in Ankara, wil Turkije de PKK nog altijd graag in het gareel houden.

Maar het liep allemaal anders. Ondanks Erdogans toenaderingspogingen tot de Syrische ballingen in Istanbul en het Vrije Syrische Leger, bleek de steun die Assad kreeg van zijn regeringsleger en van zijn bondgenoten in Teheran en Beiroet sterker dan hij had verwacht. Ook de Verenigde Staten bleken niet bereid Assad de genadeslag toe te brengen. Op zoek naar nieuwe bondgenoten ging Erdogan daarom maar in zee met de jihadisten. Zij kregen van Ankara het recht van doortocht, ze mochten trainingskampen opbouwen en waren welkom om zich achter de Turkse grens terug te trekken als de grond ze elders te heet onder de voeten werd.

En dat terwijl Turkije formeel behoort tot het door de VS aangevoerde antiterrorisme-kamp. Erdogan doet zijn best om de westerse wereld daarvan te overtuigen, onder meer door logistieke steun te beloven aan Amerikaanse militaire operaties. Maar van harte gaat dat niet.
Een goed voorbeeld van die halfslachtige houding is het handjevol tanks dat Ankara naar de Syrische grens bij Kobani stuurde als reactie op de beschieting van een vluchtelingenkamp in Turkije door IS. Die tanks staan daar gewoon maar te staan. Turkse militairen zeggen wel dat ze IS met mortieren beschiet, maar dat is door geen enkele onafhankelijke bron bevestigd. De militaire inspanningen van Ankara lijken zich dan ook te beperken tot het strikt noodzakelijke: net voldoende om niet helemaal als NAVO-lid door de mand te vallen, maar verder zo weinig mogelijk, om de conservatieven en IS-aanhangers in eigen land niet voor het hoofd te stoten.

Erdogan en zijn AK-partij houden de internationale gemeenschap al langer aan het lijntje. Bijvoorbeeld met de Patriot-raketten die de NAVO sinds 2012 aan de grens tussen Turkije en Syrië heeft gestationeerd. De aanleiding daarvoor was het neerschieten in juni 2012 van een Turks militair vliegtuig boven internationale wateren door een Syrisch gevechtsvliegtuig. Later bleek het wrak van die Turkse F-4 Phantom-straaljager geen enkel spoor van raketbeschietingen te vertonen. Intussen had de NAVO wel al haar besluit genomen om de Patriots van stal te halen.


Petar Blasic: Op maandag 27 oktober ging hij dan eindelijk voor anker voor de kust van het Litouwse Klaipeda: een drijvende vloeibaar gasterminal, die garant moet staan voor de Baltische energievoorziening.

De langverwachte komst van het schip, dat de toepasselijke naam The Independence draagt, werd door de lokale bevolking met groot enthousiasme begroet. Het 294 meter lange, 46 meter brede en 47 meter hoge schip telt 4 opslagtanks die gezamenlijk goed zijn voor 170.000 kubieke meter gas en wordt geacht de Balitische afhankelijkheid van Russisch gas te verminderen.

"Dit is een strategische geopolitiek project dat de toekomst van de hele regio kan bepalen'', sprak de de Litouwse president Dalia Grybauskaite. ''Litouwen zal garant staan voor de energievoorziening van de gehele regio. Niemand zal ons nog de prijs van gas dicteren. Of onze politieke wil kopen'', aldus Grybauskaite.

Meer dan een derde van de Litouwse energie komt voort uit aardgas. Tot voor kort waren Litouwen en de Baltische buurlanden voor hun gasvoorziening door historische en geografische redenen volledig afhankelijk van Rusland. En terwijl aardgas via pijpleidingen te transporteren is, kan vloeibaar gas (LNG) over zee vervoerd worden. Maar om LNG -een mengsel van methaan en restgassen- daadwerkelijk te kunnen importeren is een terminal noodzakelijk.

Litouwen bestelde het terminalschip al in 2011. Met de Oekraïense crisis, die een oorlogszuchtig Moskou liet zien dat haar invloedssfeer tracht uit te breiden in het achterhoofd, is de komst van The Independence dus precies op tijd. De terminal moet voor het einde van 2014 volledig operationeel zijn. Het Litouwse gasbedrijf Litgas tekende hiertoe een vijfjarige overeenkomst met het Noorse Statoil dat vanaf 2015 540 miljoen kubieke meter gas per jaar moet leveren.

De Europese Commissie liet onlangs een stress-test uitvoeren naar de veerkracht van het Europese gassysteem. Die toonde aan dat de LNG-terminal in Klaipeda en gevolgen van een verminderde gastoevoer uit Rusland grotendeels opvangt.

Volgens de Litouwse presidentiële persdienst, kan de LNG-terminal bij Klaipeda voorzien in ongeveer 90 procent van de gasbehoefte van Litouwen, Letland en Estland.

"Zodra de LNG-terminal in Klaipeda in bedrijf is gesteld wordt de gasvoorziening aan alle klanten, de industrie en de particuliere huishoudens, in alle drie de Baltische staten onder alle omstandigheden en in alle scenario's gewaarborgd.


Persian Dutch Network: Na de islamitische revolutie van 1979 vestigde het nieuwe Iraanse regime zijn macht door tegenstanders massaal uit te schakelen: in de jaren tachtig werden duizenden politieke gevangenen in het geheim gemarteld en omgebracht.

De daders bleven ongestraft en bekleden inmiddels hoge posities. In oktober 2012, ruim 25 jaar later, komt in Den Haag het Iran Tribunaal bijeen om de executies te onderzoeken. Het internationale volkstribunaal heeft geen rechtsmacht , maar dient vooral om de gebeurtenissen van toen op de kaart te zetten. Gedurende drie dagen leggen overlevenden en familieleden van slachtoffers, onder wie filmmaker Nami Sarvestani zelf, hun getuigenis af. Het Iran Tribunaal wordt live uitgezonden.

In Zweden volgt activist Iraj het tribunaal op de voet. Hij is een van de overlevenden, voor het leven getekend. Net als Mehdi, die achter de schermen van het tribunaal werkt, droomt Iraj ervan om te daders te confronteren met hun misdaden – letterlijk. Hij wijdt zich volledig aan het streven naar gerechtigheid. Beelden van Iraj en van Sarvestani, op zoek naar bewijs in Iran, worden afgewisseld met de aangrijpende verklaringen in de rechtszaal. Tot in detail beschrijven zij de horror van hun gevangenschap. Zal het recht ooit zijn loop hebben?

Documentaire over massa-executies van 1988 in Perzië (Iran)
Pagina 1 van 24


Reacties en inzendingen
ex Ponto is een uitgave van On File, Associatie van vluchtelingjournalisten en schrijvers
ex Ponto is mede mogelijk gemaakt door:
Logo_Ministerie_OCW Logo_Democratie_en_Media Logo_StimuleringsFonds_voordePers


ex Ponto

is een journalistiek magazine dat op internet verschijnt. Het merendeel van de artikelen wordt door vluchteling-journalisten en andere migranten geschreven. Met Nederlandse journalisten als gast.


ovidiusex Ponto

In 8 na Chr. verbant de Romeinse keizer Augustus de dichter Ovidius naar het verre Tomi (het huidige Constança in Roemenië) aan de Zwarte Zee, in de provincie Pontus. Ovidius schrijft daar zijn bekende Epistulae ex Ponto (Brieven uit de Zwarte Zee). Deze bundel bevat poëtische verzoekschriften die hij naar vrienden en invloedrijke Romeinen schreef om voor hem bij de keizer te bemiddelen om in zijn lotsbestemming te herzien. Ex Ponto is in de geschiedenis door verschillende schrijvers gebruikt als metafoor voor ballingschap.