Last update07:30:20 PM GMT

Back Interview Redactie


Website URL:

Contact Details

  • Country
zaterdag 03 januari 2015 21:13

Is Serbia Controlling Croatia By Blackmail?



Nadine Nagy: The father of Croatia’s current president Ivo Josipovic, Mr. Ante Josipovic, was a very influential member of the communist inner circle during Tito’s Yugoslavia. There is evidence that he has committed some very serious crimes. These crimes resulted from his leadership in the “Ideological Commission” of the Communist Party of Yugoslavia. His office was responsible for the execution of over 100 Croatian dissidents and journalists outside of the former Yugoslavia, mainly in Germany. These crimes would almost certainly result in jail time in several EU countries, for the elder Josipovic. Someone in Serbia with access to old Yugoslav archives has the evidence about elder Josipovic and is using it to blackmail not only President Josipovic, but other implicated Croatian officials as well. The end result is that today, there is increased influence of Serbia in the government of Croatia.

Russian President Putin and his team are drawing parallels with Serbian expansionistic tendencies in Balkans, and adjusting their plans in Ukraine. Having learned from the Serbian military debacle with Croatia, they know that having a president who is easily manipulated, or even blackmailed by them in the other country, is a proven shortcut to achieving their goals.

The presidential elections in Croatia were held on December 28th 2014. The election campaign has brought up various issues concerning the disastrous state of the Croatian economy, corruption in the judicial branch of the government and lack of freedom of the press and media. All of these issues are being directly controlled and overshadowed by the personal interests of the Croatian ruling elite, with President Josipovic’s main interest being to keep his father out of jail.

The Republic of Croatia is a member of the EU and NATO; however Serbia’s influence in Croatian institutions has never been greater. The Josipovic/Milanovic government of Croatia has 10 ministers of Ser origin (out of 21 government members), who are pursuing an old Serb dominated-Yugoslav (now they call it regional) agenda rather than Croatian interests.

Croatians paid dearly for their independence from the Serb-dominated Yugoslavia by tens of thousands of young lives in 1990s. The president of Croatia publicly promotes The communist red star as a symbol of pride, although that was the same symbol worn on the uniforms of the army that 20 years ago was destroying Croatian cities like Dubrovnik and Vukovar during the Homeland War.

Moreover, the National Security Adviser to the President of Croatia is also the son of the former chief of the Yugoslav Secret Police, who is presently standing trial for the assassination of several Croatian immigrants in Munich, Germany, during the Yugoslav epoch.

Describing his meeting with President Ivo Josipovic in his recently published memoirs, the former Serbian Ambassador to Croatia Mr. Radivoj Cveticanin cites how Ivo Josipovic provided him with secret court records on criminal proceedings for the war crimes, even before he had become president of Croatia. Mr. Josipovic confirmed he had meetings with the Serbian ambassador, but said he was only giving him books.

All these facts point to the paradox: Croatia – the youngest EU member, that achieved its independence in a bloody war, is being led by the neo-communists who are actively working to drown Croatia in yet another Serbo-Russian-dominated alliance with the Balkan countries.

The people of Croatia who fought so hard for their independence are watching in disbelief all of their accomplishments and dreams being taken away, by media manipulation and by prosecution of victims rather than aggressors.

When Croatia seceded from Yugoslavia in 1991, everything was controlled by the Yugoslav Secret Police (KOS, UDBA), from every top politician to the last worker at the factory. Tens of thousands of people were paid to spy on their co-workers and neighbors, keep track of their habits and whereabouts, and report any “suspicious activity. As required, anyone could have been pronounced guilty for “activities against the people,” and then convicted to serve a long jail term, or get a life sentence, or even get executed.

In the 1990s Croatians, along with Slovenians, turned towards West and severed their ties with Yugoslavia, which was dominated by the Serbs. The Serbian minority in Croatia tried, with the help of the Yugoslav Army, to stop Croatia’s secession from Yugoslavia. After several years of bloody armed struggle, Croatians managed to militarily defeat the Yugoslav Army and the Serbian rebel forces. As the new Croatian state was formed during the Homeland War, the former Yugoslav communist Secret Police was not dissolved, allegedly because the new Croatian leadership could not risk an “internal war” with the remains of the totalitarian regime. Following the achievement of their centuries-old dream to finally have their own country, Croatia’s original surge in nationalism began to deflate, and by the year 2000 “reformed“ communists came back to power in Croatia. The former Communist Party changed its name to “Social Democratic Party,” yet everything else remained the same. They kept their close relationships with the Serbian minority in Croatia and the Serbs in former Yugoslavia – with the same old communists in their respective positions of leadership.

It is interesting that today no one in Croatia is providing answers to simple questions like:

Who were those snitches (secret agents), communist prosecutors, judges and reporters who made the media serve as judge and jury, even before the cases had reached the courts? Where are they now? Tito’s dictatorship had fearmongering executioners, responsible for hundreds of thousands deaths. Where are they now?

It sounds incredible, but Croatia fought the economic crisis by drastically raising taxes, which ruined the already weakened economy. Croatia is applying old economic models, already forgotten by other former communist countries. Instead of reforming the economy and cutting the government costs, Croatia continues to borrow and sell off national treasures, while increasing taxes. As of today Croatia is the EU member with the highest VAT (value added tax) at 25 percent, and with the highest unemployment rate, especiallyamong young professionals who seek their future elsewhere. For a country of 4.5 million people, the departure of 2,300 medical personnel in the years 2013 and 2014 amounts to an exodus. They left to look for work in other EU countries, the U.S. and Canada.

On the other hand, no one in the government  wants to provide the reasons why there were no EU funds claimed by any Croatian agency or any government body in 2014, despite over 1.5 billion euro budgeted by the EU for Croatia!?

Populism is the key lever in neo-communist actions everywhere. One can see the examples in Eastern Europe and in the countries of Central and South America. In Croatia the executive branch of the government has control over the judicial branch (particularly the prosecution) and direct control of the media.

Many state prosecutors are former Yugoslav communist secret police officials or their close relatives, and many present judges are the same ones that used to preside over the communist trials. The Croatian media scene is dominated by the same people who used to glorify former dictator Tito. The current head of the national television, the “HRT,” is Goran Radman, himself the last president of Tito’s communist youth organization. This well-rehearsed team sends to jail or fires someone every week because of “corruption,” in order to distract people’s attention from the real problems. The vast majority of cases involve political opposition leaders.

The media is served a steady stream of “secret” witness depositions, demonstrating how the country is being robbed. At the same time the attention is drawn away from the real problems, concealing the fact that the fleecing of the country is carried out by the government itself.

Increased taxes, no investments, no encouragement for private investment projects, halting the funds earmarked by the EU – all this seems to be the hallmark of the Josipovic’ regime.

Intense pressure is being exerted by the media and the government against the few remaining courts and judges who do not side with the government’s neo-communist politicians. Some Croatian judges admit: “It is better for the ones I convict to end up in the media, than for me not convicting them.”

Everyone in Croatia is scared of the media. They are privately owned, and tightly connected with the structures of the previous Yugoslav communist regime. Even the Journalists Association, although formally a trade organization, is politically active and skewed to neo-communist side. It seems as if their headquarters is serving as the campaign headquarters for the current president.

According to the latest polls 76 percent of Croatians think that the country is headed in a wrong direction. Nevertheless the incumbent president chose the campaign message of, “this is the right way.” He is a master of populism, who is otherwise a professor of law with an honorary doctorate from the University in Kalingrad, Russia, and a PhD thesis with the title “Arrests and Incarceration.” He has followers in Serbia and others who have a hard time adjusting to the disintegration of Yugoslavia.


Nadine Nagy: Roma children form Europe’s largest ethnic minority. Despite being protected under equality and human rights legalisation they continue to experience extreme prejudice and social exclusion, particularly when it comes to education.


In a recent move to protect the basic human rights of Roma people, the European Commission initiated infringement proceedings against the Czech Republic. Citing systematic discrimination in the provision of education to Roma children, the Commission is sending a warning to all member states that the oppression of Roma people will not be tolerated.


The segregation of Roma


The Commission’s move follows an earlier ruling in 2007 where the European Court of Human Rights found that segregation of Roma children into “special schools” amounted to discrimination.


The concerns now being investigated relate to new allegations that Roma children living in the Czech Republic are still being segregated into Roma-only schools or special schools and that they are getting low-quality education.


The Czech case highlights the appalling treatment of Roma throughout Europe. Despite further rulings by the European Court of Human Rights against countries such as Hungary, member states persistently fail to uphold EU treaties and protect Roma children from segregation and discrimination.


Europe-wide problem


In spite of efforts to improve the social and economic integration of Roma children living in the EU, many still face deep poverty, profound social exclusion and marginalisation. In addition to limited access to quality education, they often live in sub-standard housing conditions and experience poor health and reduced life expectancy.


But educational segregation of Roma children is not limited to the Czech Republic. According to The Roma Education Fund, 40% of Roma children living in Slovakia are also being sent to segregated schools.


The Centre for Civil and Human Rights found that between 65-80% of Slovakian children in schools designated for children with learning disabilities are Roma. Given the assumption that the Roma community are estimated to constitute around 8% of the total Slovakian population, the clear over-representation demonstrates the size of the challenge that the European Committee face.


In 2011, the Fundamental Rights Agency published the results of a study which collected the views of more than 80,000 Roma and their non-Roma neighbours across 11 EU member states. The report indicated that much still needs to be done to protect their basic human rights.


It found that 20% of Roma aged 16 and above cannot read and write, in contrast to less than 1.5% of their non-Roma neighbours. Half of Roma children attend pre-school or nursery, compared to around three quarters of their non-Roma neighbours.


In some countries such as Bulgaria, Greece and Romania, up to 35% of Roma children aged seven to 15 are not attending compulsory school, while 64% of young Roma do not complete any form of upper-secondary general or vocational education, compared to around 15% of their non-Roma neighbours.


Limited response


In 2011, the Commission committed to realising social justice for Roma children and published an EU Framework for national Roma integration. This established key goals which require member states to pay specific attention to education.


Yet the ongoing proceedings against the Czech Republic have highlighted the apparent inability of the Commission to ensure that member states plan for the needs of Roma children. Their continuing educational struggle sticks a blade through the heart of the “European values” which the Commission has sworn to uphold. Rather than being protected from racism and discrimination, Roma children remain victims of marginalisation and oppression.


Discrimination toward Roma children throughout Europe, and indeed the world, dictates the need for urgent and collective action. Unless the rights of Roma children are protected, their opportunity to experience any type of social justice will continue to be denied.


Lack of political will


It is clear from existing examples of good practice published by UNICEF that Roma children can be effectively included in educational policy and systems. This has begun to happen in varying degrees in Bulgaria, Hungary, Macedonia, Romania and Serbia. But in the majority of member states, real change cannot happen without genuine political will.


Where Roma children continue to experience educational segregation, consideration must be given to whether the Commission is able to unite the EU to stand against racism. But the pernicious nature of oppression against Roma people is ingrained within the fabric of European history. It has been established far longer than the EU itself.


As the rise of extreme right-wing organisations in Europe has led to an increase in the targeting and terrorising of Roma children, it is clear that the Commission can only uphold European treaties if member states and political parties value and respect its authority.


In the face of such social injustice, it is difficult to see how the Commission can ever hope to defend the basic human rights of Roma children. Its power to warn member states that the segregation of Roma children in education will not be tolerated will remain ineffective if that warning can be ignored and subverted through domestic populism.



donderdag 01 januari 2015 20:19

Ongetrouwd samenwonen in Iran

iran couple

Petar Blasic: In Iran tekent zich een nieuwe trend af. Steeds meer jonge, niet-gehuwde paren, leven samen onder één dak – in strijd met de geldende wetgeving. Het is echter een ontwikkeling die ook de staat niet kan stoppen, zelfs als zouden religieuze kringen dat wel willen.

Iran is een theocratie. De islamitische wet is alomtegenwoordig en de overheid dwingt deze af middels draconische straffen. Maar de strenge wetten botsen vaak met de realiteit van het dagelijkse leven. Vooral jonge Iraniërs zoeken wegen om hun leven vorm te geven naar hun eigen ideeën. En hoewel het voor niet-gehuwde paren verboden is om samen te wonen, kiezen toch steeds meer jonge mannen en vrouwen ervoor om samen te wonen onder één dak. Vooral in grotere steden en in het studentenmilieu gaan ze stiekem op zoek naar gezamenlijke woonruimte. Verhuurders worden doorgaans niet op de hoogte gesteld van de huwelijkse staat, omdat veel woningeigenaren hier aanstoot aan nemen en het daadwerkelijk aanbieden van een huurwoning hierdoor uitblijft. Enkel vrienden zijn op de hoogte.

Hoewel er in Iran geen plicht is om de autoriteiten op de hoogte te stellen van eventueel ongetrouwd samenwonende stellen, gebeurt het toch met regelmaat dat conservatieve buren de politie bellen. Buitenechtelijke seksuele relaties zijn strafbaar. De “schuldigen” wachten zweepslagen of zelfs een gevangenisstraf. Samenhokkende koppels proberen hun relatie dan ook te verbergen voor de buitenwacht. Overal dreigt het loerende oog van buren of regeringsgetrouwe burgers die de autoriteiten of –in het minder erge geval- ouders in kunnen lichten.

Toch breken steeds meer jonge Iraniërs met de oude tradities. Hoewel er geen statistieken bestaan over het aantal Iraniërs dat ongehuwd met hun partners onder één dak woont, slaan ambtenaren steeds vaker alarm en roepen om tegenmaatregelen. Voor de conservatieve elitevan Iran is de dader voor de morele neergang snel aangewezen: de westerse culturele invasie via de satelliet televisie. Bedoeld worden de cheesy soaps met seksuele toespelingen die door Perzisch-talige tv-stations in de Verenigde Staten en Europa worden uitgezonden. Hoewel de meeste series in het islamitische buurland Turkije  spelen, beweren de Iraanse conservatieven dat ze onderdeel zijn van de “sluipende oorlog van het Westen” tegen de islamitische republiek en haar waarden.

De in Parijs gevestigde socioloog Said Peyvandi noemt de nieuwe manier van samenleven een “grijze zone in de Iraanse samenleving”, die in strijd is met de officiële normen en traditionele familiewaarden, maar toch bestaat. Met betrekking tot de sociale ontwikkeling van de laatste 25 jaar, zegt hij: “Er is een stille demografische en sociale revolutie geweest, die zich goed laat aflezen aan drie fenomenen.” De Iraanse bevolkingsgroei daalt scherp, koppels stappen op steeds latere leeftijd in het huwelijksbootje en gezinnen zijn vel minder groot dan vroeger. Nooit eerder waren zo veel jonge mensen single. En het aantal echtscheidingen in Iran is verdubbeld in de afgelopen tien jaar; ieder vijfde huwelijk zal uiteindelijk weer ontbonden worden. En nog belangrijker, meer en meer jonge mensen kiezen voor een ongehuwd partnerschap in plaats van een huwelijk.

Voor Iraanse vrouwen heeft het ontwijken van het huwelijk een aantal voordelen. De islamitische wetgeving en de gangbare jurisprudentie benadelen vrouwen op vele vlakken. Vrouwen hebben voor vele dingen de schriftelijke toestemming nodig van hun man nodig. Zo mogen ze niet zonder meer naar het buitenland afreizen, of mag een man zijn vrouw verbieden een beroep uit te oefenen of een studie te volgen. En bovendien: voor vrouwen is het aanvragen van een echtscheidingsprocedure moeilijker dan voor mannen.

Door te kiezen voor een relatie zonder huwelijk ontlopen Iraanse vrouwen niet alleen de discriminerende wetten, maar ook de patriarchale gebruiken. Anders dan in traditionele gezinnen, waar de vrouw verantwoordelijk is voor huishoudelijk werk, is het bij jonge samenwonende stellen gebruikelijk dat huishoudelijke taken als koken, wassen en schoonmaken met de partner worden gedeeld. Ook voor veel mannen is het huwelijk-achtige partnerschap gunstig, vooral economisch. De jongeren delen de kosten van levensonderhoud, terwijl in conventionele Iraanse huwelijken meestal de man de meeste of alle kosten voor zijn rekening neemt. In een land dat door internationale sancties in een diepe economische crisis zit en waar de werkloosheid onder jongeren iets boven de 20 procent ligt, is dat geen gemakkelijke taak.

Ongetrouwde koppels zijn echter gedwongen om een groot nadeel op de koop toe te nemen: ze kunnen geen kinderen hebben. Een buitenechtelijk kind zou niet alleen een geheim liefdesleven onthullen, het stelt een paar ook bloot aan strafrechtelijke vervolging. Maar ook zou het kind later niet dezelfde rechten hebben gekregen als een wettig kind. Abortus is verboden, de desbetreffende wetten zijn zelfs aangescherpt. Het Iraanse parlement heeft onlangs een wet aangenomen die elke reclame voor voorbehoedsmiddelen verbiedt. Bovendien zijn vasectomie en sterilisatie bij wet strafbaar gesteld.

Zo wil het parlement de wens van de religieuze leider Ali Khamenei in vervulling laten gaan. Die had verkondigd dat de Iraanse bevolking moest worden verdubbeld tot 150 miljoen. Als een vrouw zwanger wordt door een illegale partnerschap, dan heeft ze geen andere keuze dan op de zwarte markt abortus medicatie te kopen of zich in een illegale kliniek te laten behandelen.

“Het probleem is dat onze samenleving ergens tussen moderniteit en traditie is gestopt”, zegt Peyvandi. “Aan de ene kant lijken we zeer modern naar buiten en leven in veranderende relaties. Aan de andere kant zijn we opgevoed met traditionele patronen die onze manier van denken beïnvloed. Dit leidt vaak tot conflicten.”

donderdag 01 januari 2015 19:21

Roerige tijden voor Krim-tataren


Petar Blasic: De Krim en haar inwoners staan gevaarlijke tijden te wachten. Dat wist de Moskouse krantNezavisimaya Gazeta te melden op basis van anonieme bronnen bij de veiligheidsdiensten. Enkele weken geleden schetste de krant op de voorpagina in grote lijnen een dreigingsscenario: Oekraïense rechts-extremisten behorende tot de Pravy Sektorbeweging zouden samen met islamitische Krim-Tataren -en met ondersteuning van de geheime dienst van Oekraïne- trachten het schiereiland in anarchie te storten.

Dat zij daartoe zeer wel in staat zijn, beargumenteert Nezavisimaya Gazeta met de stelling dat de beide bewegingen beschikken over uitgebreide gevechtservaring. De militanten van Pravy Sektor zouden de krijgskunst hebben opgedaan tijdens gevechten in het oosten van Oekraïne, terwijl de Krim-Tataren hebben meegevochten in de oorlog in Syrië.

In het Kremlin neemt men deze dreiging zeer serieus en de reactie van Moskou is navenant. Daardoor is de leefsituatie van een deel van de Krimbewoners al enkele maanden aanzienlijk verslechterd. De Krim-Tataren verkeren in een benarde positie, nu Rusland en de autoriteiten van de Krim een campagne van onderdrukking, vervolging en intimidatie zijn gestart.

Volgens een rapport van Amnesty International van eerder dit jaar worden Tataarse activisten gearresteerd en mishandeld door groepen gewapende mannen, soms met de dood tot gevolg. Sinds de Russische annexatie van de Krim in maart van dit jaar zijn al tientallen mannelijke Krim-Tataren spoorloos verdwenen, met een piek in de laatste week van september, toen vier mannen ineens verdwenen.

Minstens één van hen is in begin oktober dood teruggevonden. Niet in alle gevallen is duidelijk of het om politiek gemotiveerde ontvoeringen gaat, maar van verschillende Tataren is bekend dat ze worden vervolgd vanwege hun deelname aan vreedzame protesten.

Huiszoekingen op basis van etnische profilering

Naast de verdwijning van mensen zijn er nog andere incidenten die de Krim-Tataren het leven zuur maken. Zo hebben sinds begin augustus tal van invallen plaatsgevonden in huizen, scholen, club-gebouwen en moskeeën van Krim-Tataren.

Onder leiding van Russische veiligheidstroepen werd -naar eigen zeggen- gezocht naar verboden literatuur, wapens en drugs. Bij de acties werd geweld gebruikt en de nieuwe Russische machthebbers op de Krim bedreigden de Majlis, het zelfbestuurorgaan van de Krim-Tataren.

De Majlis wordt verweten een extremistische ideologie aan te hangen, vanwege haar uitgesproken mening dat de Krim aan Oekraïne toebehoort. De meeste Krim-Tataren -de oorspronkelijke bewoners van de Krim- zijn fel gekant tegen de Russische overname van de Krim.

Deze houding heeft ertoe geleid dat de nieuwe Krim autoriteiten beslag hebben laten leggen op het gebouw van de Majlis, nadat deze geweigerd had mee te werken aan de laatste lokale verkiezingen. Ook dreigen de Russen de Majlis te ontbinden, omdat het Tataarse bestuursorgaan de Oekraïnse vlag boven het gebouw had laten wapperen.

De leider van de Krim-Tataren, het Oekraïense parlementslid  Mustafa Jemilev, werd voor vijf jaar uit zijn vaderland verbannen. Zijn deelname aan vreedzame protesten tegen de Russische bezetting zou naar zeggen van de autoriteiten inter-etnische haat hebben gestimuleerd.

Niet enkel Russische propaganda

De Russische kranten brengen uitgebreid verslag van de terroristische dreiging die uit zou gaan van de Tataren. Het brengt de Krim-Tataren in diskrediet en legitimeert het hardhandige opreden van Moskou op de Krim. Echter, geheel uit de lucht gegrepen is het tumult niet. Het zijn ook niet enkel de Russische media die gewag maakt van de radicalisering van de islamitische Tataren op de Krim.

In de jaren voor de Russische annexatie hebben vertegenwoordigers van de seculiere Majlis herhaaldelijk gewaarschuwd dat de jonge generatie Krim-Tataren erg gevoelig is voor religieus extremisme. Zowel Russische als ook Oekraïense media maakten al maanden voor het begin van het Russisch-Oekraïense conflict melding van een aantal jonge mannen uit de Krim die in Syrië zouden vechten in de gelederen van islamitische organisaties.

Ook de moefti van de Krim moslims, Ruslan Saitwalijew, gaf aan dat ‘aanhangers van de Krim-wahhabis en de organisatie Hizb-ut-Tahrir in sociale netwerken oproepen tot een oorlog op de Krim’. Volgens hem zijn er op het schiereiland nogal wat aanhangers van deze radicale groeperingen. Zo gezien is de terroristische dreiging op de Krim heel realistisch. Soortgelijke conclusies trok ook het Russische onderzoekscentrum voor nationale conflicten. Deze prognose is weliswaar verdrietig, maar nauwelijks verrassend te noemen.

De gevolmachtigde van de Oekraïense president van Oekraïne voor de Krim-Tataren, Mustafa Dschemiljo,  sprak al meermaals over de mogelijke activering van geradicaliseerde elementen op het schiereiland. Ook Igor Dru, adviseur van  Igor Strelkov -het voormalige hoofd van het Volksleger van Donetsk- sluit terreur aanslagen op de Krim niet uit.

Volgens hem krijgen de strijders die hebben deelgenomen aan de oorlog in Syrië momenteel speciale trainingen op de bases van de Oekraïense veiligheidsdienst (SBU) in de regio van Lviv. Hun aanvallen zouden zich kunnen richten op kritieke infrastructuur, zoals treinstations en spoorwegknooppunten, aldus Dru. Hun voornaamste doel is echter "het aanzetten tot een opstand", voegt hij daaraan toe. Een dergelijk scenario wordt ook door Nikolai Patrushev -de secretaris van de Russische veiligheidsraad- niet uitgesloten.

De Krim-Tataren zien de hele situatie heel anders. Natuurlijk zijn ze in overgrote meerderheid uitgesproken pro-Oekraïne. Dat komt doordat Stalin in het voorjaar van 1944 de Krim-Tataren uit hun thuisland liet deporteren naar Centraal-Azië, waar 200.000 Tataren uit de Krim de dood vonden. Pas tegen het einde van de jaren tachtig werden de Tataren geleidelijk aan in de gelegenheid gesteld terug te keren naar de Krim, waar ze thans 13 procent van de bevolking uitmaken.

Juist door deze tragische geschiedenis hebben de Krim-Tataren een sterk gevoel voor hun eigen identiteit gecreëerd, dat de nieuwe Krim regering een doorn in het oog is. Zo gedenken de Krim-Tataren sinds het einde van de Sovjet-Unie jaarlijks de deportaties.

Dit jaar -nota bene de 70e verjaardag van de deportatie- werd de herdenking verboden door de nieuwe Russische machthebbers. Krim-premier Sergei Aksyonov zei er in een interview het volgende over: ‘Het waren geen rouw-evenementen, maar gebeurtenissen om de regering te chanteren en om de Russen moreel te vernederen.’

Verdwijning met een religieuze achtergrond

En juist daarom ontstaat onder de Krim-Tataren in toenemende mate het gevoel dat de verschillende huiszoekingen en verdwijningen bedoeld zijn om de Tataarse bevolkingsgroep te intimideren. In een interview met het Russische tijdschrift Kommersant Vlast van eind september liet Aksyonov optekenen dat er wat hem betreft geen Majlis bestond -de organisatie was niet juist geregistreerd.

Tataren worden ook onder druk gezet hun Oekraïense staatsburgerschap op te geven en in de plaats daarvan een Russisch paspoort te nemen, anders dreigen ze buitenlanders in eigen land te worden, of kunnen ze zelfs het land uitgezet worden.

Op de vraag op basis van welke uitgangspunten hij de relatie met de Krim-Tataren in de toekomst vorm wil geven, zei Aksyonov in een interview dat elke niet-erkenning van de verbinding met Rusland hard gestraft zal worden: ‘Al degenen die aansporen tot opruiïng of aanzetten tot nationalisme, zal ik op de een of andere manier van de Krim verbannen, of hen strafrechtelijk laten veroordelen.’

Een week na de publicatie van het interview werd Aksyonov gedwongen af te reizen naar het geboortedorp van twee jonge Krim-Tataren die naar het zich liet aanzien, ontvoerd waren. Honderden Tataren uit alle hoeken van de Krim reisden af naar de familieleden van de vermiste jonge mannen om hun steun te betuigen.

Aksyonov beloofde de Tartaren een gedetailleerd onderzoek van alle gevallen van vermiste personen en verzekerde dat zijn “zelfverdedigingsmilities” niets met de verdwijningen van doen hadden. Maar juist die groepen zijn in verschillende gevallen verdacht. Volgens de mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch werden familieleden van de twee vermiste Tataren -die actief zijn in een pro-Oekraïense organisatie- eind mei door Russische veiligheidstroepen ondervraagd over hun religieuze overtuigingen en hun banden met extremistische organisaties.

Islamitische radicalen getraind in Oekraïne

Volgens Njesawisimaja Gazeta, dat zich beroept op contacten binnen de Russische veiligheidsdiensten, zijn er in het zuiden van Oekraïne twee organisaties die de islamitische strijders opleiden. De eerste is het islamitische culturele centrum in Dnepropetrovsk, dat beheerd wordt door de vertegenwoordigers van gouverneur Igor Kolomoiski. De tweede bevindt zich in Henichesk (Kherson), een klein stadje aan de grens van het Krim-schiereiland. Daar bevind zich ook de staf van het parlement in ballingschap van de Krim-Tataren. Onlangs zouden de Krim-Tataren en Kolomoiski een pact hebben gesloten voor de bevrijding van de Krim.

Njesawisimaja Gazeta is een uitgesproken pro-Russische krant die geleid wordt door Konstantin Remtschukow, voormalig regeringsadviseur en thans hoofdredacteur en uitgever. Zijn echtgenote Jelena Remtschukowa is de officiele eigenaar van de krant, omdat het ambtenaren van de staat bij wet verboden is private, zakelijke nevenactiviteiten te ontplooien. Gemompeld wordt dat Remtschukow de krant als tussenpersoon heeft aangekocht voor aluminium-miljardair Oleg Wladimirowitsch Deripaska. Die houdt zich weliswaar overwegend ver van politieke activiteiten, maar heeft een goede verstandhouding met de Russische president Vladimir Poetin. 

Deskundigen vermoeden dat het grootste gevaar voor Rusland momenteel schuilt in Dnepropetrovsk. Op sociale netwerken wordt de hergroepering van het in “Nieuw-Rusland” afgeslagen Krim-bataljon besproken. Bij de door Kolomoiski gefinancieerde gevechtseenheid zouden ook veel islamitische radicalen zitten. Sinds kort zouden ook militanten van de Oekraïense Pravy Sektor tot de eenheid zijn toegetreden. Het Krim-bataljon moet aanslagen op schiereiland plannen.

dinsdag 23 december 2014 20:10


lize logo

Per 1 december start Lize met het project ‘Netwerk EU-migranten’. Dit eenjarige project wordt uitgevoerd in opdracht van het ministerie van SZW en heeft als doel het opzetten van een landelijk netwerk van sleutelfiguren, intermediairs en (in)formele netwerken van EU-migranten. EU-migranten vormen de grootste groep nieuwkomers in Nederland. Minister Asscher hecht er groot belang aan om kansen en vraagstukken rondom integratie van deze groep in nauwe samenwerking met betrokkenen zelf te bespreken en aan te pakken.


De komst van EU-arbeidsmigranten uit Midden-, Oost- en Zuid-Europa stelt de samenleving voor nieuwe uitdagingen. Enerzijds is er de angst voor verdringing op de arbeidsmarkt, misbruik van sociale voorzieningen en overlast. Anderzijds bestaat de noodzaak om ongewenste situaties, waaronder uitbuiting door werkgevers en huisjesmelkers tegen te gaan. Tevens zijn de maatschappelijke positie van deze nieuwkomers en hun deelname aan de Nederlandse samenleving thema’s die aandacht vereisen. Vraagstukken kortom, die de samenleving, overheden en de migranten zelf bezig houden.
De laatste jaren zijn tal van organisaties en initiatieven ontstaan die werken met en voor EU-(arbeids)migranten. Zij informeren de migranten en wijzen hen de weg in de Nederlandse samenleving. Daarbij bieden zij ondersteuning en hulp in de vorm van activiteiten en projecten. Onderlinge kennisuitwisseling en samenwerking tussen deze organisaties kan bijdragen aan het verbeteren van de positie van arbeidsmigranten. Door de krachten te bundelen en informatie uit te wisselen kunnen actuele thema’s worden besproken en oplossingen worden aangedragen. Daarnaast is het waardevol dat de kennis en informatie waar deze organisaties over beschikken wordt gedeeld met overheden en andere maatschappelijke partners.


Het project heeft als doel meer en betere onderlinge kennisuitwisseling en samenwerking te realiseren tussen organisaties en initiatieven van/voor EU-migranten met het oog op het verbeteren van de maatschappelijke positie van arbeidsmigranten. Daarnaast beoogt Lize met het project in alliantie met initiatieven van EU-migranten, overheden en maatschappelijke instanties oplossingen voor geconstateerde knelpunten en problemen te formuleren.


Het project bestaat uit drie fasen. In eerste instantie worden sleutelfiguren, organisaties, initiatieven en (digitale) netwerken van/voor EU-migranten door middel van een landelijke verkenning in kaart gebracht. Op basis van deze verkenning wordt een sociale kaart en database met best practices gecreëerd. De tweede fase van het project bestaat uit het faciliteren van kennisuitwisseling en samenwerking tussen deelnemers van het netwerk. Hiertoe worden drie thematische bijeenkomsten georganiseerd en een digitale omgeving opgezet waarbinnen de deelnemers met elkaar in gesprek kunnen treden. Daarnaast wordt in deze fase een werkagenda opgesteld op basis actuele thema’s worden geagendeerd en oplossingen voor knelpunten geformuleerd. Tenslotte wordt in de laatste fase van het project aandacht besteed aan het borgen van het netwerk. Om het netwerk toekomstbestendig te maken worden allianties verkend en gerealiseerd zodat het netwerk in 2016 kan worden overgedragen aan één of meerdere partijen in het veld.


De komende maanden zullen medewerkers van Lize in contact treden met organisaties, sleutelfiguren en initiatieven van/voor EU-migranten om deze in kaart te brengen en tot deelname aan het netwerk EU-migranten uit te nodigen. Heeft u belangstelling voor deelname aan het ‘Netwerk EU-migranten’, aarzel niet om contact op te nemen. Dat kan per email ( Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. ) en vanaf 1 december ook telefonisch (030 2332100).

maandag 15 december 2014 19:05

Ebola ravages West Africa


Ernest Mason: The World Health Organization has said that the death toll from the ongoing Ebola epidemic in West Africa has officially surpassed 6,000, with more than 20,000 reported cases of infection in Liberia, Sierra Leone, and Guinea.  Now in its tenth months since it was first reported in Guinea, the epidemic has become an urban and not a rural phenomenon, and the three countries’ capital cities are gradually experiencing an outbreak, with terrible consequences for millions of its inhabitants.

Sierra Leone, Guinea and Liberia continue to be the epicenter of the disease. While the number of newly reported cases has fallen sharply in Liberia and Guinea, the rate of new infection continues to be quite acute in Sierra Leone, where more than 1,300 new cases are recorded in the last two months. 
The Ebola disease that is spreading in West Africa is partly has to do with its dismal health system, and because control mechanisms have been insufficient to halt the spread of infection. These conditions have created perfect conditions for the rapid rise of people who are being infected with Ebola the fatal disease.
The challenge is that the disease is spreading through contact and the people most at risk are those looking after a sick relative or child. A major factor in the scale of the Ebola outbreak is attributed to the entrenched poverty that prevails in Liberia, Sierra Leone and Guinea. The three countries are ranked among the poorest countries in the world and a vast majority of the people in these three countries live either in undeveloped rural hamlets or deprived urban slums.
The economies of the three already deeply troubled countries have been seriously hampered by the effects of the Ebola disease. Before the outbreak, the three countries had been projected to attain relatively high GDP growth rates. The response of the International Community to tackle the outbreak has been inadequate and driven entirely by geopolitical considerations. 
Although United States, Britain and France have deployed thousands of troops to construct Ebola treatment centers, however, the responsibility for staffing these facilities has been left solely to NGOs, and local workers. This has opened a field day for corrupt officials in the three countries to depend on NGOs to provide volunteer doctors and nurses and to undertake much of the most dangerous work, such as handling and burying the dead.
Dr Oliver Johnson, the Programme Director of King's College Hospital's Sierra Leone Partnership, has called on the British government to do more as the situation on the ground in Sierra Leone's capital, Freetown, is getting worse. He is also critical of the international community for not doing enough to fight the disease.
Dr Johnson admits that “a challenge for all of the medical team will be to avoid burning out.”  While there had been hopes that the outbreak would only last a few weeks, it is clear that a strong global response is necessary to curb the expansion of this disease.”
Throughout the last two months, Sierra Leone has lost about nine doctors and hundreds of health care workers have been infected with Ebola, and of these, many have died.
Last month, burial workers in the city of Kenema in south-eastern Sierra Leone went on strike and left 15 bodies outside the local hospital in protest against the non-payment of their wages.
While the Ebola crisis continues to rage unabated, some foreign volunteers and ordinary people are relentless in their efforts to combat the disease. Many of the local workers have seen their entire families died and live under constant risk and fear of being exposed to Ebola.
This deadly disease has been with us since the 70s, and the West has known about it all this time, but today, the people in West Africa have been left on their own as they bear the consequences of this fatal disease. 

101862 janiczak david ozd jobbikos polgarmestere

Nadine Nagy: The far-right Jobbik party took control of an industrial town in northeastern Hungary after an election campaign in which it promised to issue an ultimatum to the Roma minority - follow our rules or leave town.

The town of Ozd, with 35,000 people, is the biggest prize won by Jobbik in a nationwide round of municipal elections on Sunday in which it increased the numbers of City Halls it controls from three to fourteen. The party is accused by critics of being anti-Semitic and racist. Though still a long way behind the ruling centre-right Fidesz party, in the last elections it overtook the Socialists to become the second biggest opposition force. It made the new mayor of Ozd, 27-year-old David Janiczak,proudly walk around the town's main square, receiving congratulatory handshakes from townspeople.


He said he would crack down on crime and poverty on behalf of all residents, whatever their ethnic background. Yet the programme on which Janiczak ran in the election is explicit in singling out the Roma community. The manifesto, posted on the Jobbik Internet site next to a photograph of Janiczak, states: "We think there are two ways to solve the Gypsy question...The first one is based on peaceful consent, the second on radical exclusion."

"Our party wishes to offer one last chance to the destructive minority that lives here, so first it will consider peaceful consent. If that agreement fails, then and only then the radical solution can follow."


The programme threatens to "chase off people who are unable to conform".


Jobbik has denied that it is racist or anti-Semitic. One of its members of parliament caused a storm of outrage when he proposed drawing up lists of Jews, but he later apologised and said he had been misunderstood.


The municipal elections give clues as to what Jobbik would actually do if it ever took power nationwide. Interviewed outside his new office in City Hall, the mayor-elect of Ozd used much more measured language about the Roma than his election manifesto. "Conditions are horrid on the outskirts of town where most Roma live," Janiczak told Reuters. "This is not only the Roma's fault but the leaders who wanted nothing from them but their vote - locally as well as nationally."


"We need to create jobs and enforce order for Roma and Hungarians alike. The voters trust we will do that." He said he would revamp public safety using civilian law enforcement volunteers and jump start the local economy through projects including animal husbandry and growing crops in greenhouses on land around the city.


In Ozd, unemployment is endemic. Around a quarter of the city's population are Roma, and most of them live in dire poverty, receive state welfare payments, and have frequent run-ins with the police. Conditions are so bad that for the Roma community, fear about the persecution Jobbik might bring is mixed with hope that a radical new party might finally do something to improve their lot where all others have failed.


A Roma spokesperson was quoted by the Daily Mail, saying: "Like most Roma we are afraid what might happen to us, because the news was always that some people wanted us dead and they would ship us off in trains like Hitler did with the Jews."  She was speaking in the centre of one of the town's toughest Roma slums, which has no water or sewer system. "But if this kid Janiczak can act the way he talks about work, honour and peace, and gives us long-term employment, then there won't be racial discrimination."


However, many of the people who voted for a Jobbik mayor said they did so at least in part because Jobbik had promised to tackle what the party describes as "Gypsy crime". They do not believe Jobbik persecute the Roma community, nor do they desire so. But they do strongly feel that -even though the the problem is not with all Gypsies- the problem is at least with some of them.


isis turkey

Petar Blasic: The New York Times vraagt zich al langer af  wat precies de relatie is tussen de Turkse regering en IS. De Amerikaanse krant schreef herhaaldelijk over jihadistische rekruteringscentra in diverse Turkse steden, maar Ankara ontkent stellig dat die er zijn en spreekt van ‘populistische berichtgeving’ die Turkije in de oorlog tegen IS zou moeten betrekken.

Feit is wel dat bijna twee maanden geleden 46 Turken werden vrijgelaten die door jihadisten gevangen werden gehouden. De Turkse regering doet hieromtrent geen mededelingen, maar algemeen wordt aangenomen dat de goede contacten tussen Ankara en IS een rol hebben gespeeld. Of er ook losgeld werd betaald is onbekend, maar de vrijlating paste duidelijk in een gevangenenruil: tegelijkertijd werd een aantal islamisten uit Turkse gevangenissen vrijgelaten.

Dat de Turkse president Erdogan van twee walletjes eet, was al langer duidelijk. Volgens de Duitse Stiftung für Wissenschaft und Politik (SWP) bewijst de de Turkse houding tegenover de burgeroorlog in Syrië dat Erdogan regionale machtsambities koestert. “Erdogan rekende erop dat Syrië na Assad, gedomineerd door soennieten, fragiel en afhankelijk van Ankara zou zijn. Zou het een beschermheer nodig hebben, dan zou Turkije de eerste keus zijn,” aldus de SWP. De val van Assad zou op die manier bijdragen aan de groei van de Turkse macht in de regio. Bovendien zou een Turkse militaire aanwezigheid in Syrië de verboden Koerdische afscheidingsbeweging PKK verder in het nauw brengen. Aanvoerlijnen zouden onder Turkse controle komen, en de bewegingsvrijheid en slagkracht van de PKK zouden sterk worden ingedamd. Ondanks de recente toenadering tussen de Turkse Koerden en het regime in Ankara, wil Turkije de PKK nog altijd graag in het gareel houden.

Maar het liep allemaal anders. Ondanks Erdogans toenaderingspogingen tot de Syrische ballingen in Istanbul en het Vrije Syrische Leger, bleek de steun die Assad kreeg van zijn regeringsleger en van zijn bondgenoten in Teheran en Beiroet sterker dan hij had verwacht. Ook de Verenigde Staten bleken niet bereid Assad de genadeslag toe te brengen. Op zoek naar nieuwe bondgenoten ging Erdogan daarom maar in zee met de jihadisten. Zij kregen van Ankara het recht van doortocht, ze mochten trainingskampen opbouwen en waren welkom om zich achter de Turkse grens terug te trekken als de grond ze elders te heet onder de voeten werd.

En dat terwijl Turkije formeel behoort tot het door de VS aangevoerde antiterrorisme-kamp. Erdogan doet zijn best om de westerse wereld daarvan te overtuigen, onder meer door logistieke steun te beloven aan Amerikaanse militaire operaties. Maar van harte gaat dat niet.
Een goed voorbeeld van die halfslachtige houding is het handjevol tanks dat Ankara naar de Syrische grens bij Kobani stuurde als reactie op de beschieting van een vluchtelingenkamp in Turkije door IS. Die tanks staan daar gewoon maar te staan. Turkse militairen zeggen wel dat ze IS met mortieren beschiet, maar dat is door geen enkele onafhankelijke bron bevestigd. De militaire inspanningen van Ankara lijken zich dan ook te beperken tot het strikt noodzakelijke: net voldoende om niet helemaal als NAVO-lid door de mand te vallen, maar verder zo weinig mogelijk, om de conservatieven en IS-aanhangers in eigen land niet voor het hoofd te stoten.

Erdogan en zijn AK-partij houden de internationale gemeenschap al langer aan het lijntje. Bijvoorbeeld met de Patriot-raketten die de NAVO sinds 2012 aan de grens tussen Turkije en Syrië heeft gestationeerd. De aanleiding daarvoor was het neerschieten in juni 2012 van een Turks militair vliegtuig boven internationale wateren door een Syrisch gevechtsvliegtuig. Later bleek het wrak van die Turkse F-4 Phantom-straaljager geen enkel spoor van raketbeschietingen te vertonen. Intussen had de NAVO wel al haar besluit genomen om de Patriots van stal te halen.


Petar Blasic: Op maandag 27 oktober ging hij dan eindelijk voor anker voor de kust van het Litouwse Klaipeda: een drijvende vloeibaar gasterminal, die garant moet staan voor de Baltische energievoorziening.

De langverwachte komst van het schip, dat de toepasselijke naam The Independence draagt, werd door de lokale bevolking met groot enthousiasme begroet. Het 294 meter lange, 46 meter brede en 47 meter hoge schip telt 4 opslagtanks die gezamenlijk goed zijn voor 170.000 kubieke meter gas en wordt geacht de Balitische afhankelijkheid van Russisch gas te verminderen.

"Dit is een strategische geopolitiek project dat de toekomst van de hele regio kan bepalen'', sprak de de Litouwse president Dalia Grybauskaite. ''Litouwen zal garant staan voor de energievoorziening van de gehele regio. Niemand zal ons nog de prijs van gas dicteren. Of onze politieke wil kopen'', aldus Grybauskaite.

Meer dan een derde van de Litouwse energie komt voort uit aardgas. Tot voor kort waren Litouwen en de Baltische buurlanden voor hun gasvoorziening door historische en geografische redenen volledig afhankelijk van Rusland. En terwijl aardgas via pijpleidingen te transporteren is, kan vloeibaar gas (LNG) over zee vervoerd worden. Maar om LNG -een mengsel van methaan en restgassen- daadwerkelijk te kunnen importeren is een terminal noodzakelijk.

Litouwen bestelde het terminalschip al in 2011. Met de Oekraïense crisis, die een oorlogszuchtig Moskou liet zien dat haar invloedssfeer tracht uit te breiden in het achterhoofd, is de komst van The Independence dus precies op tijd. De terminal moet voor het einde van 2014 volledig operationeel zijn. Het Litouwse gasbedrijf Litgas tekende hiertoe een vijfjarige overeenkomst met het Noorse Statoil dat vanaf 2015 540 miljoen kubieke meter gas per jaar moet leveren.

De Europese Commissie liet onlangs een stress-test uitvoeren naar de veerkracht van het Europese gassysteem. Die toonde aan dat de LNG-terminal in Klaipeda en gevolgen van een verminderde gastoevoer uit Rusland grotendeels opvangt.

Volgens de Litouwse presidentiële persdienst, kan de LNG-terminal bij Klaipeda voorzien in ongeveer 90 procent van de gasbehoefte van Litouwen, Letland en Estland.

"Zodra de LNG-terminal in Klaipeda in bedrijf is gesteld wordt de gasvoorziening aan alle klanten, de industrie en de particuliere huishoudens, in alle drie de Baltische staten onder alle omstandigheden en in alle scenario's gewaarborgd.


Persian Dutch Network: Na de islamitische revolutie van 1979 vestigde het nieuwe Iraanse regime zijn macht door tegenstanders massaal uit te schakelen: in de jaren tachtig werden duizenden politieke gevangenen in het geheim gemarteld en omgebracht.

De daders bleven ongestraft en bekleden inmiddels hoge posities. In oktober 2012, ruim 25 jaar later, komt in Den Haag het Iran Tribunaal bijeen om de executies te onderzoeken. Het internationale volkstribunaal heeft geen rechtsmacht , maar dient vooral om de gebeurtenissen van toen op de kaart te zetten. Gedurende drie dagen leggen overlevenden en familieleden van slachtoffers, onder wie filmmaker Nami Sarvestani zelf, hun getuigenis af. Het Iran Tribunaal wordt live uitgezonden.

In Zweden volgt activist Iraj het tribunaal op de voet. Hij is een van de overlevenden, voor het leven getekend. Net als Mehdi, die achter de schermen van het tribunaal werkt, droomt Iraj ervan om te daders te confronteren met hun misdaden – letterlijk. Hij wijdt zich volledig aan het streven naar gerechtigheid. Beelden van Iraj en van Sarvestani, op zoek naar bewijs in Iran, worden afgewisseld met de aangrijpende verklaringen in de rechtszaal. Tot in detail beschrijven zij de horror van hun gevangenschap. Zal het recht ooit zijn loop hebben?

Documentaire over massa-executies van 1988 in Perzië (Iran)
Pagina 1 van 39


Reacties en inzendingen
ex Ponto is een uitgave van On File, Associatie van vluchtelingjournalisten en schrijvers
ex Ponto is mede mogelijk gemaakt door:
Logo_Ministerie_OCW Logo_Democratie_en_Media Logo_StimuleringsFonds_voordePers


ex Ponto

is een journalistiek magazine dat op internet verschijnt. Het merendeel van de artikelen wordt door vluchteling-journalisten en andere migranten geschreven. Met Nederlandse journalisten als gast.


ovidiusex Ponto

In 8 na Chr. verbant de Romeinse keizer Augustus de dichter Ovidius naar het verre Tomi (het huidige Constança in Roemenië) aan de Zwarte Zee, in de provincie Pontus. Ovidius schrijft daar zijn bekende Epistulae ex Ponto (Brieven uit de Zwarte Zee). Deze bundel bevat poëtische verzoekschriften die hij naar vrienden en invloedrijke Romeinen schreef om voor hem bij de keizer te bemiddelen om in zijn lotsbestemming te herzien. Ex Ponto is in de geschiedenis door verschillende schrijvers gebruikt als metafoor voor ballingschap.