ex Ponto

Arash Sameti: Colonel Amiri insists to be called colonel by friends and family. Many still does not know his first name and just use the term Colonel to refer tohim. Retired about 8 years ago from Iranian Armed forces, he works as a consoler for a private company. He lived with his wife and two daughters in a military compound before he retires.

Recently the Amiri`s Family has under gone a huge cultural dilemma when the youngest daughter of the family, Mona told her parents that she has met someone on the internet who has proposed to her. "It was totally un acceptable for my parents, since they have traditional view towards the marriage." says Mona.

Mona is a graduate student of political science and a successful researcher in school. she mentions," I was mainly focused on my studies and researches and at the side I was studying English." Therefore as recommended by her English tutor, she joined a group of online Iranian students who exercised English using chat. She says, "it was nothing at first. I considered him as one of my classmates; he was just a Cyber classmate."

Mona`s older sister, Samaneh got married 5 years ago to son of his father`s colleague from the military. It was an arranged marriage. That is the groom`s family approached the bride family and propose for their son.

Arranged marriages are still practiced in Iran. There is no reliable statistic about arranged and non-arranged marriages in Iran, but Dr J.Shamsi an Iranian psychiatrist believes that still more than 60 present of the marriages throughout the country are arranged.

In the traditional way of arranged marriage, the groom`s family would propose to the bride`s family and after one or two meetings they decide if the couple are able to get married.

Although in the recent years the tradition has gone under practical changes and parents allow their children to be the final decision makers.

"my family is a total tradition family. My father had his military discipline at home too." Says Mona, "Samaneh`s husband family first contacted my mother. My brother in law`s mom called my mom and said that they want to set a visit to our house as an all women party. There they proposed to my mom that they want my sister to be their daughter in law." she adds.

The first few proposal ceremonies are very official. In some of these gatherings the men are not present and usually it takes a while till actually the young couple are able to talk to each other privately. As I mentioned, the more open mind families allow their children to be the final decision makers, although it seems that there are still total arranged marriages being practiced throughout the country.

"It was a challenge for me and also for my family. I could understand them. My older sister had gotten married through the method that they like and recognize the best and then i came in and told them that I want to get married to an internet person. There is a huge misjudgement bout people who get to know each other over internet and especially if they decide to get married." Mona explains.

the young man from the internet is a successful student too. he had les problems to convince his family into his decision to marry Mona. After a month of chatting which was supposed to be English exercise, he took the first step to ask her out on a date. "He was very nice and caring, with a great knowledge of English language. Although I did not hesitate to say No to his offer. Then he insisted and tried to convince me." says Mona. He was successful to persuade Mona to go out and gradually they had regular meetings in a decent coffee shop in Tehran. one thing led to another, the young couple fell in love.

"Many families especially the girls family disagree the internet marriage." says doctor Shamsi. "There is where the problem begins"

As doctor Shamsi explains, according to Iranian law, permission of father or a male legal guardian of women and girls is required for legalization of marriage in a marriage notarize office. in the absence of such permission, or if the parents of the girl express their disagreement with the marriage, the court rules about the decision. The court relies on a legal interview done by a trusted psychiatrist. he says," i do my best to help the couples."

Fortunately for Mona, she did not have to go through such a problematic system. She was able to convince her parents into an agreement. "I knew that they disagree, so i tried my best to show them that he (my fiancé now) is not just an anonymous person from the internet. First I explained everything about him to my sister and brother in law and asked them to be my lobbyists. Then with their help and my own efforts, I was able to convince my father to meet my future husband. That went very good! My father actually liked him after he got to know him! Parents usually think that people from the internet are a bunch of losers and liars. My fiancé is none of those!" she says.

After a while, Mona and her fiancé was able to get engaged. They decided to postpone their marriage after her graduation. They came a hard way in a traditional society that is conflicting with the new means.

Arash Sameti: Cultural differences can be funny and interesting. There are many rituals in one culture that are not practiced in other cultures, and can also seem silly to people from other places of the world.

One particular ritual in Iranian culture that is not practiced in the west is called Taarof. It is to suggest things to a guest or friend, or to refuse something kindly and not frankly. It includes a vast category of behaviours, actions, and words in relation with others. Usually the intention is towards a guest or an older, respected person.

In other words, when you use the power of Taarof, you are showing attention and respect to the other party. That is in fact interpreted as respect. For example when a Persian host offers you something to eat, let`s say some fruit, he/she will not just leave it on the table and expect you to help yourself. Usually he will call upon you to take some for 3-4 times. It is the same thing with offering food. The host might try to add food to your plate, even though you do not want to have any more!

Taarof as a part of Persian culture should not be considered as lying. Not practicing it can harm a relationship. A friend of mine had a problematic feast with his family because he believed that they did not Taarof him enough and he considered it as an insult.

Based on a true story that happened to me personally, I am going to try to explain this cultural behaviour in words.

One day after the regular working hours, I went to my bosses house to explain things to him about a conference he’d be having the next day.

When I rang the bell at his apartment, I expected him to show up by the door and I would hand him the necessary papers and have a few words. Instead I heard his voice that was calling me to go upstairs to his apartment. I explained very respectfully that I am fine down there, but his words were so strong and motivating: he really wanted me to be inside and not just by the door. Basically he was not using Taarof when he asked me to go upstairs.

He was waiting for me right by the door when I got to the door way. With a nice little smile he invited me to go inside. I had to Taarof again but he overpowered and pushed me inside. Passing a door can be a time-killing process in Iran. You should wait for the older person to go first, while as a guest he wanted to give me the privilege with a little push forward on the shoulder.

While I was explaining my suggestions to my boss, his attractive wife entered the room. She was holding a tray with three cups of steaming tea on it. I got up from my seat. It is another show of respect to an older, respectful person or a woman. You should fully stand up to say hello. She asked me to remain comfortably and put the tray on the table. ''Please take some'', she said warmly. And added that the cup of tea is made for me and there is no need to practice Taarof on that.

She pulled out a box from underneath of the table, where there was an opening. She opened it and I saw colourful, tasty looking Baklavas covered with tiny pieces of pistachios. “Oh God, I do need some sugar”! She brought the dish close to me so I could pick some. '' It looks so delicious'', I said and took just one. Enthusiastically they told me to take more. The first Taarof must be politely refused. ''I am fine, thanks'', I answered. I have to wait for the second Taarof to see what is going to happen. He insisted by adding, ''Come on, don’t Taarof here''. So I helped my self with some more.

When my word was done with my boss, I looked at my watch. I guess it is an international gesture meaning that I have to leave. Another version of Persian Taarof involves in how to say goodbye in a respective manner. While saying ‘‘With your permission, I have to leave now'' in such situations, the host will definitely insists that you should stay longer. My boss and his wife did the same thing. Very kindly they asked me to stay for dinner. ‘‘Where do you want to go?'', he said and his wife added, ‘‘Dinner is almost ready.'' Now it’s up to me as the guest to figure out between regular Taarof or a real will. Their words are strong enough and the lovely fragrant coming from the kitchen is tempting. However I have things to do. I thanked them and explained for them that I have to go. '' I just hope that you are not Taarofing'', she mentioned. ''No, never'' I replied.

I once had a visitor from the United States. He was a fellow journalist and photographer. We travelled to the ancient city of Shiraz, which was the capital of ancient Persia, so he could make some photos from Persepolis. He was also interested in the old Bazar of the town which has more than decade old architecture. We found an old shopkeeper in Bazar. Sitting in his small shop, he was selling medical plants or as it is called in Persian, Attari. He was very nice and hospitable. After taking some pictures he asked me as a translator to ask my American friend how he likes Iran and what he thinks about the country and people. Than, very warmly he invited us to his home for dinner. ''Go head, take your photos and then com back here so we will go to my place for dinner.'' he said. Of course my American friend knew about Taarof issue very well since we had already discussed that. So he put his right hand on his chest, just like what Iranians do, and replied, '' I appreciate your offer so much but there are things we have to do. '' I translated and then the shopkeeper said in Persian,'' Tell him that we Iranians have no Taarof!!'' After I interpreted word by word for the American journalist, we both exploded into laughing. It was the ultimate Taarof!

Goran Saric in interview met Geert Mak.

Ter gelegenheid van de vertaling van het boek In Europa in het Bosnisch is Geert Mak onlangs een paar dagen naar Sarajevo gereisd. Goran Sarić sprak hem net voor zijn vertrek naar Bosnië en Herzegovina. Dat was voor de val van de Nederlandse regering. Enkele dagen later, op de boekenbeurs in Sarajevo, is een vertaling van In Europa in concurrentie van meer dan 200 uitgeverijen uit Bosnië, Kroatië, Servië en Montenegro tot de vertaling van het jaar uitgeroepen.

Uw boek is wereldwijd enorm succes geworden: verkocht in meer dan 500.000 exemplaren, vertaald in vele talen… Heeft het enorme succes van het boek ook een grote impact op uw leven gehad?

Eerst wil ik iets over Sarajevo zeggen. Er heeft onlangs een grote herdenking plaatsgevonden met 20 duizend rode stoelen – voor ieder burgerslachtoffer uit Sarajevo in de oorlog één stoel. Via mijn contacten weet ik vrij veel over de nieuwste ontwikkelingen in die regio. De laatste keer dat ik er ben geweest was vlak na de oorlog in 1999 en ik ben heel benieuwd hoe Sarajevo nu er uit ziet. Ik heb wel de indruk dat Sarajevo meer een eenzijdige stad is geworden. De kracht van steden zoals Sarajevo, Amsterdam of Istambul is altijd geweest dat zij gemengd zijn: de dynamiek die men krijgt op de plekken waar meerdere culturen met elkaar botsen en samenwerken. Dat heeft altijd iets heel bijzonders als resultaat. Ik begreep dat in het begin van oorlog veel Bosniaks, Serviërs en Kroaten samen gevochten hebben voor het behoud van dat unieke Sarajevo. Het was volgens mij dan ook geen toeval dat een van de eerste doelen van de Serviërs de Nationale bibliotheek in Sarajevo was. Het was één van de belangrijkste symbolen van het gezamenlijke verleden van Bosnië en Herzegovina. Ik vind het jammer, maar ik vrees dat op dit vlak de oorlog verloren is. Dat maakt mij droevig, want zo haal je het hart uit de stad. Ik ben echter nog steeds heel benieuwd naar de stad. Misschien klopt mijn vrees niet, wie weet?

Ik heb in Sarajevo gestudeerd en ik hou van de stad. Naar mijn ervaring is de stad zeker meer gesegregeerd, eenzijdiger, maar zij heeft nog niet alles van die dynamiek verloren. Er zijn nog steeds veel mensen die het beeld en gevoel van Sarajevo als een moderne, dynamische stad in hun hart dragen.

Uw vraag was wat het succes met mij gedaan heeft. Ik ben altijd de journalist gebleven. Alleen, na een dergelijk succes komen allerlei rare krachten op jou af. Je probeert gewoon normaal te blijven. Het is natuurlijk fantastisch, maar het is nooit mijn doel geweest beroemd te worden. Mijn uitgever was heel tevreden met het boek, maar wij dachten dat het – zo dik en omvangrijk – nooit vertaald zou worden. Zo zie je maar. Dit is geloof ik al de 20^e vertaling van In Europa. De laatste is onlangs in Zuid Korea verschenen.

U schrijft gedetailleerd over de oorlog in ex-Joegoslavië. Hoe heeft u al die gegevens verzameld?

Er waren niet veel bronnen over die tijd, ik moest de kleine brokjes informatie bij elkaar sprokkelen. Mijn beste bron was een Servische jongen die vrij neutraal is gebleven. Hij is heel vaak in Bosnië geweest. Ik had ook heel veel contact met de bekende Servische regisseur Želimir Žilnik die altijd in de oppositie in Servië heeft gezeten. Ik moet zeggen dat ik ook in Bosnië een paar goede, verstandige mensen als bron van informatie heb gehad. Het was echt zoeken en tasten. Als ik nu opnieuw zou beginnen zou ik waarschijnlijk heel andere bronnen moeten vinden.

Uw boek gaat natuurlijk niet alleen over de Balkan. Voor mij zijn uw standpunten over het huidige Europa zeer interessant. Op een plek noemt u de EU “Europa van twee snelheden”. Wat bedoelt u hiermee?

Ons continent bestaat uit heel verschillende economieën. In de EU brengt jij zo een land als Roemenië samen met een land als, bijvoorbeeld, Duitsland. Vreemd genoeg dat proces van samen-brengen en dichter bi elkaar komen lijkt redelijk goed te gaan. In het begin was men meer gefocust aan mogelijke problemen tussen oost en west. Nu lijkt veel meer probleem dat wij heel veel verschillende culturen bij elkaar hebben samengebracht. Het heeft niet veel te maken of iemand katholiek, protestant of moslim is. Veel belangrijker is bijvoorbeeld de houding tegenover de staat. Daar hebben wij binnen de EU echt diepe verschillen. Er zijn serieuze voorstellen in Frankrijk voor de pensioen met de 60^e, terwijl wij hier zonder veel mopperen werken tot de 67^e accepteren. Die verschillen komen vooraal nu in de tijden van financiële crisis sterk boven water.

Wat vindt u van de huidige economische crisis in Europa?

Op dit moment proberen de noordelijke staten, met Duitsland, Nederland en Finland voorop, aan het zuiden iets op te leggen wat volgens mij zeker niet de absolute waarheid is. Weet u, legioenen economen zeggen dat in tijden van economische crisis (kapot)bezuinigen helemaal niet verstandig is. In sommige Europese landen wordt het als het 11^e God’s gebod beschouwd. Daar geloof ik dus niet in. Bovendien is die manier van je wil doordrukken niet democratisch. Mede daardoor zit Europa op dit moment in een hele gevaarlijke fase van de eigen ontwikkeling.

U trekt de parallel met de sfeer in Europa nu en die van net voor de Eerste Wereld Oorlog.

Inderdaad. Toen de aanslag op Franz Ferdinand in 1914 in Sarajevo plaatsvond, kon niemand voorzien dat het zulke grote gevolgen zou hebben. Nu, in tijden van economische crisis, gedragen veel mensen zich alsof er niets aan de hand is. Het diepere parallel is dat, als je de Europese eenwording loslaat, je gevaar loopt terug te vallen op het Europa zoals het voor 1914 bestond: een vrij chaotische ordening van allerlei risico’s voor nieuwe conflicten. Europa heeft moed nodig om naar nieuwe oplossingen voor de economische crisis te gaan zoeken, en niet alleen de “mantra’s” over het grote bezuinigen te herhalen. Europa moet durven zoeken. De Duitsers hebben de neiging om zich alleen vast te bijten in de oude economische “recepten” tegen de crisis.

Wat is de rol van Nederland daarin?

Nederland kan een mooie brug slaan tussen veel verschillende landen. Dat hebben wij in de geschiedenis al vaker gedaan, daar zijn wij goed in. De huidige Nederlandse regering is helaas erg met zichzelf bezig. Dat is de tragiek van het huidige Nederland. Nederland gedraagt zich alsof zij een klein Zwitsers bergdorp is. Wij zijn nu “goed bezig” om veel kansen te verprutsen. Tot voor kort beschouwden wij een staatstekort van 3 procent als de heilige norm. Nu zitten wij zelf in de puree met 4,5 procent! Wat nu?

Ik denk dat veel mensen in ex-Joegoslavië een fase hebben gehad dat zij niet trots waren op hun eigen land. Nu zitten wij in Nederland, wat mij betreft, in een dergelijke fase. Natuurlijk heeft Nederland niet de Balkan mentaliteit. Er zijn veel verschillen tussen de omstandigheden in onze landen, maar de situatie hier is zeer zorgwekkend.

Uw nieuwe boek gaat over Amerika, de VS. Kunt u hierover iets meer vertellen?

Dat is opnieuw een groot project. Het boek zal ongeveer 800 bladzijden beslaan. Ik heb de weg die John Steinbeck maakte in 1960 gevolgd. Ik kijk naar het huidige Amerika met zijn ogen, maar ook met Europese ogen. Wat zijn de overeenkomsten en de verschillen met die tijd. Kunnen wij op basis daarvan iets meer weten over de toekomst van Amerika en van ons allemaal? Er is een interessant voorbeeld. In Europa zijn wij al langzamerhand gewend geraakt dat er mindere tijden komen. Voor een doorsnee Amerikaan is dat ondenkbaar. Zij zijn namelijk het land van de “eeuwige vooruitgang”! Maar, met de komst van de nieuwe wereldmachten, China, India enz. zitten zij nu ook in een lastig parket. Dat is een hele fundamentele geloofbreuk. Een groot deel van de Amerikanen gaat hier nuchter mee om. Maar de andere helft vervalt bijna in de magie: “God heeft ons verlaten! Wij moeten nog strenger in Hem geloven!” Laten we het zo zeggen: Amerika kan als kat in het nauw rare sprongen maken.

Nog een fundamentele verandering is dat Europa steeds meer de nieuwe partners opzoekt. Amerika blijf voor ons de leuke, oude oom, maar onze belangen gaan steeds meer naar China, India, Japan enzovoort. Amerika is nu maar één van de machtigste landen in wereld, niet de enige.

Wij leven dus in historisch heel interessante tijden?

Fijn dat u dat zegt. In China bestaat een vloek die luidt: “Ik wens je een leven in interessante, spannende tijden!”

Bij ons in Bosnië zegt men: ik wens je journalisten van het CNN thuis! Zij komen namelijk bijna altijd gepaard met grote ellende.

Prachtig. Dat wist ik niet. Ziet u nu zelf niet hoe klein de wereld eigenlijk is?!

Wat is volgens u de toekomst van de landen die zijn voortgekomen uit ex-Joegoslavië?

Kroatië staat voor de deur van de EU, maar Servië, Montenegro en Bosnië  bevinden zich ook in het hart van Europa. Het zou buitengewoon onlogisch zijn als zij in welke vorm dan ook geen deel van de EU zouden worden. De EU is en blijft de garantie voor een sterker, beter Europa. Al deze landen horen er ongetwijfeld ook bij. Dat kan vanwege de crisis nog even duren, maar het kan niet anders dat ze erbij zullen komen.

Geert Mak (Vlaardingen, 1946) is bekende Nederlandse journalist, publicist en historicus. Zijn bekendste boeken zijn Hoe God verdween uit Jorwerd, De eeuw van mijn vader, Een kleine geschiedenis van Amsterdam en natuurlijk In Europa: reizen door de twintigste eeuw. Het boek wordt een bestseller met meer dan een half miljoen verkochte exemplaren.

Veel mensen kennen Geert Mak van de televisieserie In Europa, die werd gemaakt naar aanleiding van het gelijknamige boek. Het omvat een reisverslag voor het continent, vol historische elementen en gesprekken met -alweer- ooggetuigen.

Mak is een fanatiek voorvechter van vrijheid, openheid en tolerantie. Zo schreef hij na de moord op Theo van Gogh twee pamfletten tegen 'de handelaren in angst'.

Daniel Kabuto

Mijn artikel is “een S.O.S van een Nederlandse Ondernemer in Burundi”. Sinds December 2007 heb ik besloten terug te keren naar mijn geboorteland, Burundi, in het hart van Afrika. Als net afgestuurde tweede graads docent Frans van de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen, werd ik door de President van Burundi gevraagd zijn persoonlijke adviseur in communicatie te worden. Echt een sprong in het diepe!

In mei organiseert Azerbeidzjan het Eurovisie Songfestival in Bakoe. De vrolijke zangwedstrijd schuurt met de personvrijheid, de repressie en het geweld tegen activisten en journalisten in het land. Human Rights Watch, journalisten en andere strijders voor vrijheid van meningsuiting vinden dat organisator European Broadcasting Union (EBU) zich publiekelijk moet uitspreken tegen de onvrijheid in Azerbeidzjan, zeker op de Dag van de Persvrijheid.

www.villamedia.nl

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=outN4Q6Sbxw#t=0s