Sat07262014

Last update09:39:36 AM GMT

Back Interview Redactie
Redactie

Redactie

Website URL: http://expontomagazine.nl

Contact Details

  • Country
    Netherlands
maandag 21 juli 2014 21:06

De bloedige zoektocht naar vrede

Israel  Palestine flags

Solmaz Mahmoudi: De ontvoering en moord van drie jonge orthodoxe joods-Israëlische kolonisten. Het kan u niet ontgaan zijn. Net voor de verdwijning van de Israëlische koloniale tieners, was de moord op twee Palestijnse tieners. Het kan u niet ontgaan zijn.

Sinds de vermissing van de drie tieners uit Gush Etzion, een exclusief Joodse-kolonie op de Westelijke Jordaanoever, heeft Israël vier miljoen Palestijnen belegerd, raast door de steden, breekt binnen in huizen en overheidsinstellingen, voert nachtelijke raids uit tegen gezinnen, steelt eigendommen, ontvoert, kwetst en doodt. Het kan u niet ontgaan zijn.

Hoewel geen enkele Palestijnse groepering de verantwoordelijkheid heeft opgeëist voor de ontvoering en hoewel de meeste groeperingen, waaronder Hamas, elke betrokkenheid ontkennen, blijft eerste minister Benjamin Netanyahu erbij dat Hamas verantwoordelijk is. De VN heeft Israël verzocht de bewijzen voor die bewering te overhandigen. Er is echter nog geen enkel bewijs geleverd, wat deze bewering van Israël in twijfel trekt. Het kan u niet ontgaan zijn.

Voor de overtuiging dat de Palestijnse jongens werden gedood door Israëlische soldaten, bestaat er voldoende bewijs: de teruggevonden kogels en de CNN-filmbeelden van de Israëlische scherpschutter op het ogenblik dat hij de trekker overhaalde en één van de tieners doodde. Het kan u niet ontgaan zijn.

De rol en invloed van de media

Wat verontwaardigt is de systematisch en stelselmatige hypocrisie waarmee de media jarenlang en nog altijd hierover bericht: de halve waarheden, zwijgen over het leed van de Palestijnen en het moordwillige staatsbeleid van Israël en de betrokkenheid en het aandeel van het Westen en de internationale gemeenschap in het uitzichtloze Palestina-Israël conflict. De rakketen vanuit de Gaza-strook vormen inderdaad een Israëlisch veiligheidsprobleem. Maar dit is geen gelijkwaardige oorlog. De Palestijnse stenengooiers tegen de modernste wapensystemen van Israël. Maar het ziet er naar uit dat de media een eenzijdig en vertekend beeld weergeeft van het conflict welke scherp contrasteert met wat er werkelijk gaande is. In de mainstream media wordt het recht van Israël op zelfbescherming tegen de raketten vanuit de Gaza-strook geïndoctrineerd. Met dezelfde devotie wordt er over de illegale bezetting en de muur gezwegen. En met dezelfde stelligheid over de dood van de drie kolonisten, met weglating van de context van een militaire bezetting wordt het recht van de Palestijnen op zelfbescherming van hun land en huis genegeerd.

De wederkerigheid media-politiek en transparantie in politieke journalistiek is hierin van essentieel belang. Het zwijgen van de media, sterke Joodse lobby en Israëlische propaganda, disproportionele berichtgeving, het dubbele moraal en de onverschilligheid en de hypocriete houding van het Westen en de internationale gemeenschap vertraagt het proces en hiermee wordt de vrede in de kiem gesmoord.

De geschiedenis leert ons dat het vinden van een adequate oplossing een moeilijke opgave blijkt en blijft. Echter, de rol van de media in het vormen en beïnvloeden van de publieke opinie en op zijn buurt de invloed van de publieke opinie op politiek is cruciaal. Macht onthuld zich via politiek en de media en tot zolang de media ten dienste van de politiek staat en politiek andere belangen dan vrede dient, blijft het systematisch geweldgebruik haar slachtoffers onder de onschuldige burgers eisen. Elke dode is een dode te veel, moge dat duidelijk zijn. Geweld en oorlog hebben zelden tot vrede geleid, zeker niet wanneer het een ongelijke oorlog betreft.

De stilte van de media getuigt van een verborgen waarheid. Om vrede te kunnen bereiken, indien haalbaar maar vooral gewenst, en om dit conflict in het juiste perspectief te zien en met een realistische kijk op de werkelijkheid te kunnen analyseren is de scheiding tussen politiek en de media een stap in de juiste richting. We moeten willen, kunnen en vooral durven de wandaden van Israël die aan misdadigheid grenzen zonder aan “pro-Palestina”, “antizionisme” en god verhoede van “antisemitisme” beschuldigd te worden, aan de kaak te stellen en blootleggen. En de mainstream media moet in haar berichtgeving onpartijdig en objectief blijven. Hoe onrealistisch het ook moge klinken, dit is het ideaal evenals de vrede.

De internationale gemeenschap –wij-  is met het gedogen van de muur en de illegale bezettingen, voor de 613 miljoen euro wapenexportlicenties aan Israël door EU-lidstaten, met de hypocriete houding van de media en de politici, met de steun van de Europese bedrijven die blijven investeren in de bezettingsinfrastructuur in de Palestijnse bezette gebieden, ondanks het illegaal karakter ervan, medeverantwoordelijk voor de huidige situatie. De internationale gemeenschap heeft degelijk bewezen dat zij in staat zijn via diplomatieke wegen, economische sancties of simpelweg door bombardementen druk uitoefenen en de situatie waar ter wereld ook te veranderen. Het is nu hoogste tijd dat de internationale gemeenschap verantwoordelijkheid neemt, haar hypocriete houding opzij zet en krachtig tegen de enige democratie in het Midden-Oosen optreedt en ingrijpt.

Onder de hardnekkige stilte van de mainstream media begint de wereld langzaam te ontwaken en aanschouwt een historische tragedie en tussen hoop en wanhoop blijft de vraagt mij kwellen;

"Wil Israel vrede?"

 

 

 

Bronnen;

http://zionism.pchi.ir/show.php?page=contents&id=5791

http://www.alexandrina.nl/?p=3486

http://www.haaretz.com/news/diplomacy-defense/israel-peace-conference/1.603324

http://www.docp.nl/al-10-jaar-lang-blijft-de-israelische-annexatie-en-apartheidspolitiek-onbestraft-het-is-tijd-voor-gerechtigheid-en-verantwoording/

http://www.alexandrina.nl/?p=3442

http://www.aljazeera.com/news/middleeast/2014/07/israeli-bombardment-gaza-escalates-20147973229699830.html

http://www.hawzah.net/fa/article/articleview/89104?ParentID=82527

http://www.bbc.co.uk/persian/world/2014/07/140711_sam_gaza_isr.shtml

http://www.entekhab.ir/fa/news/169857

http://www.joop.nl/opinies/detail/artikel/27715_10_jaar_illegale_muur_in_palestina/

http://vrede.be/index.php?option=com_content&view=article&id=1495%3Aeuropa%2C-de-media-en-het-palestijns-isra%C3%ABlisch-bezettingsconflict&catid=29%3Amidden-oosten&Itemid=398

http://www.jadaliyya.com/pages/index/8799/no-israel-does-not-have-the-right-to-self-defense-

dinsdag 01 juli 2014 15:29

EU migrant voelt zich wel Europeaan

emn

In de aanloop naar de Europese verkiezingen hebben ruim 150 Europese migranten  in mei met kandidaat-Europarlementariërs gesproken over hun ervaringen als arbeidsmigrant in Nederland. Tijdens de zeven bijeenkomsten die Lize, in samenwerking met ProDemos en enkele lokale organisaties van Europese migranten organiseerde, is gesproken over de uitdagingen die deze migranten tegenkomen op de arbeidsmarkt en in de samenleving, en wat Europees burgerschap voor hen betekent. Het ging vaak over de knelpunten die recent aangekomen migranten ervaren als het gaat om huisvesting, arbeidsomstandigheden en beeldvorming. Maar ook de positieve aspecten van de open grenzen kwamen aan de orde, zoals de mogelijkheid om vrij te reizen en te werken in een ander EU land. Hierbij kwam naar voren dat EU migranten zich door hun migratie en band met verschillende landen verbonden voelen met de Europese gedachte.

Naast het bespreken van deze thema’s is ook informatie gegeven over hoe Europa functioneert. Welke bevoegdheden heeft het Europees parlement, en welke rol spelen de nationale parlementen? Wat is de macht van de Europese commissie, en hoe verloopt het besluitvormingsproces in Europa? Allemaal vragen waar de begeleiders van ProDemos, huis voor democratie en rechtsstaat, met diverse werkvormen antwoord op wisten te geven. Aan de bijeenkomsten hebben arbeidsmigranten, expats en studenten uit onder andere Griekenland, Spanje, Portugal en Polen meegedaan. Kandidaten van verschillende politieke partijen hebben hun medewerking verleend en ook de gemeentes Amsterdam en Rotterdam, en het Huis van Europa hebben een bijdrage geleverd aan de bijeenkomsten.

 

Voor meer info zie ook http://www.lize.nl/eu-migrant-voelt-zich-ook-europeaan/

vrijdag 27 juni 2014 07:43

Ruslands geopolitieke spel met Servië

servie rusland

Petar Blasic: De discussie over het huidige Europese beleid, gericht op de geopolitieke machtsverhoudingen tussen Rusland en het Westen, draait rond Oekraïne. Ook naar Georgië en Moldavië wordt met argusogen gekeken, maar wie kijkt er naar Servië? Op het strategisch belangrijke Balkanschiereiland bouwt Rusland in stilte, maar voortvarend, aan zijn machtspositie door de banden aan te halen met een belangrijke regionale machtsfactor. In de loop van 2013 doorliep Servië een reeks van cruciale stappen die het land naar nauwere integratie met Rusland hebben gebracht.

Een aspect dat deze geopolitieke ontwikkeling onderscheidt van de situatie in Oekraïne, is dat Servië vanuit het Westen niet wordt geïntimideerd terwijl het de banden met Rusland aanhaalt. De toenadering tussen Rusland en Servië is in vele opzichten subtieler en kenmerkt zich niet door de interne politieke verdeeldheid die wel te zien is in Oekraïne. Dat wil niet zeggen dat Servië over de hele lijn en steeds voldoet aan de wensen van Rusland, wel dat de Russische inmenging in Servië geruisloos en minder controversieel is verlopen.

De versterkte relatie tussen Servië en Rusland is geen verrassing, gezien de Oosters-orthodoxe religieuze cultuur die beide landen delen. Daar komt bij dat verschillende grootmachten al door de eeuwen heen trachten hun invloedssfeer over de Balkan te versterken, middels steun aan de verschillende landen daar, om zo de controle over de regio te vergroten. Servië kon daarbij traditioneel rekenen op de steun van het orthodoxe Rusland en soms Griekenland, terwijl Kroatië hulp zocht bij het Katholieke Habsburgse Rijk, of in de moderne geschiedenis met het uiteenvallen van Joegoslavië bij Duitsland en de Verenigde Staten. Bosnië op zijn beurt kreeg steun vanuit Turkse hoek, geheel in lijn met de eerdere invloed die het islamitische Ottomaanse Rijk eerder in de regio had.

Machtsfactor

Sinds het uiteenvallen van Joegoslavië heeft Servië met lede ogen moeten toezien hoe haar grondgebied steeds verder werd gereduceerd. Was het eerst op z’n minst nog nog de rompstaat van de voormalige Joegoslavische Federatie, dan is het nu zelfs dat niet meer. Niettemin blijft Servië ook vandaag nog een belangrijke macht in de Westelijke Balkan, met het grootste leger en een –in verhouding tot de regio- ook sterke economie. Het aanhalen van de banden met Rusland heeft plaatsgevonden op drie fronten: militair, economisch en politiek.

Militair gezien heeft Servië zijn verdedigingsmogelijkheden gelieerd aan Rusland. Begin 2013 werd Servië een permanente waarnemer bij de door Rusland geleide Collectieve Veiligheidsverdragorganisatie. In november 2013 ondertekenden Rusland en Servië een bilaterale overeenkomst over militaire samenwerking die vijftien jaar lang in de maak was. De achterliggende motivatie daarvoor was dat de NAVO haar lidmaatschap wist uit te breiden tot diep in de Balkan. Drie landen – Bosnië-Herzegovina, Montenegro en de Republiek Macedonië- zijn thans kandidaat voor het lidmaatschap. Als ook deze drie landen uiteindelijk toetreden tot het Atlantisch Bondgenootschap, dan zal Servië aan alle kanten omringd zijn door NAVO-landen en wordt het een Russisch georiënteerd eiland, omringd door een westerse verdedigingsalliantie. De kans dat Servië ook een lid van de NAVO wordt is klein, aangezien de alliantie geen leden toelaat die territoriale geschillen hebben met andere landen. Ondanks de lovende woorden van EU-commissaris Stefan Füle over de vooruitgang die geboekt werd in het conflict tussen Servië en Kosovo, is de onenigheid nog lang niet van de baan.

De Servische economie is nu vooral een markteconomie -hoewel de staat nog steeds een groot deel van de economische activiteit van het land controleert- en is momenteel de sterkste in de regio. De Gini-coëfficiënt van het land staat sinds 2006 gemiddeld op 28,9. Het reële bbp groeide in 2013 met 2,4 procent, en dat is meer dan de buurlanden Bosnië en Kroatië. Ook voor 2014 wordt groei verwacht: +2,0 procent. De Servische economie is ondanks de hoge (jeugd)werkloosheid aan de beterende hand. Op het gebied van handel kan Servië momenteel goed overweg met zowel Europa als Rusland. De belangrijkste exportpartner voor Servië is Italië, terwijl de meeste import afkomstig is uit Rusland. Wat betreft de handelsrelatie met Servië heeft Rusland een voorsprong op Europa. Dat blijkt al uit het feit dat Servië heeft gekozen voor een liberalisering van de handel met de door Rusland geleide douane-unie. Maar ook uit de aanleg van de South Stream–pijpleiding.

Slechts enkele dagen na de ondertekening van de bilaterale overeenkomst over militaire samenwerking tussen Rusland en Servië, begon de aanleg van de South Stream-pijpleiding. Deze grootste pijpleiding in zuidoost Europa zal vanaf 2016 tussen de 40 en 60 miljard kubieke meter gas per jaar vanuit Rusland naar het Westen transporteren, daarmee voorziend in 15 procent van de Europese behoefte. Het was onder meer de medewerking van Servië aan dit project, die ertoe heeft geleid dat de door de EU gewenste rivaliserende Nabucco-pijpleiding niet tot stand is gekomen. De recente overwinning van de door Rusland gesteunde South Stream-pijpleiding op de door de EU gesteunde Nabucco-pijpleiding laat zien hoe Rusland de Europese afhankelijkheid van Russisch gas in stand weet te houden en de Servische economie aan zich weet te binden. Volgens Gazprom zal de South Stream -pijpleiding 2.500 banen creëren en leiden tot een directe investering van 0,5 miljard euro in het land. Daarnaast is het voor Rusland een geopolitieke overwinning dat het via South Stream invloed heeft op de Servische energieconsumptie en daarmee ook in politiek opzicht zijn stempel kan drukken op dit deel van Europa dat geen lid is van de EU of de NAVO.

Weinig toenadering tot het Westen

Ook politiek blijft Servië een buitenbeentje in de Balkan. Het merendeel van de Balkanlanden zocht sinds het einde van de Koude Oorlog toenadering tot het Westen. Servië deed dat veel minder. Het land is weliswaar kandidaat lid en gestart met besprekingen over toetreding tot de EU, maar feitelijk heeft dit geen enkele betekenis. Veel waarnemers en analisten stellen dat de EU “uitbreidingsvermoeidheid” ondervindt waar het gaat om de oostwaartse aanwerving van (kandidaat-)lidstaten. Rusland kan daardoor ongehinderd Servië politiek het hof maken of het land met zachte hand in de gewenste richting duwen.

Afgezien daarvan heeft Rusland volgens geopolitiek analist Scott Rina van het Centrum voor Wereld Conflicten en Vrede, de vorming van territoriale afsplitsingen van staten binnen haar periferie (namelijk Georgië en Moldavië) aangewakkerd in de hoop zo te voorkomen dat deze zich in militair en politiek opzicht bij het Westen zouden aansluiten. Een groot deel van de geboekte vooruitgang van Servië in haar relatie met de EU is te danken de uiteindelijk flexibelere opstelling van Servië in de Kosovo kwestie. Het Westen moet daarom beducht zijn voor eventuele Russische pogingen om de toenadering tussen Kosovo en Servië ongedaan te maken, in een poging laatstgenoemde te hinderen bij het aangaan van nauwere banden met de EU.

Demoniseren

Tot op zekere hoogte is Servië in het Westen gedemoniseerd vanwege door Serviërs uitgevoerde acties in de Joegoslavische burgeroorlog. Edward Herman van de Universiteit van Pennsylvania stelt dat die westerse demonisering van de Serviërs de NAVO geholpen heeft bij haar oostwaartse uitbreiding. Serviërs zijn zich op hun beurt bewust van het feit dat ze in de westerse media negatief geportretteerd werden, hetgeen hun welwillendheid om te integreren in het Westen hindert. Ze zijn eerder geneigd dichter aan te kruipen bij hun traditionele Russische beschermer. Rusland heeft die gelegenheid gegrepen, en accentueert de traditionele banden en affiniteit die Servië en Rusland met elkaar hebben en investeert volop in steun aan Servië. Zo opende Rusland een Russische basis in de Servische stad Nis. Naar verluidt zou het niet gaan om een militaire basis; formeel staat de basis te boek als een centrum voor noodhulp bij catastrofes, een goed voorbeeld van hoe Rusland met zachte hand haar invloed op de Balkan vergroot.

Rina betoogt dat de verdere aansluiting van Servië bij Rusland relatief snel heeft plaatsgevonden, betrekkelijk onomstreden was en onopgemerkt voorbij lijkt te zijn gegaan aan het geopolitieke bewustzijn van het Westen. Pas recentelijk, nu de ontwikkelingen in Oekraïne niet geheel volgens het EU plan zijn verlopen, lijkt Brussel zich druk te maken over Servië. EU-commissaris Gunther Oettinger, bevoegd voor energie, uitte in niet mis te verstane bewoording zijn onvrede over South Stream en de groeiende Russische invloed: “Als het geen onnodige obstakels op zijn weg naar het EU-lidmaatschap wil, kan Servië de South Stream overeenkomst beter herzien”. Hij voegde er nog aan toe dat “Servië een onderdeel is van de Europese energiemarkt en zich dient te schikken naar de regels van onze markt”. De Servische premier Dacic pareerde de kritiek door te stellen dat “de westerse landen die Servië nu bekritiseren vanwege de nauwe banden en het partnerschap met Rusland zich moeten afvragen of ze zelf wel zo een partnerschap aan Servië hebben aangeboden. Servië heeft een strategische partner in het Westen nodig, maar niemand is geïnteresseerd”.

Niet verwonderlijk dat Rinna het Westen oproept de risico’s die gepaard gaan met deze ontwikkeling niet te negeren of bagatelliseren.

woensdag 11 juni 2014 14:36

De Kunst van Qassim Alsaedy in RAI

DSCF4640 1

 

Entisar AlghareebWoensdag 4 juni werd in de Amsterdam RAI de 30ste editie van KunstRAI geopend. De KunstRAI viert dit jaar haar 30-jarig bestaan en is daarmee de langst lopende beurs voor hedendaagse kunst van Nederland. Ruim 60 bekende en opkomende galerieën tonen op de beurs hedendaagse autonome en toegepaste kunst en design.

Negentien deelnemende galerieën hebben naast hun stand ook een solostand ingericht, waarin het werk van een kunstenaar uitgebreid en gewogen wordt gepresenteerd met als doel het begrip en de appreciatie van de kunst en het oeuvre van deze kunstenaar te vergroten. Het evenement duurt nog tot en met maandag 9 juni.

Tevens worden werken van de Irakese kunstenaar Qassim Alsaedy vertoond. De schilderkunst van Qassim (1949) wordt beheerst door Arabische tekens en symbolen. De meeste schilderijen lijken oude muren. De huid is bekrast, overschilderd, gevuld met tekens die vers zijn en vage sporen van teksten die er wellicht tientallen jaren eerder zijn aangebracht.

De meeste schilderijen neigen alleen al door het gebruik van reliëf het tweedimensionale vlak te willen verlaten. Soms bevatten schilderijen gaten en spijkers als symbool voor pijn. Wat blijft zijn de sporen. De wonden helen. Maar de littekens niet.

Volgens Qassim heeft het land hoop, respect, vrijheid en levenslust nodig. Kunst, muziek en cultuur ziet hij als belangrijke bouwstenen om mensen weer bij elkaar te brengen. Een tentoonstelling van zijn werken ziet hij dan ook als zijn aandeel in de wederopbouw en de verzoening van Irak.

dinsdag 10 juni 2014 12:36

Turn on the Lights…

bright-light

Sodaba Abibzay: How often did you give up in life? When was the time that you decided that it’s not worth the fight anymore? We live in an era where giving up on everything is a new fashion. If it doesn’t suit your personality, your week, you schedule, your path then stop and turn away. People are complaining about the depression statistics that are rising, the marriages that end in their first year, the midlife crisis we are facing, the emptiness of relations and personalities, the horror of fear and above all the pressure of society to be and become someone. What people forget is that they are the crowd, the society, person who demands all of it but is willing to give just a bit for it.

If we look back at our older generations then most of us have seen grandpa and grandma become old together. We heard stories of poverty, pressure, social control and hard parenting but still they achieved to stay together. How? Back then falling in love and commitment where not a song of Justin Bieber but a Poem of Shakespeare. If chosen a heart to commit to one did not search for valuable other options. When loving one, flirting with the other and eventually marrying the other is a trend most youngsters follow our grandpa and grandma CHOSE to be together and WORKED to make it last forever. Now days we choose but when a better option comes along we reset our choice. Now days we work, we work hard but for things that give value to our wallet. We work hard for our boss, we work hours for a better body, we keep on working on several skills, we work hard and harder on social relations but when coming home to the place where the heart should be we feel like resting. “ I have a feeling this relationship is holding me back from my success.” “ We are to different, it won’t work.” “I do love you but I can’t cope with your weaknesses.” Phrases we use when we decide we want to quit working on our feelings.

Call me a romantic mind, an oldskool soul that believes in romance, love and commitment until death do us part, but history has proven that when the basic of your relation is US instead of ME, MYSELF AND I it will last for your grandchilderen to enjoy. World’s history is also a part of our history. We have set foot on the moon and have developed our worlds in to fast forward moving worlds where we sleep less and work more. We have educated our self to PHD-levels, we have grown in our ability to spend and buy but still we move backwards in our relations, we know less about emotions and we refuse to spend our TIME, EMOTIONS AND HOPE on relations. We fight as soldiers against every evil that stands in between our goals and us but when our relationships need replacement of an expired lamp we are to scared of the dark. When once the light goes out we refuse to put on back the light because we are to tired to deal with what we are going to see then. We don’t have time for nonsense! We are busy making a good living for the future, but we are blind for the truth of life that; “ problems, dilemma, poverty, hard work, less time, more crisis will always be a part of your life. Waiting for everything to be settled is like forbidden the night to ever make an appearance. When knowing that having problems is a part of life then why are we willing to rip out the strength of a caring heart?


“When I hold your hand, I hold your heart, when I hold your heart I hold your wishes, desires, hopes, fears and weaknesses and I hold on to the mind that should know that by letting go of all these things I will lose your hand and your faith in me and my love for you.”

vrijdag 06 juni 2014 07:50

Wereldvluchtelingendag

onfilebanner01

 

Vrijdag 20 juni 2014

“ Op de bres voor gevluchte en vervolgde journalisten”

On file organiseert een ontmoeting met aandacht voor gevluchte en vervolgde journalisten.

Verschillende sprekers houden een inleiding en bieden een workshop aan over onderdrukking van de individuele en collectieve journalistieke vrijheid door Quirine Eijkman van Amnesty; over het werk als freelance-journalist door Nies Medema; over de kansen van nieuwe sociale media door Olivier Nyirubugara.

Een forum met journalisten van buitenland-redacties bericht oa over te volgen criteria, hun dagelijkse afwegingen, de verslaglegging en het gebruik van bronnen.

Mede-oprichter van On file Andrée van Es, op dit moment wethouder in Amsterdam, sluit de middag af.

Aanvang: 13.30 uur   - Einde: 17.00 uur      

Locatie: ‘ De Horizon’ - Zaandammerplein 50 – 1013 ZD Amsterdam

               (www.abc-west.nl/algemeen-horizon)

Voertaal: Nederlands

 

Opgave voor deelname graag vóór maandag 16 juni sturen naar: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Programma:

13.30 uur: ontvangst

14.00 uur: opening door Colet van der Ven – voorzitter van het On file bestuur

14.15 uur: voordracht Quirine Eijkman van Amnesty International

14.40 uur: korte inleiding over freelance-jounalistiek door Nies Medema

14.50 uur: korte inleiding over de kansen van nieuwe sociale media door

                   Olivier Nyirubugara

15.00 uur: workshops over freelance-journalistiek en nieuwe sociale media

16.00 uur: korte pauze

16.15 uur: forum met journalisten buitenland redacties

17.00 uur: slotwoord door wethouder Andrée van Es, medeoprichter van On file

17.20 uur: afsluiting met een drankje

vrijdag 06 juni 2014 07:48

Wereldvluchtelingendag

On file

 

Vrijdag 20 juni 2014

“ Op de bres voor gevluchte en vervolgde journalisten”

On file organiseert een ontmoeting met aandacht voor gevluchte en vervolgde journalisten.

Verschillende sprekers houden een inleiding en bieden een workshop aan over onderdrukking van de individuele en collectieve journalistieke vrijheid door Quirine Eijkman van Amnesty; over het werk als freelance-journalist door Nies Medema; over de kansen van nieuwe sociale media door Olivier Nyirubugara.

Een forum met journalisten van buitenland-redacties bericht oa over te volgen criteria, hun dagelijkse afwegingen, de verslaglegging en het gebruik van bronnen.

Mede-oprichter van On file Andrée van Es, op dit moment wethouder in Amsterdam, sluit de middag af.

Aanvang: 13.30 uur   - Einde: 17.00 uur      

Locatie: ‘ De Horizon’ - Zaandammerplein 50 – 1013 ZD Amsterdam

               (www.abc-west.nl/algemeen-horizon)

Voertaal: Nederlands

 

Opgave voor deelname graag vóór maandag 16 juni sturen naar: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Programma:

13.30 uur: ontvangst

14.00 uur: opening door Colet van der Ven – voorzitter van het On file bestuur

14.15 uur: voordracht Quirine Eijkman van Amnesty International

14.40 uur: korte inleiding over freelance-jounalistiek door Nies Medema

14.50 uur: korte inleiding over de kansen van nieuwe sociale media door

                   Olivier Nyirubugara

15.00 uur: workshops over freelance-journalistiek en nieuwe sociale media

16.00 uur: korte pauze

16.15 uur: forum met journalisten buitenland redacties

17.00 uur: slotwoord door wethouder Andrée van Es, medeoprichter van On file

17.20 uur: afsluiting met een drankje

 

justice

Petar Blasic: De landen van het voormalige Joegoslavië hebben grote sommen geld uitgegeven om hun door het Joegoslavië tribunaal aangeklaagde burgers te verdedigen en hun de best mogelijke kansen op vrijspraak te bieden. Dit blijkt uit onderzoek van het Balkan Investigative Network. In totaal gaven de voormalige Joegoslavische landen tot nu toe bijna 40 miljoen euro uit aan de verdediging van hun van oorlogsmisdaden verdachte landgenoten, die zich voor het Joegoslavië-Tribunaal in Den Haag moesten verdedigen.

Bijna alle landen van voormalig Joegoslavië hebben op de een of andere manier geld uitgetrokken voor de verdediging van (para)militairen en politici die verdacht worden van (betrokkenheid bij) oorlogsmisdaden. Het doel dat ze daarbij voor ogen hebben, is steeds hetzelfde: de oorlogshelden verdedigen, politiek punten scoren en schade aan de internationale reputatie voorkomen. Vooral Kroatië en Macedonië hebben de verdediging van aangeklaagden hoog op hun agenda staan en hebben navenant diep in de zakken getast om hun belangen voor het Internationaal Strafhof goed behartigd te zien.

Macedonië en Kroatië

Het conflict in Macedonië –regeringstroepen vochten in 2001 gedurende enkele maanden met Albanese rebellen- leverde slechts twee Macedoniërs op die door het internationaal strafhof in staat van beschuldiging werden gesteld. Dat belette Macedonië evenwel niet 9,5 miljoen euro uit te gegeven aan de verdediging van beide verdachten. In dat bedrag, dat Macedonië tussen 2006 en 2013 besteedde, zit onder meer 3,5 miljoen euro voor een Amerikaans advocatenteam onder leiding van de befaamde advocaat Alan Dershowitz. Naast rechtsbijstand werd ook 2,5 miljoen euro aangewend voor lobbyactiviteiten. Maar ondanks de grote som geld die werd gespendeerd, werd het beoogde resultaat slechts ten dele gerealiseerd: de voormalige minister van Binnenlandse Zaken Ljube Boskoski werd uiteindelijk vrijgesproken van oorlogsmisdaden, maar politieman Johan Tarculovski kon de dans niet ontspringen en werd tot twaalf jaar cel veroordeeld vanwege oorlogsmisdaden die hij beging als lid van de tijgerbrigade. Tarculovski werd na acht jaar van zijn straf te hebben uitgezet, vrijgelaten uit een Duitse gevangenis en bij aankomst in zijn thuisland Macedonië als een oorlogsheld onthaald.

Kroatië heeft tot nu toe al meer dan 28 miljoen euro besteed aan de verdediging van drie generaals: Ante Gotovina , Mladen Markac en Ivan Cermak. Met succes. De drie generaals werden uiteindelijk vrijgesproken. Gotovina had er toen evenwel al zeven jaar in een Scheveningse cel opzitten, omdat de rechtbank hem eerder wel schuldig had bevonden aan misdaden tegen de mensheid en oorlogsmisdaden.

Omdat Kroatië buitengewoon terughoudend is in het vrijgeven van informatie over haar uitgaven aan de verdediging van de drie generaals (ondanks de wettelijke verplichting ter zake), blijft de werkelijke omvang van de uitgaven giswerk. Onduidelijk blijft daardoor ook of het juist is dat de Kroatische staat het Amerikaanse bedrijf Patton Boggs in de arm heeft genomen om lobbywerkzaamheden voor de drie generaals te verrichten. Naast de door de Kroatische overheid beschikbaar gestelde financiële middelen zijn er ook nog diverse stichtingen die in het leven werden geroepen om “de waarheid over de Kroatische onafhankelijkheidsoorlog te verkondigen”, zoals ze dat zelf noemen, maar daarnaast vooral opgericht lijken om de generaals te helpen en hun acties tijdens oorlogstijd te verdedigen. Ook deze stichtingen moeten enkele miljoenen hebben opgehaald.

Fondsenwerving

De andere drie landen in het voormalige Joegoslavië hebben aanzienlijk minder uitgegeven. Bovendien werden hun uitgaven besteed aan de verdediging van een groter aantal verdachten. Toch komt het totale bedrag dat de voormalige Joegoslavische staten hebben uitgegeven aan de verdediging van potentiële oorlogsmisdadigers uit op in totaal bijna 40 miljoen euro. Daar komen nog allerlei schimmige fondsen bij, die via publieke collectes geld hebben ingezameld bij burgers en bedrijven om verdachten van oorlogsmisdaden begaan in Bosnië-Herzegovina, Kroatië en Kosovo te helpen. Hoeveel geld deze fondsen hebben ingezameld is onduidelijk.

Van de andere voormalige Joegoslavische staten heeft de regering van Kosovo het minst besteed aan de verdediging van haar zes van oorlogsmisdaden beschuldigde landgenoten, namelijk helemaal niets. Wel organiseerde de staat een welkomstfeest voor verdachten die werden vrijgesproken. Via collectes werd echter wel ruim 1,7 miljoen euro opgehaald voor de verdediging van twee vooraanstaande politici -Ramush Haradinaj en Fatmir Limaj-, die in de oorlogstijd lid waren van het Kosovaarse bevrijdingsleger, een guerrillabeweging.

Ook Servië heeft rechtstreeks geen geld besteed aan de verdediging van haar verdachten. Anders dan Kroatië en Macedonië bracht het haar geld -1,7 miljoen euro uit de staatskas- niet in voor de verdediging van verdachten, maar als persoonlijk budget voor de verdachten, de betaling van artskosten of voor reiskosten van hun families. Opvallend is dat van de 26 beschuldigden die thans op financiële ondersteuning van Belgrado mogen rekenen, 18 het Servische staatsburgerschap hebben en actief waren in de Bosnië-oorlog als Bosnisch-Servische legerofficieren, waaronder generaal Ratko Mladic. Servië heeft altijd volgehouden niet betrokken te zijn geweest bij het conflict in Bosnië.

Bosnië-Herzegovina zelf trok ook nog eens 640.000 euro uit om beschuldigde landgenoten te helpen, maar het gehele bedrag is afkomstig uit het Servisch geleide deel van Bosnië, de Republika Srpska, en kwam ten gunste van Servische verdachten. Ook de families van Servische aangeklaagden konden rekenen op financiële hulp, middels particuliere donaties. De andere Bosnische politieke entiteit -de Bosniak-Kroatische Federatie- is niet in staat gebleken middelen te mobiliseren voor haar verdachten. Ongetwijfeld heeft de moeizame verstandhouding tussen de Bosniaks en de Kroaten ertoe geleid dat overeenstemming over de aanwending van mogelijke middelen is uitgebleven. Aannemelijk is wel dat buurland Kroatië geld beschikbaar heeft gesteld voor de verdediging van Bosnische Kroaten die ook Kroatische burgers zijn en die beschuldigd zijn van wreedheden tijdens de Bosnische oorlog. Aangetoond is dit evenwel niet.

Verzoening bemoeilijkt

De regeringen van de verschillende voormalige Joegoslavische staten hebben hun financiële hulp aan de verdachten altijd omschreven als humanitaire inspanningen om de burgers die terecht moeten staan in het buitenland te ondersteunen. Maar volgens Roland Kostic, een Balkan-expert van de Zweedse universiteit van Uppsala, waren er ook politieke redenen: De rechtszaken bij het internationaal strafhof worden door de landen van ex-Joegoslavië gezien als een strijd voor hun eigen waarheid, waarin elke staat de kans ziet te bewijzen dat zijn waarheid de juiste is.

Ook de hoofdaanklager van het tribunaal in Den Haag, Serge Brammertz, begrijpt wel waarom landen de verdediging van verdachten van oorlogsmisdaden financieren: “Het is niet illegaal en soevereine staten mogen zelf beslissen hoe ze hun geld willen”. Maar hij merkt ook op dat het voor de slachtoffers van de oorlogen in het voormalige Joegoslavië een gevoel van onrechtvaardigheid geeft om te zien dat sommige overheden zo’n grote sommen geld uitgeven aan de verdediging van hun oorlogscommandanten.

Bovendien heeft het gegooi met geld en het opkomen voor verdachten waarvan verschillende uiteindelijk toch wel veroordeeld zijn, de verzoening tussen de verschillende balkanlanden geen goed gedaan. Zo zijn de meeste Albanezen in Kosovo zich ervan bewust dat Servië tracht om een groot aantal van oorlogsmisdaden verdachte personen aan vervolging en veroordeling te laten ontkomen. Op haar beurt zijn de meeste Serviërs in Kosovo van mening dat de regering van Kosovo gefaald heeft in het vervolgen en straffen van etnische Albanezen die verantwoordelijk zijn voor het begaan van oorlogsmisdaden. Politici en kerkelijke leiders vallen nog steeds over elkaar heen waar het gaat om verantwoordelijkheid voor oorlogsmisdaden. Onderling worden nog over en weer verwijten gemaakt.

Vooral Serviërs lijken vaker problemen te hebben, vooral met de Bosniaks en Kosovaren. Debet hieraan is de houding van de internationale gemeenschap, die Bosniakken en Kosovaren als slachtoffer ziet van Servische agressie. Serviërs willen meer aandacht voor hún kant van het verhaal. De samenwerking met het Joegoslavië-tribunaal wordt beschouwd als een verplichting, een noodzakelijke prijs voor toetreding tot de Europese Unie. Een verplichting waar niet altijd even goed gehoor aan wordt gegeven. De Servische openbare aanklager belast met oorlogsmisdaden, Vladimir Vukcevic, schat dat 300 personen, veronderstelde oorlogsmisdadigers, zich verschuilen in Servië, waarbij ze hulp krijgen uit alle hoeken en geledingen van de bevolking.

EU-lidmaatschap

Ondanks het feit dat de Servische regering coöperatief is ten aanzien van het international strafhof, zijn veel Serviërs er niet van overtuigd dat Mladic zich schuldig heeft gemaakt aan oorlogsmisdaden. Dat men zich heeft neergelegd bij zijn arrestatie, uitlevering en terechtstelling komt enkel doordat men begrijpt dat dit nodig is om te kunnen komen tot het lidmaatschap van de EU.

De gevolgen van de oorlogen in het voormalige Joegoslavië, zoals het oplossen van de vluchtelingenproblematiek en oorlogsmisdaden voor de nationale rechterlijke instanties, zullen weliswaar geen apart segment van de onderhandelingen met de EU vormen, maar zullen desondanks binnen de bestaande hoofdstukken van belang zijn. Volgens Pierre Mirel van de Europese Commissie zijn de voorwaarden met betrekking tot samenwerking met het tribunaal in Den Haag en het oplossen van bilaterale kwesties van groot belang voor de verzoening in de regio. Hij merkt evenwel ook op dat deze voorwaarden door de regio niet altijd gewaardeerd worden en dat de verzoening traag gaat. De wijze waarop overheden omgaan met hun verleden en misdaden proberen goed te praten, misdadigers zelfs beschermen en verdedigen, frustreren dit proces.

dinsdag 03 juni 2014 08:24

In gesprek met Michiel Servaes

servaes

 

Vugar Abbasov: Sinds 2008 woon ik in Nederland en ik heb opgemerkt dat de Nederlandse maatschappij niet veel informatie over mijn moederland, Azerbeidzjaan heeft en ook andersom. Ik schrijf regelmatig artikels voor Azerbeidjaanse kranten en ook over Nederland, Nederlandse cultuur etc.   En ook had ik een paar keer een interview met een paar Nederlandse politici. Volgens deze politici hebben ze ook weinig informatie over mijn land, vooral over Karabach die nog steeds onder bezet van Armenië is. Ik weet niet of het echt zo is of dat dit waren ook politieke antwoorden waren. Om het de volgende keer te vragen wilde ik een interview met meneer Michiel Servaes, lid van de Tweede Kamer voor PvdA. Hij is ook woordvoerder van Europese zaken van de PvdA-fractie. Ik was op tijd bij de Tweede kamer. Zoals veel Nederlanders was meneer Servaes ook bescheiden. In het begin van ons gesprek vroeg hij of wij niet “u” maar “je” tegen elkaar konden zeggen. Hoewel ik “Oké” zei, heb ik tot het eind van ons gesprek “u” tegen hem gezegd. Misschien is het door de mijn achtergrond? Na de “verwarming” gingen wij verder met het interview.

 

V.A. Niet lang geleden waren er gemeenteverkiezingen geweest en dit was niet zo succesvol voor de PvdA. Wat kunt u hierover zeggen?

M.S. Nou ja… Het is inmiddels twee maanden geleden dat we gemeenteraadsverkiezingen hebben gehad hier en dat was een heel slecht resultaat voor de PvdA. En dat was natuurlijk erg teleurstellend maar niet helemaal onverwacht, want het gebeurd vaak in Nederland dat partijen die in de regering zitten, bij de eerst volgende verkiezingen daarvoor gestraft worden door de kiezers. En zeker wij als linkse, centra linkse partijen hebben daar last van. Wij zijn na de verkiezingen van 2012 in een regering gegaan met de VVD, met de rechtse liberale partij, een heel andere partij dan wij zelf zijn, een deel van onze kiezers heeft daar moeite mee. En wij hebben vanwege de economische omstandigheden, de effect van de Eurocrisis ook een paar moeilijke maatregelen moeten nemen in Nederland en er zijn veel kiezers die daar moeite mee hebben. Dus in die zin, die twee zaken die waren te voorzien, maar het is politiek gezien een behoorlijke tik we gehad hebben. We staan dus als partij voor een belangrijke opgave om daar van te herstellen, om nog beter te luisteren naar wat onze kiezers willen en om dan te laten zien wat we daarmee doen.

 

V.A. In Syrië gaan elke dag wel best veel mensen dood. Niet zo lang geleden had, bijna de zelfde situatie in Egypte, Libië etc. plaatsgevonden . Zijn die landen democratisch nu? Wat gebeurt er nu in de wereld, is dit alles voor olie of voor democratie?

M.S. Dat zijn ze natuurlijk niet, de landen zijn niet democratisch. In Syrië is natuurlijk het meest vreselijke, humanitaire ramp van onze tijd, die daar plaats vind. Ook mij persoonlijk als politicus met een zeer beperkte invloed als individueel kamerlid in Nederland hebt, echt een van de allergrootste frustraties dat we daar niet meer aan kunnen doen om de ellende te stoppen. Het is een schande dat president Asad, begin juni verkiezingen organiseert terwijl zijn land in deze burgeroorlog beland. De legitimiteit van die verkiezingen is natuurlijk ook niet bestaand. Egypte en Libië hebben het afgelopen paar jaar iets zien ontstaan wat mooi en positief leek, en als je heel naïef was had je daarin een echte lente kunnen zien waarna alles goed zal komen, maar helaas is de werkelijkheid een stuk weerbarstiger gebleken…

 

V.A. Maar wat er nu gebeurt in de wereld, is het nu echt voor democratie of juist voor olie?

M.S. Ja kijk, ik had het eerder al over naïef zijn, er zijn altijd twee dingen die door elkaar lopen en dat zijn waarden en belangen, en ik als sociaal democraat, sta bij uitstrek bij de waarden van de rechtstaat van de democratie, van et recht van de individu om zoals jij zelf, als journalist om je werk in openheid te kunnen doen. Maar het is niet ontkennend dat er ook belangen een rol spelen, en ik denk van deze drie landen dat in het geval van Libië je…het best zo kan zijn dat in een aantal westerse landen de energie, de olie belangen inderdaad een rol hebben gespeeld bij wat zij, destijds in 2011 gedaan hebben. In Syrië ligt het anders, daar is het natuurlijk Rusland die, vanwege hun belangen.

 

V.A. Rusland maakt ook gebruik van Syrië om hun eigen wapens aan PKK, Koerdische terroristen te verkopen. Rusland en Syrië hebben dus altijd goed contacten?

M.S. Dat is zo, Syrië en Rusland hebben een lange band. Zelfs het conflict rondom de Krim zou je er mee in verband kunnen brengen, want het is eigenlijk al redelijk bekend dat de havens bij de Krim gebruikt worden om wapens op te slaan. Maar dat zijn overigens niet de enige wapenstromen, we weten ook dat een aantal andere landen uit de regio, Katar en Saoedi-Arabië, dat die er ook van verdacht worden lijnen te hebben en zo. Maar goed, ik ben niet naïef, ik weet dat er belangen zijn maar als politicus sta ik voor de waarden, zoals zelfbeschikking, rechtstaat en democratie.

 

V.A. Sinds 1991 is Azerbeidzjam onafhankelijk en Nederland onderhoudt diplomatieke betrekkingen met Azerbeidzjan sinds 1991. Wat weet u over Azerbeidzjan?

M.S. Ik ben er helaas nog nooit geweest, en ik had de mogelijkheid om er zeer binnenkort naar toe te gaan, ik zit namelijk in de parlementaire Assemblee van de OEEC. En die wordt over een paar weken in Bakoe georganiseerd, maar ik kan helaas niet. Ik had het graag een keer bezorgd om een beter beeld te krijgen. Ik ben vorige week onder andere in Georgië geweest dus ik was in de regio. Maar dit was ook erg mooi geweest alleen lukt het helaas niet. Kijk, ik weet wel het een of ander over Azerbeidzjan, wat de hoofdstand is, hoe de politieke geschiedenis er ongeveer uitziet en met name de grote zorg die we al lang hebben, over de politieke situatie daar en de mensen rechten. Het punt is wel dat van de landen die deelnemen aan het oostelijk partnerschap van de Europese Unie, onze aandacht als parlementariërs en dus ook mijn aandacht, uitgaat naar landen die oprechte interesse tonen in dat oostelijke partnerschap. Dat zijn dus Moldavië, Georgië en met alle problemen die daar spelen Oekraïne. Tot verkort was het ook Armenië maar die hebben onder Russische druk, ook anders besloten. Ik vind het heel teleurstellend dat ze zo bezweken zijn onder de druk van Moskou…

 

V.A. En ik wil mijn mening geven en de volgende vraag stellen:

-Ik vind dat dit probleem is ontstaan door Rusland. Rusland wil de Azerbeidzjaanse olie hebben. Als we terug kijken kunnen we zien dat wanneer Rusland het moeilijk kreeg, het over de conflict tussen Azerbeidzjan en Armenië begon. Het conflict tussen deze twee landen begon in 1905. Het conflict tussen deze twee landen begon in 1905. Toen was het een moeilijke tijd voor Rusland en daarna was de oktober gebeurtenis, dus de Sovjet Unie gekomen. En 1988 was een moeilijke tijd van Sov. Unie en toen begon weer een probleem tussen Azerbeidzjan en Armenië. Ik ben ook een voorstaander van vrede en ik hoop dus geen oorlog meer te voeren en vredig verder te gaan. Ik wil niet dat wij vijanden blijven. Maar hiervoor moeten de Armeniërs weg uit Karabag. De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties heeft vier resoluties hier over, S/RES/822 (1993), S/RES/853 (1993), S/RES/874 (1993), S/RES/884 (1993). Hoe lang denkt u dat dit nog zo doorgaat? De Minsk Groep doet hier niets aan.Wat denkt u, toont deze groep genoeg, om te laten blijken dat ze ons (Azerbeidzjan en Armenië) willen helpen?

M.S.    Ik vind het moeilijk om te oordelen over het conflict tussen Armenië en Azerbeidzjan zelf, de huidige situatie rondom Karabach is ontstaan door het direct uit een vallen van de Sovjet-Unie. Nederland heeft daar zelf, toen wij voor het laatst voorzitter waren van OVSE, in 2004 schat ik, ook echt een poging gedaan om dit conflict te bemiddelen tussen beide landen, dat is niet gelukt. Ik krijg zelf wel de indruk dat het voor de machthebbers van beide landen de status-quo soms nog wel te prefereren is, dus dat zij er nog belang bij hebben om deze onduidelijkheid te laten bestaan. Zoals je het ook bij sommige van de andere bevroren conflicten ziet. Dat is heel jammer, want het zou mooi zijn als er natuurlijk wel weer beweging komt, maar de vraag is, wie houdt dat nu echt tegen? Of het nou puur Rusland is, dat geloof ik niet. Ik denk dat er krachten in beide landen zijn die er ook belang bij hebben om deze situatie op deze manier te laten bestaan, helaas. Ik ben me zeer bewust dat Rusland wel degelijk invloed heeft in de regio, zoals ik al zei ik was afgelopen week in Georgië en dat land probeert zich te wapenen tegen Russische invloed maar dat is niet gemakkelijk. En de ambassade in Tbilisi doet ook Armenië erbij en de tweede man van de ambassade in Tbilisi was net een paar dagen in Armenië geweest dus die vertelde over dat bezoek en de Russische invloed daar is duidelijk. Ik geloof wel voor Europa, we hebben natuurlijk, door de Oekraïne crisis is er een discussie over onze energie, afhankelijkheid van Rusland weer enorm opgekomen is eigenlijk wel consent is dat Europa moet werken aan energie, minder afhankelijk van Rusland. Dan worden de zuidelijke toevoer routes, over Europa heel erg belangrijk. Of het nou uit Irak komt of uit de Kaspische Zee of wat dan ook, maar dat zo enorm schelen als er ook vanuit die kant energie toevoer routes naar Europa zijn die niet door Rusland zouden gaan.

 

V.A. Daarom zouden jullie ook Azerbeidzjan kunnen gebruiken daarvoor. Wij hebben ook heel veel olie, gas…

M.S. Ja, het gekke is dat je moet accepteren dat je zaken doet met landen, waar je politiek gezien veel kritiek op hebt. Dus Azerbeidzjan hebben we veel kritiek op..

 

V.A. Als volk, moet ik eerlijk zeggen, zien wij niet genoeg steun van Europa, ook met het probleem van Azerbeidzjan en Armenië. Persoonlijk vind ik dat Europa niet altijd eerlijk is tegen Azerbeidzjan.

M.S. Ik las al in je vragen dat je die indruk had dat Europa bevooroordeeld zou zijn en partij zou kiezen voor Armenië en ik geloof echt niet dat het zo is eerlijk gezegd. In Nederland zijn er een aantal politieke partijen die zich veel met Armenië bezig houden, dat zijn eigenlijk vooral de christelijke partijen hier die een bepaalde verwantschap voelen met christelijke bevolkingsgroepen in Armenië of Armeense bevolkingsgroepen in andere landen van de regio, in Turkije, Syrië. Maar dat geldt echt maar voor een beperkt aantal politieke partijen hier, soms zelfs voor individuele Kamerleden vanwege hun eigen banden en relaties. Ik herken dat helemaal niet eerlijk gezegd, ik geloof dus het conflict tussen Azerbeidzjan en Armenië, daarin niet partij heeft gekozen voor het een of het ander. Je wijst er terecht op, dat als je naar de situaties na het uiteen vallen van de Sovjet-Unie kijkt, dat een aanzienlijk deel van Karabach destijds bij Azerbeidzjan hoorde, maar de inzet van Europa en nog meer de OVSE, want dat is echt de organisatie waar het om gaat in dit geval, is er vooral op gericht geweest te bemiddelen tussen beide landen, zonder partij te kiezen voor een van beide.

 

V.A. Wat kunnen wij doen om Karabach terug te krijgen?

M.S. Ik geloof oprecht, zonder alle details te kennen van de revoluties en dergelijke, dat de rol van de OVSE vooral, er steeds op gericht is en zoals ik eerder al zei, toen Nederland voorzitter was van de OVSE hebben we daar ook echt prioriteit van gemaakt, dat de inzicht daarvan steeds erop gericht is om te bemiddelen van partijen en proberen te vinden van een oplossing. Mar het grootste obstakel voor dat conflict is niet Europa en is niet de OVSE, dat zijn de beide landen en mensen binnen die beide landen die zelf er geen trek in lijken te hebben, geen belang bij hebben om een oplossing te vinden, dus het zal echt vanuit de landen zelf moeten komen. Maar ik herken het beeld, alsof Europa meer partij zou kiezen Armenië dan voor Azerbeidzjan, dat herken ik absoluut niet.

 

V.A. U zei net sommige christelijke partijen een mening over Armenië of Armeense partijen hebben, ik begrijp dat religie hier een rol, maar u bent nooit naar Azerbeidzjan geweest. Azerbeidzjan is erg tolerant. Toen ik voor het eerst hier kwam, werd ik gevraagd of ik moslim of christen was. En van wat ik nu begrijp, kiezen sommige partijen voor Armenië omdat het een christelijk land is.

M.S. Dat weet ik niet hoor, wat ik tot nu toe in het debat heb meegekregen, gaat het er niet zo zeer om dat zij, christelijke partijen hier in Nederland, partij kiezen voor Armenië in het geschil, het conflict dat Armenië heeft met Azerbeidzjan, maar gaat het veel meer om Armenië versus Turkije en de rol van Armeense christenen in een land als Syrië. Dat zijn de situaties waar zij aandacht voor vragen, ik geloof dat je de Armeense genocide hier ergens noemde, typisch iets wat tussen Turkije en Armenië speelt en helemaal niet tussen Armenië en Azerbeidzjan.

 

V.A. Armeniërs noemen de gebeurtenis in 1915 een genocide en het Nederlandse Parament kent dit ook zo. Maar ze kennen de gebeurtenis die in Khojaly, Azerbeidzjan, plaats vond niet als genocide. In 1992 vermoordden Armeense soldaten meer dan 600 Azerbeidjaanse burgers: kinderen, vrouwen (ook zwangere) etc. Honderden werden verstekelingen. Wist u hiervan? Waarom heeft het Nederlands Parlement het nooit hierover? En wat kunnen we doen om dit ter sprake ter brengen?

M.S.   Laat ik eerst het misverstand uit de weg helpen. Het is niet zo dat het Nederlands parlement, het Armeense genocide erkend heeft als genocide. Een jaar of tien geleden, is het inmiddels is er een motie hier in stemming gebracht, en die motie zegt, het is de motie die door meneer André Rouvoet van de Christen Unie, is opgesteld. En die motie zegt, als 2004 was het begin van de onderhandelingen met Turkije, over de toetreding tot de Europese Unie. Die motie roept de Nederlandse regering op, om er voor te zorgen dat in de toetredingsonderhandelingen van Turkije met de Europese Unie, Turkije er toe aangespoord wordt met Armenië in gesprek te gaan en een oplossing te vinden voor de kwestie van de Armeense genocide. Dus het is niet dat wij, als parlement zeggen dit, wat er gebeurd is in dit geval in 1915, met deze motie of met deze uitspraak van het Nederlands parlement, zullen wij dat vanaf nu aanmerken als een formele genocide, nee het was een motie die erop gericht was om iets tussen Armenië en Turkije tot stand te brengen over de verschrikkelijke gebeurtenissen van 1915. En wat ik zeg, dat is in 2004, vond dat plaats omdat dat het begin was van de toetredingsonderhandeling met Turkije. Maar ik merk dat er bij veel andere bevolkingsgroepen, of het nou, in dit geval, Azerbeidzjan is waar bijvoorbeeld ook de Koerden, voor wat er in Irak gebeurd is eind jaren 80 met de gif gas aanvallen van Sadam Hoessein of weer hele andere gebieden in de wereld, dat die het indruk hebben dat wij als Nederlands parlement, even overdreven gezegd, elke maand ergens een genocide herkennen, dat is echt niet zo. Ik vind het echt niet onze rol, van het Nederlands Parlement om juridisch of historisch oordeel te vellen over gebeurtenissen. Ik vind wel onze rol om te zeggen als er een conflict tussen landen bestaat over zo iets, spoor die landen aan om daarmee aan de slag te gaan en ik vind ook inderdaad dat als er iets plaats heeft gevonden waar veel onduidelijkheid over is, kunnen we wel een oproep om dat nader te onderzoeken.. Dus ik weet eerlijk gezegd niet, of de situatie waar jij nu naar verwijst, in Azerbeidzjan, of daar eerder in het Nederlands parlement opgeroepen is tot een onderzoek, dat kan best. Maar de definitie van wat wel en geen genocide is, daar wagen wij ons niet aan, dat vinden wij niet onze rol als parlement…

 

V.A. Kunt u dan als parlementair in de parlement een oproep doen?

M.S. Kijk, opzicht het feit dat Azerbeidzjan onderdeel uitmaakt van het oostelijk partnerschap, garandeert wel dat het land hier, zeer regelmatig op de agenda staat. Nog deze week, ontvingen wij een brief van de regering over het nabuurschap, nabuurschapsbeleid zoals het dan heet, van de Europese Unie waarin de regering voor alle landen die daar onder vallen, oostelijk partnerschap maar ook de zuidelijke buren, in gaat op de situatie, wat er speelt. Ik kan nu niet precies uit mijn hoofd vertellen wat er precies over Azerbeidzjan staat maar kan me zo wel voorstellen dat het bevroren conflict, zoals we dat dan noemen, daar opnieuw genoemd wordt. Maar goed, ik zou me verder moeten verdiepen in de gebeurtenissen waar jij nu aan refereert.

 

V.A. Ik wil even menselijk zeggen dat ze binnen één nacht, honderden mensen het leven hebben ontnomen. Hun beroemde schrijver, Zori Balayan heeft zelf gezegd, hoe hij zelf, in Khodzjali, mensen vermoord heeft. Ik zal u foto’s en video’s daarover mailen.

M.S. Het spijt me enorm dat ik daar gewoon te weinig van weet. Ik vind het voor iedere land, voor de relatie tussen landen ontzettend belangrijk, altijd dat er goed onderzoek wordt gedaan naar het verleden. Het zal toch, ook dit, net zoals de besprekingen tussen Armenië en Azerbeidzjan, is dit iets wat tussen deze twee landen besproken moet worden.

 

V.A. Als u dit ter sprake brengt in het Parlement, zou het Azerbeidjaanse volk u erg dankbaar zijn.

M.S. Dat is mooi, maar stuur maar gerust informatie.

 

V.A. Ik zou graag willen dat u deze vraag kort beantwoord. Bij welke land hoort Karabach, denkt u, Armenië of Azerbeidzjan?

M.S. Weet je, ik ga nu niet zelf als scheidsrechter optreden, ik noemde het al eerder, ik ben me bewust van het verleden, met name de periode na het uiteen vallen van de Sovjet-Unie, maar ook met alles wat daar voor gebeurd is. Ik ben me daarvan bewust, maar ik vind het vooral spijtig dat er geen enkel schot zit in de besprekingen tussen beide landen om een oplossing te vinden hiervoor.

 

V.A. Maar voor de duidelijkheid wil ik zeggen dat Karabach letterlijk Azerbeidzjans is. “Kara” betekent zwart en “Bach” betekent tuin, Zwarte Tuin. “Nagorno” is vertaald uit het Russisch, het betekent bergen.

Op 24-04-2014 was de openingsdag van het monument in Almelo door de Armeense diaspora. Ik denk dat er “onzichtbare politici” zijn die graag de conflict tussen Azerbeidzjaan – Armenië en Turkije – Armenië willen houden. Want als vandaag Armenische en morgen Turkse diaspora ’s de monument enz. gaan bouwen, zullen ze altijd agressief tegen over elkaar blijven. Wat is uw mening hierover?

M.S. Ik ben niet in Almelo geweest, ik weet wel dat een paar collega’s van mij daar geweest zijn. Ik ben wel bij de bijeenkomst geweest die de Armeniërs hier de dag daarvoor op het plein hadden georganiseerd en ik heb daar tegen hem gezegd, tegen het Armeense gemeenschap, hoe belangrijk ik het vond dat iedereen respectvol met elkaar om blijft gaan, dat we moeten voorkomen dat doordat verschillende gemeenschappen in Nederland willen stil staan bij hun eigen geschiedenis, inderdaad conflicten of gemeenschappen toe nemen. Dat heb ik tegen de Turkse gemeenschap gezegd die daar toen bij was. Dat gezegd hebbende, in Nederland mag iedere gemeenschap de vrijheid om hun eigen monumenten, bijeenkomsten en dergelijke te organiseren. Dat is gewoon vrijheid van meningsuiting. Dus als de Armeense gemeenschap graag hier, in Nederland een monument wil opzetten in hun eigen kerk nota bene, ja dan sta ik voor hun recht om dat te doen, voor vrijheid om dat te doen. En nogmaals er zijn een aantal politieke partijen die zich daar meer bij betrokken voelen vanwege allerlei overwegingen. Ik bekijk het puur vanuit de rechtstaat, ze hebben het recht om dat te doen maar ik roep ze tegelijkertijd om respectvol met andere gemeenschappen in Nederland om te gaan.

dinsdag 03 juni 2014 08:02

Colombia: a failed plan

plan-colombia

Xandra Lameiro: It has been the biggest US military aid programme outside the Middle East, but 14 years and many dollars after its start, many analysts believe Plan Colombia failed to meet its goals.

Security in much of the country did improve, however, during the campaign.

Former US President Bill Clinton and his Colombian counterpart Andres Pastrana started the programme in 1999, with the US Congress approving financial spending for counter-narcotics operations.

The campaign intensified with the election of far-right President Alvaro Uribe in 2002. He declared an all-out war on Marxist FARC fighters who were active in the drug business, while pushing later for the demobilisation of right-wing paramilitaries.

The costs of the war were, and are, extremely high. More than 5.7 million Colombians have been internally displaced in decades of conflict that has claimed more than 215,000 lives.

As of 2013, the US was providing Colombia with more than $310 million in annual military and economic aid, according to the Washington Office on Latin America, a significant decline from previous years. But it's still enough to make Colombia the largest recipient of US military aid in Latin America. 

The Plan's initial goal, to reduce by half the amount of cocaine produced in Colombia in the first five years, failed. Helicopters sprayed toxic herbicides across rural regions attempting to destroy coca plants, with unintended consequences. It was bad for health in the places where they were spraying, creating skin diseases and rashes. It also increased violence because the rebels didn't want to lose their sources of finance.

A failure 

Amnesty International states that "Plan Colombia is a failure in every respect. Human rights in Colombia will not improve until there is a fundamental shift in US foreign policy."

Others argue that the campaign played a key role in improving security, bringing Colombia back from total chaos. The country was facing 30,000 killings a year in the early 2000s and large sections of territory were outside the state's control.

Uribe, who expanded military operations linked to Plan Colombia as part of his so-called democratic security plan, left office in 2010 with an 80 percent approval rating, largely due to safety improvements.

But there are still a lot of problems with guerrillas, illegal mining, et cetera, but the state improved its capacity to rule. Fifteen years ago, if you went to the southwest of the country, there was paramilitary or guerrilla rule; they were the state. Today, there are still militias and mafias, but the state is there.

Uribe's influence is still big. Some say he could act as a puppet master, given that his chosen candidate, Oscar Zuluaga, is leading in most polls. Zuluaga has promised to end negotiations with the FARC. Current President Juan Manuel Santos wants to continue peace talks.  

 

Plan Colombia

Part of Plan Colombia involved pushing fighters away from major population centres like Medellin into rural regions. These areas, which contain fewer voters than major cities, faced the worst human rights abuses associated with Plan Colombia.

Of the killings and corrupt dealings linked to military assistance deals, the most infamous was the "false positives" scandal, in which an estimated 3,000 innocent rural residents were killed by security forces and then dressed in guerrilla uniforms. Many analysts say this was because battalion commanders received incentives when the number of dead guerrillas increased.

Security in many parts of the country improved significantly during the course of the Plan, but this has more to do with more local policing in Bogota, Medellin, and later Cali, than in major military operations.

The plan decreased the amount of Colombian land used in coca growing, but the price and purity of drugs on US streets - key figures for measuring the effectiveness of counternarcotics operations - remained unchanged.

In the 1990s, large-scale Colombian crime gangs, like the Medellin and Cali cartels, dominated the world's cocaine market by producing industrial quantities of coca on large plantations and controlling distribution to the US and Europe.

Plan Colombia helped change that, fracturing the large cartels. The biggest influence however came from Mexican gangsters.

In the 1990s, Mexican cartels were hired by Colombian criminals to help move product across the US border. Following the fracturing of Colombian syndicates, Mexican mafias became the dominant criminal forces in the  region, outsourcing production to several groups in Colombia and other South American countries.

The majority of the business moved to Mexico. Like drug production itself, demobilised paramilitaries that once operated under the banner of the AUC (United Self-Defence Forces of Colombia), also fractured. These groups basically became armed local mafias controlling cattle ranching, illegal mining, trade and other activities. Today, the areas of worst violence are usually near resource developments.

Despite these problems, US officials say Plan Colombia is a model for successful counterinsurgency campaigns, and the two frontrunners in Sunday's election both enthusiastically support the initiative.

A Colombian politician running against US military aid wouldn't have a chance of becoming president, and US officials are keen to expand the programme.

David Petraeus, the former head of US Central Command is an advocate of greater Colombian involvement in training and mentoring the security forces of countries like Panama, Honduras, El Salvador and Guatemala, so that these highly troubled states can make the kind of progress we have seen in Colombia over the past dozen years.

Pagina 1 van 36

contact

Reacties en inzendingen
ex Ponto is een uitgave van On File, Associatie van vluchtelingjournalisten en schrijvers
ex Ponto is mede mogelijk gemaakt door:
Logo_Ministerie_OCW Logo_Democratie_en_Media Logo_StimuleringsFonds_voordePers
 

Colofon

ex Ponto

is een journalistiek magazine dat op internet verschijnt. Het merendeel van de artikelen wordt door vluchteling-journalisten en andere migranten geschreven. Met Nederlandse journalisten als gast.

 


ovidiusex Ponto

In 8 na Chr. verbant de Romeinse keizer Augustus de dichter Ovidius naar het verre Tomi (het huidige Constança in Roemenië) aan de Zwarte Zee, in de provincie Pontus. Ovidius schrijft daar zijn bekende Epistulae ex Ponto (Brieven uit de Zwarte Zee). Deze bundel bevat poëtische verzoekschriften die hij naar vrienden en invloedrijke Romeinen schreef om voor hem bij de keizer te bemiddelen om in zijn lotsbestemming te herzien. Ex Ponto is in de geschiedenis door verschillende schrijvers gebruikt als metafoor voor ballingschap.