Last update09:39:36 AM GMT

Back Home Buitenland



Nanda Gautam: Compassionate Buddhists, raping minors in Bhutan has been growing wildly. Rape, which was once one of the government’s tools to execute forcible exile in order to reduce the Hindu minority population, has grown up as a serious social problem in the Buddhist communities where addicted rapists continued their recur. 


Counting only the reported cases, 13 minors were raped in the first 5 months of 2014. Over the last 12 months 35 minors were raped. This means more than 3 minor are raped every month. The actual number of the rape cases against the minors must be quite higher than this because most the crime is concealed both by the government machinery and the victims themselves. If the rape of minors is already so rampant, considering the unusual and merciless acts against innocent little children, raping adult girls must be going on wildly in Bhutan for many years.


More astonishing behind the act of raping minors is the fact that the rapist are mostly the ones closely related to the victims. The perpetrators are mostly the victim’s fathers, uncles, step-fathers and guardians, in-laws and the government officials including the state military. Such incidents are taking place in the economically disadvantaged families where the perpetrator is responsible for the upbringing of the child. Girls as young as 10 years are being raped and in one reported case, an 11 year old girl gave birth to a premature baby.


Looking at the contour of the perpetrators in the Bhutanese communities for this type of heinous crimes, raping the minors- even one’s own daughter, own student and dearly disposed female children, and in contrast to Buddhism, professed as compassionate, its practitioners are those to whom one can never trust. There are laws concerning the rape and sexual abuse, but piled up as the bundle of papers. Unfolding it appears as spitting on their own face, it condemns the highly advertised ‘Gross National Happiness’ as development philosophy. How can society be happy when their weakest section of the population is constantly threatened with such a heinous act and left unprotected?. The government machinery, the media, will ignore this crime -as it did in the past- for this obvious reason, unless coincidently the crime highlights itself as the matter of intolerance to ambiguity rather than by seeking justice or remedial measures.


Rape was a clandestine strategy of the government against the minority Lhotshampas in the six Southern districts in early 1990 when the absolute monarchy of that time wanted to design the demographic pattern to enable the elite to maintain their power even after the democratic government would be envisaged. Reporting of rape incidents pertains to state infidelity. As about 20% of the state population, mainly the Lhotshampas were forced out of the country, organised rape being the unbearable trauma that succumbed them with success. It seemed there is no concern what their religion prescribes and how the social norms would treat against the acts of rape.


Then, on 25th July 2014 it came to broad attention ’13 minors are raped in five months’, when journalist Tashi Dema of the state owned weekly penned down the dilemma of a student who doesn’t want to go home during the school break. The girl revealed the fact that her father, a military officer, has been sexually assaulting her and her younger sister, over the last eight years.


The victims of human rights violation in Bhutan don’t have the chance to ventilate their grievances, nor can they seek legal support freely for justice, as there is no human rights organisations to investigate such crimes. The only non-governmental organisation -called RENEW, whose chief is one of the queens- provides nothing besides the counseling and does not record the yell of the victims in its website. Rape affects not only those victims but also the female members of the family putting them in awkward position.


This is one of the reasons that the kingdom of Bhutan, even after a having democratic government since 2008, is being confronted with the highest rate of suicide, mostly among the youth and poor famers, 90% of whom live in the rural villages below the poverty line. Bhutanese Buddhists are proving by their character that they are in fact the most barbaric -and not at all trustworthy- entities of the world. 

9b1bf9c1b68c8168 jpg 1718483346


Xandra Lameiro: An sub-attorney of judicial affairs in Mexico recently claimed that the number of disappeared people in Mexico had increased to 23,000 since 2006 and the beginning of the "war" on drugs launched under President Felipe Calderon´s presidency.

Last June, another source from the Interior Ministry had reported that the number of disappeared reached 16,000 people, correcting a previous figure of 8,000 the same office had reported less than a month before.

According to official figures, during the mandate of former President Felipe Calderon (2006-2012), a total of 12,532 people were recorded as disappeared. Current president Enrique Peña Nieto, in less than two years in office has accounted for 9,790 disappeared so far.

Benitez said the reasons for disappearances were many, including voluntary absence, absence because of domestic problems, illegal arrest, and migration. Organized criminal groups also sometimes clandestinely bury their victims.

The number of disappearances especially started to increase since Calderon launched a military offensive against the drug cartels in the country in 2006.

When Calderon left his position in 2012, his administration reported 26,000 disappearances in the country. However Pena Nieto reviewed the statistics of Calderon´s period and lowered the estimation to 8,000. It was a figure that many human rights organizations contested. Amnesty International, among others, criticized the government for keeping the methodology used recording the numbers obscure.

The issue of numbers is not only important in terms of having a true account of the Mexican policy regarding drug trafficking, but it also affects the families of people who have disappeared, as according to Amnesty International and other NGOs, they have been struggling to know the truth. 

bots-bush-pc-b article column


A $4.9bn diamond mine will open on September 5 in the Central Kalahari Game Reserve, the ancestral land of Africa’s last hunting Bushmen, exactly ten years after the Botswana government claimed there were “no plans to mine anywhere inside the reserve.”

The Bushmen were told they had to leave the reserve soon after diamonds were discovered in the 1980s, but the Botswana government has repeatedly denied that the illegal and forced evictions of the Kalahari Bushmen – in 1997, 2002 and 2005 – were due to the rich diamond deposits. It justified the Bushmen’s evictions from the land in the name of “conservation”.

In 2000, however, Botswana’s Minister of Minerals, Energy & Water Affairs told a Botswana newspaper, "the relocation of Basarwa (Bushmen) communities from [the Central Kalahari Game Reserve] is to pave way for a proposed Gope Diamond Mine”; and in 2002, the Bushmen told Survival International, the global movement for tribal peoples’ rights, "Foreign Minister General Merafhe went to the reserve and told us we had to be moved because of diamonds.”

The mine opening has also exposed Botswana’s commitment to conservation as window dressing. The government falsely claims that the Bushmen’s presence in the reserve is “incompatible with wildlife conservation,” while allowing a diamond mine and fracking exploration to go ahead on their land.

And while conservation organizations have heralded Botswana President Ian Khama’s conservation efforts, they have remained silent on the persecution of the Bushmen and the mining activities in the Central Kalahari Game Reserve. 

A Bushman whose family was evicted told Survival, “This week President Khama will open a mine in the Central Kalahari Game Reserve. Do those organizations who have been awarding President Khama for his work with the flora and fauna still believe he is a good example to the world? The residents of the  Reserve are not benefitting anything from the mine. The only benefits go to communities living outside the reserve, while our natural resources are being destroyed. We strongly oppose the opening of the mine until the government and Gem Diamonds sit down with us and tell us what we will benefit from the mine. ”

The government continues its relentless push to drive the Bushmen out of the reserve by accusing them of “poaching” because they hunt their food. The Bushmen face arrest, beatings and torture, while fee-paying big game hunters are encouraged. The government has also refused to reopen the Bushmen’s water wells, restricted their free movement into and out of the reserve, and barred their lawyer from entering the country.

Survival’s Director Stephen Corry said today, “When the Bushmen were illegally evicted from their ancestral homelands in the name of ‘conservation’, Survival cried foul play – both we and the Bushmen believed that, in fact, diamond mining was the real motivation for kicking the tribe off their territory. Government and its cronies vigorously denied these accusations, but finally we have been proven correct. Meanwhile, organizations such as Conservation International continue to laud President Khama for his environmental credentials and turns a blind eye to his human rights abuses.”



Petar Blasic: Vrouwelijke activisten bezetten herentoiletten, besproeien trouwjurken met rode verf en scheren hun hoofd kaal om hun ongenoegen over de ongelijkheid tussen man en vrouw te uiten. Dit is de nieuwe feministische golf in China. Hoewel feminisme er niet nieuw of geïmporteerd is, toch schort er nog veel aan de positie van de Chinese vrouw.

Jonge feministen ontplooiden alweer enige tijd geleden hun activiteiten, toen een groepje Chinese vrouwelijke twintigers topless de straten van Guangzhou opgingen en met spandoeken en borden opriepen tot de gelijkheid voor vrouwen. Sommige toeschouwers zagen het schouwspel aan voor een vorm van viral marketing. Maar niets is minder waar: de stunt was even reëel als de broodnodige aandacht voor de boodschap zelf. En sindsdien zijn de stunts steeds fantasierijker geworden.

markante acties

Verschillende feministische acties waren de afgelopen jaren soms brutaal, andere waren humoristisch, maar altijd sprongen ze in het oog. Zo riepen de activisten op tot een ‘Bezet-de-herentoiletten’ happening om het gebrek aan faciliteiten voor vrouwen aan de kaak te stellen. Het kaal scheren van het hoofd was een protest tegen de toelatingseisen bij onderwijsinstellingen die voor vrouwen strenger zijn dan voor mannen. Met het bekladden van trouwjurken met rode verf wilden de feministen de aandacht vestigen op huiselijk geweld. Activiste Xiao Men, een schuilnaam, is blij met de aandacht die de acties opleveren. “Het laat zien dat onze activiteiten invloed hebben”, zegt Xiao Men.


Hoewel China niet veel feministen telt, is het feminisme er niet nieuw, noch geïmporteerd. In de late 19e en vroege 20e eeuw voerden schrijvers als Qiu Jin een verwoede strijd tegen het ombinden van voeten van vrouwen. Qiu Jin zette zich ook in voor het recht op onderwijs voor meisjes. Lin Zongsu streefde naar vrouwenkiesrecht en de anarcho-feministische He-Yin Zhen verdiepte zich in arbeid en seksualiteit, wat tot uiting kwam in complexe theoretische geschriften die opmerkelijk genoeg ook tegenwoordig nog verrassend actueel zijn. Zhen was niet onder de indruk van het zogenaamd progressieve Westen en verbaasde zich over de dwaasheid van vrouwen die bij het huwelijk de naam van hun echtgenoot aannemen.

Vrouwen speelden een belangrijke rol tijdens de opkomst van het communisme in China. In de vroege jaren van de Volksrepubliek was er dan ook een enorme vooruitgang te zien in de rechten van de vrouw. Volgens activiste Li Tu waren er vroeger veel feministen zoals Deng Yingchao: “Die leidde het vrouwenprogramma van de partij en is bekend om haar uitspraak dat vrouwen de helft van de hemel dragen.” Maar er wordt dan wel veel inspiratie geput uit de oudere feministen, toch blijkt seksediscriminatie steeds erger te worden.


De lonen van vrouwen zijn, in verhouding tot die van mannen, gedaald toen China begon met zijn economische hervormingen. Wetswijzigingen in 2011 verminderden hun recht op eigendom binnen het huwelijk.

Het percentage vrouwen als onderdeel van de beroepsbevolking is hoog en komt met een kleine 74 procent net onder het percentage van de Verenigde Staten. Maar in de steden is het aandeel vrouwen met werk binnen de twintig jaar gezakt van 77 naar 61procent. Eigendommen zijn over het algemeen in handen van mannen. Op het platteland staat minder dan 20 procent van de landgebruikscontracten op naam van een vrouw.

Het politbureau telt slechts twee vrouwen en geen enkele vrouw heeft ooit het hoogste politieke orgaan weten te bereiken. Het aandeel van vrouwen in het 200-koppige centrale comité van de partij is gezakt tot minder dan 5 procent, wat zelfs onder het aandeel ten tijde van Mao ligt.

De discriminatie begint al voor de geboorte. Terwijl de genderkloof bij de geboorte in de afgelopen twee jaar licht is gedaald, maakt moderne technologie in combinatie met een voorkeur voor jongens het mogelijk dat er bijna 118 jongetjes geboren worden voor elke 100 meisjes.

Li Tu: “In het verleden hadden vrouwen een sterk en onafhankelijk imago. Nu zien we op tv vrouwen met grote borsten die het huis poetsen. De media zetten een heel slecht beeld van de vrouw neer en tonen nooit hun prestaties. Feministen worden afgedaan als mannenhaters.”

Hoewel discriminatie op basis van geslacht verboden is, trekt het bedrijfsleven zich hier niets van aan, omdat het hoogst onwaarschijnlijk is dat de bedrijven voor seksediscriminatie gestraft worden. In advertenties staat regelmatig te lezen dat enkel mannen mogen solliciteren, of alleen aantrekkelijke vrouwen. Vrouwen geven wel om hun loopbaan, maar ze vinden hier maatschappelijk geen steun voor. Hun families willen dat ze zo vroeg mogelijk trouwen. Maar zodra ze dat doen, beschermt de wet hun eigendomsrecht niet meer.


“Vrouwen die discriminatie ervaren, vechten er niet tegen, omdat ze niet zo zijn opgevoed”, zegt Xiao Men. “Zelfs als ze het proberen, weten ze niet hoe. Ik denk dat alle vrouwen weten dat er iets mis is, maar ze weten niet wat of waarom.”

Toch zijn de Chinese feministen optimistisch over de toekomst. Ze verwijzen naar de vele initiatieven om het bewustzijn over de positie van de vrouw te vergroten. Ze roemen de vrouwen die gezongen hebben in de metro van Beijing op de Internationale Dag voor de Uitbanning van Geweld tegen Vrouwen. En dan is er nog Xiao Meili, die afgelopen voorjaar van Bejing naar Guangzhou – net geen tweeduizend kilometer -  wandelde in een poging om aandacht te vragen voor seksueel misbruik.

In ieder dorp waar ze kwam, sprak ze met de bewoners over vrouwenrechten. Li Tu: “Als feministe moet je over dingen nadenken en niet uitgroeien tot het middelpunt van een groepering die zich enkel bezighoudt met kwesties die slechts van belang zijn voor een beperkt aantal vrouwen. En net zoals de reis van Xiao Meili stap voor stap ging, voltrekt de Chinese feministische golf zich beetje bij beetje.”

woensdag 03 september 2014 08:25

Moderne slavernij op Indiase theeplantages



Petar Blasic: De zwarte Assam thee is niet alleen in India ontzettend populair, ook miljoenen Europeanen slurpen duchtig Assam thee, Maar de prijs is hoog. De arbeiders op de theeplantage verdienen zo weinig dat ze zich genoodzaakt zien hun kinderen te verkopen als slaven.

Professionele mensenhandelaars bezoeken de plantages in het district Lakhimpur, waar de bekende Assam thee wordt verbouwd. Ze benaderen arbeiders en hun kinderen met verhalen over een betere toekomst in de grote stad. Meisjes in hun jonge tienerjaren, die ervan dromen verpleegster of politieagente te worden, beseffen pas te laat dat ze als slaven worden verkocht. Ze worden verleid met baantjes als huishoudelijke hulp in het bruisende Delhi, vaak gelokt door andere bewoners van hun dorp die hen vele duizenden roepies per maand beloven.

Duizenden kinderen, vooral meisjes, worden op deze manier uit hun vertrouwde leefomgeving weggekocht, voor vaak niet meer dan 50 euro. De tussenhandelaar verkoopt de kinderen verder voor een bedrag dat kan oplopen tot 800 euro aan een “werkgever”.  Maar de betaling blijft achterwege en de kinderen worden behandeld als slaven, speeltjes die worden opgesloten, soms verkracht en misbruikt. Zo ziet slavernij er in de 21e eeuw uit. Geschat wordt dat alleen al in Delhi 100.000 – soms pas twaalfjarige – meisjes opgesloten zitten. Anderen worden verkocht aan het Midden-Oosten, weer anderen naar verluidt zelfs tot in Europa.

Lange dagen, weinig geld

Op alle theeplantages wordt hetzelfde loon betaald. Ieder theeblad in iedere verpakking Assam thee die wordt verkocht door merken zoals Tetley , Lipton en Twinings, wordt geoogst door een arbeider wiens basisloon 14 cent per uur bedraagt. Het maakt niet uit of de verpakking vermeldt dat de thee fairtrade is of gecertificeerd door de Rainforest Alliance of Ethical Tea Partnership: de arbeiders blijven altijd hetzelfde basissalaris van 89 roepies per dag ontvangen, ongeveer één euro.

Een arbeider krijgt ongeveer twee cent als hij thee plukt voor een pak met 80 zakjes. Dit pakje wordt dan bij ons verkocht voor 2 euro. Hoewel de grote theebedrijven toegeven zich bewust te zijn van de lage lonen, beweren ze ook geprobeerd te hebben er verandering in te brengen. Maar de schuld leggen ze bij de producerende theeboeren, die de lonen vast zouden stellen via collectieve onderhandelingen, en die het zich niet zouden kunnen veroorloven om meer te betalen.

Het systeem heeft een hoge prijs. Een prijs die betaald wordt door de arbeiders die zich hun dochters niet meer kunnen veroorloven. Als dan mensenhandelaars aankloppen met hun beloftes van een goed salaris en een opwindend nieuw leven, is het moeilijk neen te zeggen.

Maar de realiteit ziet er anders uit. Werkdagen van vier uur ’s ochtends tot middernacht zijn normaal. En de beloofde betaling blijft achterwege. In plaats daarvan worden de kinderen gevangen gehouden; de meisjes kunnen het huis niet verlaten en mogen geen contact opnemen met hun familie. Gedwongen prostitutie en verkrachting zijn aan de orde van de dag.

Kinderslavernij neemt toe

Gegevens van de Indiase regering leren dat in 2011 en 2012 meer dan 125.000 kinderen werden gered uit huizen waaraan ze eerder door tussenhandelaren waren verkocht. Dat is een toename van 27 procent ten opzichte van de jaren ervoor en geldt als indicatie van de verdere groei van deze moderne slavenhandel.

Niet altijd worden de kinderen weggekocht. Ontvoering van minderjarigen is ook een fenomeen dat niet onbekend is in India. Volgens het Indiase National Crime Record Bureau wordt iedere minuut weer een nieuw kind vermist. Meer dan een derde van hen zal niet meer worden gevonden.

Vaak wonen de mensenhandelaars ook gewoon openlijk onder de dorpelingen en gaat het om voormalige theeplukkers die zeggen dat ze zelf slachtoffer zijn. Volgens Nirmal Jalal van het National Crime Record Bureau benaderen tussenhandelaren hen doelgericht met de vraag of ze tegen geld meisjes uit het dorp kunnen leveren aan hun “agentschap”. Voor een bedrag van 10.000 roepie per meisje zetten de plukkers zich in om tientallen meisjes te bewegen het dorp te verlaten. Jalal: “Dat doen ze dan tien of twintig keer. Soms komen de meisjes weer terug, een ervaring rijker en een illusie armer. Soms komen ze ook helemaal nooit meer terug.”

Volgens Jalal is het ook niet moeilijk om de meisjes te overtuigen. “De handelaren vertellen hen over Delhi en hoe goed het is om naar de grote stad te gaan. Ze gaan overstag als hun een grote kamer met eigen badkamer in het vooruitzicht wordt gesteld”.

Stijgende vraag

Rama Shankar Chaurasia is voorzitter van een kinderrechtenorganisatie. Hij zegt dat de handel in kinderen enorm is, en eigen aan de groeiende middenklasse. “Maar de stijgende vraag van de steeds groeiende middenklasse mag niet de slavernij van honderdduizenden kinderen tot gevolg hebben.”

Assam telt meer dan 850 theeplantages die in 2012 samen 590 miljoen kilo thee produceerden. Dat is meer dan de helft van de totale productie van India. “De plantage-eigenaren en theefabrikanten weten al jaren dat de lonen schrikbarend laag zijn”, zegt Ron Oswald, secretaris-generaal van de Internationale Unie voor de werknemers in de voedings- en agrarische industrie (IUF). “Maar ze verschuilen zich achter certificaten, giften en steekpenningen en voedselrantsoenen. Dat zijn de methoden om de werknemer klem te zetten in een semi-feodale relatie met de plantage-eigenaren.”

Fairtrade geeft toe kennis te hebben van het feit dat het loonniveau in Assam aanzienlijk onder de armoedegrens ligt. Fairtrade zegt samen met andere certificatie-instellingen te werken aan een verbetering. Maar volgens een woordvoerder moeten daarvoor ook de prijzen stijgen. Ethical Tea Partnership, waarvan het certificaat staat afgebeeld op de thee van Twinings en Tetley, zegt dat haar leden niet zelf de lonen kunnen vaststellen.

Ook volgens Oxfam is het niet mogelijk de diepgewortelde en complexe hindernissen die een levenswaardig loon in de weg staan alleen te kunnen beslechten. Volgens Alison Woodhead van Oxfam bestaat de grootste kans op het afschaffen van lonen onder de armoedegrens als “de industrie als geheel – de producenten, distributeurs, vakbonden, ondernemingen, overheden en certificatie-instellingen – gezamenlijk naar een oplossing zoeken”.

Tot die tijd zal armoede troef zijn in Assam. En met de armoede ook slavernij, ontvoering, gedwongen prostitutie en verkrachting van kinderen wiens ouders onderbetaald worden voor de lange dagen die ze zwoegend op de theeplantages doorbrengen.

Pagina 1 van 23


Reacties en inzendingen
ex Ponto is een uitgave van On File, Associatie van vluchtelingjournalisten en schrijvers
ex Ponto is mede mogelijk gemaakt door:
Logo_Ministerie_OCW Logo_Democratie_en_Media Logo_StimuleringsFonds_voordePers


ex Ponto

is een journalistiek magazine dat op internet verschijnt. Het merendeel van de artikelen wordt door vluchteling-journalisten en andere migranten geschreven. Met Nederlandse journalisten als gast.


ovidiusex Ponto

In 8 na Chr. verbant de Romeinse keizer Augustus de dichter Ovidius naar het verre Tomi (het huidige Constança in Roemenië) aan de Zwarte Zee, in de provincie Pontus. Ovidius schrijft daar zijn bekende Epistulae ex Ponto (Brieven uit de Zwarte Zee). Deze bundel bevat poëtische verzoekschriften die hij naar vrienden en invloedrijke Romeinen schreef om voor hem bij de keizer te bemiddelen om in zijn lotsbestemming te herzien. Ex Ponto is in de geschiedenis door verschillende schrijvers gebruikt als metafoor voor ballingschap.