Wed09172014

Last update09:39:36 AM GMT

Back Interview Redactie
Redactie

Redactie

Website URL: http://expontomagazine.nl

Contact Details

  • Country
    Netherlands

Morgenland Festival

De fascinerende cultuur van het Morgenland komt van 24 tot en met 28 september op verschillende podia in Deventer voor het voetlicht.  Synoniemen voor het Morgenland zijn de Oriënt of het Midden-Oosten.
Het Morgenland kenmerkt zich onder meer door oorlogen en gewapende conflicten. Vrijheden en mensenrechten zijn vaak op grote schaal in het geding. Met een gevarieerd programma van concerten, films, lezingen en een picknick wil het Morgenland Festival Deventer www.morgenland-festival.com/deventer  de positieve kanten van de rijke cultuur van het Morgenland belichten en daarbij niet voorbijgaan aan de problemen die er ook zijn.  

Perzische onderdelen van het programma zijn:

Zondag 21.09.2014
Muzikaal intermezzo in kerkdienst

In het kader van de Vredesweek zijn er tijdens vieringen in diverse kerken muzikale intermezzo’s. Op zondag 21 september om 10.30 uur door dwarsfluitspeler Khosro Rezaie in de Titus Brandsma kerk aan het Titus Brandsmaplein 2 in Deventer.

Woensdag 24.09.2014
Kalhor_Erzincan
Openingsconcert Morgenland Festival Deventer door Kayhan Kalhor (Iran, kemanchech) en Erdal Erzincan (Turkije, baglama)

Bedwelmend snarenspel uit het Midden-Oosten. Gezamenlijke optredens van Kayhan Kalhor (Perzië) en Erdal Erzincan (Turkije) drukken een bijna mythische verbinding uit: hun muziek neemt je mee op een meditatieve reis naar de roots van hun tradities. Zij zijn beide ongelofelijke virtuozen op hun instrumenten: de Perzische knie-viool (kemancheh) en de Turkse langhals luit (baglama). Al strijkend en tokkelend verkennen de muzikanten de fijnbesnaarde raakvlakken tussen twee klassieke tradities, de Perzische en de Anatolische. In het programma voor de pauze brengt Roye Ma liederen uit Anatolië, Armenië en Koerdistan provincie.

Deventer Schouwburg (0570-683500), Leeuwenbrug 2, 20.00 uur,  entree 15.00E

Film “Sepideh”
Sepideh - Persian-Danish Documentary

De Perzische Sepideh durft groots te dromen van een toekomst als astronaut. ’s Nachts trekt de tiener erop uit op zoek naar de geheimen van het heelal. Thuis kijkt ze vol bewondering naar opnames van ’s werelds eerste vrouwelijke astronaut Anousheh Ansari. Maar Sepideh’s ambities en dromen worden niet door iedereen begrepen. De heersende verwachtingen in Iran komen niet overheen met de dromen van Sepideh en er blijkt geen geld voor haar te zijn om naar de universiteit te gaan.

Filmhuis De Keizer (0570-618822), Keizerstraat 78, 26 09/14.30uur,  27 09 /19.30 uur, 30 09 / 17.45 uur 01 10 / 17.45 uur, entree niet-leden 8E / leden 6E   –  14.30 UUR

Vrijdag 26.09.20-14
Op reis in het Morgenland

Een informatieve lezing verzorgd door Saffraan Reizen www.saffraanreizen.com over historische en hedendaagse bestemmingen in het Morgenland. De kunst- en cultuurschatten uit Oezbekistan, Perzië (Iran), Armenië en Georgië mag je niet missen als je geïnteresseerd bent in reizen naar het Morgenland. Anno 2014 zijn het landen met een geheel eigen karakter maar ze delen de rijke culturele geschiedenis als Perzisch rijk en als “Zijdehandelsroute”.

De Bibliotheek, Brink 70,  20.00 uur, vrije toegang / gift.
_________________

Volg “Persian Dutch Network” op Facebook
DIGITALE NIEUWSBRIEF: Mogen we u op de hoogte houden van PDN activiteiten?  Mail naar:   Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Bhutan

 

Nanda Gautam: Compassionate Buddhists, raping minors in Bhutan has been growing wildly. Rape, which was once one of the government’s tools to execute forcible exile in order to reduce the Hindu minority population, has grown up as a serious social problem in the Buddhist communities where addicted rapists continued their recur. 

 

Counting only the reported cases, 13 minors were raped in the first 5 months of 2014. Over the last 12 months 35 minors were raped. This means more than 3 minor are raped every month. The actual number of the rape cases against the minors must be quite higher than this because most the crime is concealed both by the government machinery and the victims themselves. If the rape of minors is already so rampant, considering the unusual and merciless acts against innocent little children, raping adult girls must be going on wildly in Bhutan for many years.

 

More astonishing behind the act of raping minors is the fact that the rapist are mostly the ones closely related to the victims. The perpetrators are mostly the victim’s fathers, uncles, step-fathers and guardians, in-laws and the government officials including the state military. Such incidents are taking place in the economically disadvantaged families where the perpetrator is responsible for the upbringing of the child. Girls as young as 10 years are being raped and in one reported case, an 11 year old girl gave birth to a premature baby.

 

Looking at the contour of the perpetrators in the Bhutanese communities for this type of heinous crimes, raping the minors- even one’s own daughter, own student and dearly disposed female children, and in contrast to Buddhism, professed as compassionate, its practitioners are those to whom one can never trust. There are laws concerning the rape and sexual abuse, but piled up as the bundle of papers. Unfolding it appears as spitting on their own face, it condemns the highly advertised ‘Gross National Happiness’ as development philosophy. How can society be happy when their weakest section of the population is constantly threatened with such a heinous act and left unprotected?. The government machinery, the media, will ignore this crime -as it did in the past- for this obvious reason, unless coincidently the crime highlights itself as the matter of intolerance to ambiguity rather than by seeking justice or remedial measures.

 

Rape was a clandestine strategy of the government against the minority Lhotshampas in the six Southern districts in early 1990 when the absolute monarchy of that time wanted to design the demographic pattern to enable the elite to maintain their power even after the democratic government would be envisaged. Reporting of rape incidents pertains to state infidelity. As about 20% of the state population, mainly the Lhotshampas were forced out of the country, organised rape being the unbearable trauma that succumbed them with success. It seemed there is no concern what their religion prescribes and how the social norms would treat against the acts of rape.

 

Then, on 25th July 2014 it came to broad attention ’13 minors are raped in five months’, when journalist Tashi Dema of the state owned weekly penned down the dilemma of a student who doesn’t want to go home during the school break. The girl revealed the fact that her father, a military officer, has been sexually assaulting her and her younger sister, over the last eight years.

 

The victims of human rights violation in Bhutan don’t have the chance to ventilate their grievances, nor can they seek legal support freely for justice, as there is no human rights organisations to investigate such crimes. The only non-governmental organisation -called RENEW, whose chief is one of the queens- provides nothing besides the counseling and does not record the yell of the victims in its website. Rape affects not only those victims but also the female members of the family putting them in awkward position.

 

This is one of the reasons that the kingdom of Bhutan, even after a having democratic government since 2008, is being confronted with the highest rate of suicide, mostly among the youth and poor famers, 90% of whom live in the rural villages below the poverty line. Bhutanese Buddhists are proving by their character that they are in fact the most barbaric -and not at all trustworthy- entities of the world. 

9b1bf9c1b68c8168 jpg 1718483346

 

Xandra Lameiro: An sub-attorney of judicial affairs in Mexico recently claimed that the number of disappeared people in Mexico had increased to 23,000 since 2006 and the beginning of the "war" on drugs launched under President Felipe Calderon´s presidency.

Last June, another source from the Interior Ministry had reported that the number of disappeared reached 16,000 people, correcting a previous figure of 8,000 the same office had reported less than a month before.

According to official figures, during the mandate of former President Felipe Calderon (2006-2012), a total of 12,532 people were recorded as disappeared. Current president Enrique Peña Nieto, in less than two years in office has accounted for 9,790 disappeared so far.

Benitez said the reasons for disappearances were many, including voluntary absence, absence because of domestic problems, illegal arrest, and migration. Organized criminal groups also sometimes clandestinely bury their victims.

The number of disappearances especially started to increase since Calderon launched a military offensive against the drug cartels in the country in 2006.

When Calderon left his position in 2012, his administration reported 26,000 disappearances in the country. However Pena Nieto reviewed the statistics of Calderon´s period and lowered the estimation to 8,000. It was a figure that many human rights organizations contested. Amnesty International, among others, criticized the government for keeping the methodology used recording the numbers obscure.

The issue of numbers is not only important in terms of having a true account of the Mexican policy regarding drug trafficking, but it also affects the families of people who have disappeared, as according to Amnesty International and other NGOs, they have been struggling to know the truth. 

bots-bush-pc-b article column

 

A $4.9bn diamond mine will open on September 5 in the Central Kalahari Game Reserve, the ancestral land of Africa’s last hunting Bushmen, exactly ten years after the Botswana government claimed there were “no plans to mine anywhere inside the reserve.”

The Bushmen were told they had to leave the reserve soon after diamonds were discovered in the 1980s, but the Botswana government has repeatedly denied that the illegal and forced evictions of the Kalahari Bushmen – in 1997, 2002 and 2005 – were due to the rich diamond deposits. It justified the Bushmen’s evictions from the land in the name of “conservation”.

In 2000, however, Botswana’s Minister of Minerals, Energy & Water Affairs told a Botswana newspaper, "the relocation of Basarwa (Bushmen) communities from [the Central Kalahari Game Reserve] is to pave way for a proposed Gope Diamond Mine”; and in 2002, the Bushmen told Survival International, the global movement for tribal peoples’ rights, "Foreign Minister General Merafhe went to the reserve and told us we had to be moved because of diamonds.”

The mine opening has also exposed Botswana’s commitment to conservation as window dressing. The government falsely claims that the Bushmen’s presence in the reserve is “incompatible with wildlife conservation,” while allowing a diamond mine and fracking exploration to go ahead on their land.

And while conservation organizations have heralded Botswana President Ian Khama’s conservation efforts, they have remained silent on the persecution of the Bushmen and the mining activities in the Central Kalahari Game Reserve. 

A Bushman whose family was evicted told Survival, “This week President Khama will open a mine in the Central Kalahari Game Reserve. Do those organizations who have been awarding President Khama for his work with the flora and fauna still believe he is a good example to the world? The residents of the  Reserve are not benefitting anything from the mine. The only benefits go to communities living outside the reserve, while our natural resources are being destroyed. We strongly oppose the opening of the mine until the government and Gem Diamonds sit down with us and tell us what we will benefit from the mine. ”

The government continues its relentless push to drive the Bushmen out of the reserve by accusing them of “poaching” because they hunt their food. The Bushmen face arrest, beatings and torture, while fee-paying big game hunters are encouraged. The government has also refused to reopen the Bushmen’s water wells, restricted their free movement into and out of the reserve, and barred their lawyer from entering the country.

Survival’s Director Stephen Corry said today, “When the Bushmen were illegally evicted from their ancestral homelands in the name of ‘conservation’, Survival cried foul play – both we and the Bushmen believed that, in fact, diamond mining was the real motivation for kicking the tribe off their territory. Government and its cronies vigorously denied these accusations, but finally we have been proven correct. Meanwhile, organizations such as Conservation International continue to laud President Khama for his environmental credentials and turns a blind eye to his human rights abuses.”

chinese-women-workers

 

Petar Blasic: Vrouwelijke activisten bezetten herentoiletten, besproeien trouwjurken met rode verf en scheren hun hoofd kaal om hun ongenoegen over de ongelijkheid tussen man en vrouw te uiten. Dit is de nieuwe feministische golf in China. Hoewel feminisme er niet nieuw of geïmporteerd is, toch schort er nog veel aan de positie van de Chinese vrouw.

Jonge feministen ontplooiden alweer enige tijd geleden hun activiteiten, toen een groepje Chinese vrouwelijke twintigers topless de straten van Guangzhou opgingen en met spandoeken en borden opriepen tot de gelijkheid voor vrouwen. Sommige toeschouwers zagen het schouwspel aan voor een vorm van viral marketing. Maar niets is minder waar: de stunt was even reëel als de broodnodige aandacht voor de boodschap zelf. En sindsdien zijn de stunts steeds fantasierijker geworden.

markante acties

Verschillende feministische acties waren de afgelopen jaren soms brutaal, andere waren humoristisch, maar altijd sprongen ze in het oog. Zo riepen de activisten op tot een ‘Bezet-de-herentoiletten’ happening om het gebrek aan faciliteiten voor vrouwen aan de kaak te stellen. Het kaal scheren van het hoofd was een protest tegen de toelatingseisen bij onderwijsinstellingen die voor vrouwen strenger zijn dan voor mannen. Met het bekladden van trouwjurken met rode verf wilden de feministen de aandacht vestigen op huiselijk geweld. Activiste Xiao Men, een schuilnaam, is blij met de aandacht die de acties opleveren. “Het laat zien dat onze activiteiten invloed hebben”, zegt Xiao Men.

mao

Hoewel China niet veel feministen telt, is het feminisme er niet nieuw, noch geïmporteerd. In de late 19e en vroege 20e eeuw voerden schrijvers als Qiu Jin een verwoede strijd tegen het ombinden van voeten van vrouwen. Qiu Jin zette zich ook in voor het recht op onderwijs voor meisjes. Lin Zongsu streefde naar vrouwenkiesrecht en de anarcho-feministische He-Yin Zhen verdiepte zich in arbeid en seksualiteit, wat tot uiting kwam in complexe theoretische geschriften die opmerkelijk genoeg ook tegenwoordig nog verrassend actueel zijn. Zhen was niet onder de indruk van het zogenaamd progressieve Westen en verbaasde zich over de dwaasheid van vrouwen die bij het huwelijk de naam van hun echtgenoot aannemen.

Vrouwen speelden een belangrijke rol tijdens de opkomst van het communisme in China. In de vroege jaren van de Volksrepubliek was er dan ook een enorme vooruitgang te zien in de rechten van de vrouw. Volgens activiste Li Tu waren er vroeger veel feministen zoals Deng Yingchao: “Die leidde het vrouwenprogramma van de partij en is bekend om haar uitspraak dat vrouwen de helft van de hemel dragen.” Maar er wordt dan wel veel inspiratie geput uit de oudere feministen, toch blijkt seksediscriminatie steeds erger te worden.

eigendomsrecht

De lonen van vrouwen zijn, in verhouding tot die van mannen, gedaald toen China begon met zijn economische hervormingen. Wetswijzigingen in 2011 verminderden hun recht op eigendom binnen het huwelijk.

Het percentage vrouwen als onderdeel van de beroepsbevolking is hoog en komt met een kleine 74 procent net onder het percentage van de Verenigde Staten. Maar in de steden is het aandeel vrouwen met werk binnen de twintig jaar gezakt van 77 naar 61procent. Eigendommen zijn over het algemeen in handen van mannen. Op het platteland staat minder dan 20 procent van de landgebruikscontracten op naam van een vrouw.

Het politbureau telt slechts twee vrouwen en geen enkele vrouw heeft ooit het hoogste politieke orgaan weten te bereiken. Het aandeel van vrouwen in het 200-koppige centrale comité van de partij is gezakt tot minder dan 5 procent, wat zelfs onder het aandeel ten tijde van Mao ligt.

De discriminatie begint al voor de geboorte. Terwijl de genderkloof bij de geboorte in de afgelopen twee jaar licht is gedaald, maakt moderne technologie in combinatie met een voorkeur voor jongens het mogelijk dat er bijna 118 jongetjes geboren worden voor elke 100 meisjes.

Li Tu: “In het verleden hadden vrouwen een sterk en onafhankelijk imago. Nu zien we op tv vrouwen met grote borsten die het huis poetsen. De media zetten een heel slecht beeld van de vrouw neer en tonen nooit hun prestaties. Feministen worden afgedaan als mannenhaters.”

Hoewel discriminatie op basis van geslacht verboden is, trekt het bedrijfsleven zich hier niets van aan, omdat het hoogst onwaarschijnlijk is dat de bedrijven voor seksediscriminatie gestraft worden. In advertenties staat regelmatig te lezen dat enkel mannen mogen solliciteren, of alleen aantrekkelijke vrouwen. Vrouwen geven wel om hun loopbaan, maar ze vinden hier maatschappelijk geen steun voor. Hun families willen dat ze zo vroeg mogelijk trouwen. Maar zodra ze dat doen, beschermt de wet hun eigendomsrecht niet meer.

bewustwording

“Vrouwen die discriminatie ervaren, vechten er niet tegen, omdat ze niet zo zijn opgevoed”, zegt Xiao Men. “Zelfs als ze het proberen, weten ze niet hoe. Ik denk dat alle vrouwen weten dat er iets mis is, maar ze weten niet wat of waarom.”

Toch zijn de Chinese feministen optimistisch over de toekomst. Ze verwijzen naar de vele initiatieven om het bewustzijn over de positie van de vrouw te vergroten. Ze roemen de vrouwen die gezongen hebben in de metro van Beijing op de Internationale Dag voor de Uitbanning van Geweld tegen Vrouwen. En dan is er nog Xiao Meili, die afgelopen voorjaar van Bejing naar Guangzhou – net geen tweeduizend kilometer -  wandelde in een poging om aandacht te vragen voor seksueel misbruik.

In ieder dorp waar ze kwam, sprak ze met de bewoners over vrouwenrechten. Li Tu: “Als feministe moet je over dingen nadenken en niet uitgroeien tot het middelpunt van een groepering die zich enkel bezighoudt met kwesties die slechts van belang zijn voor een beperkt aantal vrouwen. En net zoals de reis van Xiao Meili stap voor stap ging, voltrekt de Chinese feministische golf zich beetje bij beetje.”

woensdag 03 september 2014 08:25

Moderne slavernij op Indiase theeplantages

assam

 

Petar Blasic: De zwarte Assam thee is niet alleen in India ontzettend populair, ook miljoenen Europeanen slurpen duchtig Assam thee, Maar de prijs is hoog. De arbeiders op de theeplantage verdienen zo weinig dat ze zich genoodzaakt zien hun kinderen te verkopen als slaven.

Professionele mensenhandelaars bezoeken de plantages in het district Lakhimpur, waar de bekende Assam thee wordt verbouwd. Ze benaderen arbeiders en hun kinderen met verhalen over een betere toekomst in de grote stad. Meisjes in hun jonge tienerjaren, die ervan dromen verpleegster of politieagente te worden, beseffen pas te laat dat ze als slaven worden verkocht. Ze worden verleid met baantjes als huishoudelijke hulp in het bruisende Delhi, vaak gelokt door andere bewoners van hun dorp die hen vele duizenden roepies per maand beloven.

Duizenden kinderen, vooral meisjes, worden op deze manier uit hun vertrouwde leefomgeving weggekocht, voor vaak niet meer dan 50 euro. De tussenhandelaar verkoopt de kinderen verder voor een bedrag dat kan oplopen tot 800 euro aan een “werkgever”.  Maar de betaling blijft achterwege en de kinderen worden behandeld als slaven, speeltjes die worden opgesloten, soms verkracht en misbruikt. Zo ziet slavernij er in de 21e eeuw uit. Geschat wordt dat alleen al in Delhi 100.000 – soms pas twaalfjarige – meisjes opgesloten zitten. Anderen worden verkocht aan het Midden-Oosten, weer anderen naar verluidt zelfs tot in Europa.

Lange dagen, weinig geld

Op alle theeplantages wordt hetzelfde loon betaald. Ieder theeblad in iedere verpakking Assam thee die wordt verkocht door merken zoals Tetley , Lipton en Twinings, wordt geoogst door een arbeider wiens basisloon 14 cent per uur bedraagt. Het maakt niet uit of de verpakking vermeldt dat de thee fairtrade is of gecertificeerd door de Rainforest Alliance of Ethical Tea Partnership: de arbeiders blijven altijd hetzelfde basissalaris van 89 roepies per dag ontvangen, ongeveer één euro.

Een arbeider krijgt ongeveer twee cent als hij thee plukt voor een pak met 80 zakjes. Dit pakje wordt dan bij ons verkocht voor 2 euro. Hoewel de grote theebedrijven toegeven zich bewust te zijn van de lage lonen, beweren ze ook geprobeerd te hebben er verandering in te brengen. Maar de schuld leggen ze bij de producerende theeboeren, die de lonen vast zouden stellen via collectieve onderhandelingen, en die het zich niet zouden kunnen veroorloven om meer te betalen.

Het systeem heeft een hoge prijs. Een prijs die betaald wordt door de arbeiders die zich hun dochters niet meer kunnen veroorloven. Als dan mensenhandelaars aankloppen met hun beloftes van een goed salaris en een opwindend nieuw leven, is het moeilijk neen te zeggen.

Maar de realiteit ziet er anders uit. Werkdagen van vier uur ’s ochtends tot middernacht zijn normaal. En de beloofde betaling blijft achterwege. In plaats daarvan worden de kinderen gevangen gehouden; de meisjes kunnen het huis niet verlaten en mogen geen contact opnemen met hun familie. Gedwongen prostitutie en verkrachting zijn aan de orde van de dag.

Kinderslavernij neemt toe

Gegevens van de Indiase regering leren dat in 2011 en 2012 meer dan 125.000 kinderen werden gered uit huizen waaraan ze eerder door tussenhandelaren waren verkocht. Dat is een toename van 27 procent ten opzichte van de jaren ervoor en geldt als indicatie van de verdere groei van deze moderne slavenhandel.

Niet altijd worden de kinderen weggekocht. Ontvoering van minderjarigen is ook een fenomeen dat niet onbekend is in India. Volgens het Indiase National Crime Record Bureau wordt iedere minuut weer een nieuw kind vermist. Meer dan een derde van hen zal niet meer worden gevonden.

Vaak wonen de mensenhandelaars ook gewoon openlijk onder de dorpelingen en gaat het om voormalige theeplukkers die zeggen dat ze zelf slachtoffer zijn. Volgens Nirmal Jalal van het National Crime Record Bureau benaderen tussenhandelaren hen doelgericht met de vraag of ze tegen geld meisjes uit het dorp kunnen leveren aan hun “agentschap”. Voor een bedrag van 10.000 roepie per meisje zetten de plukkers zich in om tientallen meisjes te bewegen het dorp te verlaten. Jalal: “Dat doen ze dan tien of twintig keer. Soms komen de meisjes weer terug, een ervaring rijker en een illusie armer. Soms komen ze ook helemaal nooit meer terug.”

Volgens Jalal is het ook niet moeilijk om de meisjes te overtuigen. “De handelaren vertellen hen over Delhi en hoe goed het is om naar de grote stad te gaan. Ze gaan overstag als hun een grote kamer met eigen badkamer in het vooruitzicht wordt gesteld”.

Stijgende vraag

Rama Shankar Chaurasia is voorzitter van een kinderrechtenorganisatie. Hij zegt dat de handel in kinderen enorm is, en eigen aan de groeiende middenklasse. “Maar de stijgende vraag van de steeds groeiende middenklasse mag niet de slavernij van honderdduizenden kinderen tot gevolg hebben.”

Assam telt meer dan 850 theeplantages die in 2012 samen 590 miljoen kilo thee produceerden. Dat is meer dan de helft van de totale productie van India. “De plantage-eigenaren en theefabrikanten weten al jaren dat de lonen schrikbarend laag zijn”, zegt Ron Oswald, secretaris-generaal van de Internationale Unie voor de werknemers in de voedings- en agrarische industrie (IUF). “Maar ze verschuilen zich achter certificaten, giften en steekpenningen en voedselrantsoenen. Dat zijn de methoden om de werknemer klem te zetten in een semi-feodale relatie met de plantage-eigenaren.”

Fairtrade geeft toe kennis te hebben van het feit dat het loonniveau in Assam aanzienlijk onder de armoedegrens ligt. Fairtrade zegt samen met andere certificatie-instellingen te werken aan een verbetering. Maar volgens een woordvoerder moeten daarvoor ook de prijzen stijgen. Ethical Tea Partnership, waarvan het certificaat staat afgebeeld op de thee van Twinings en Tetley, zegt dat haar leden niet zelf de lonen kunnen vaststellen.

Ook volgens Oxfam is het niet mogelijk de diepgewortelde en complexe hindernissen die een levenswaardig loon in de weg staan alleen te kunnen beslechten. Volgens Alison Woodhead van Oxfam bestaat de grootste kans op het afschaffen van lonen onder de armoedegrens als “de industrie als geheel – de producenten, distributeurs, vakbonden, ondernemingen, overheden en certificatie-instellingen – gezamenlijk naar een oplossing zoeken”.

Tot die tijd zal armoede troef zijn in Assam. En met de armoede ook slavernij, ontvoering, gedwongen prostitutie en verkrachting van kinderen wiens ouders onderbetaald worden voor de lange dagen die ze zwoegend op de theeplantages doorbrengen.

SKaag-large

di 16 september 2014, aanvang 20:30 uur

Met de aftrap van een nieuw seizoen Midden-Oosten Reports, blikt De Balie met niemand minder dan topdiplomaat Sigrid Kaag terug op de strategie van de internationale gemeenschap ten aanzien van de oorlog in Syrië. Sigrid Kaag leidt sinds oktober 2013 de OPCW -VN ontwapeningsmissie die het doel heeft alle chemische wapens binnen Syrië te vernietigen.  Tijdens dit programma zal Kaag uitgebreid ingaan op de resultaten en effecten van de missie.


Daarnaast gaan we met een panel van experts – Han ten Broeke, Erwin van Veen e.a. - in gesprek over de huidige situatie in Syrië en het spill over effect in de regio. Hoe kijken we met de kennis van nu terug op het besluit om niet in te grijpen? Heeft de nalatigheid van de internationale gemeenschap geleid tot de excessief gewelddadige expansie van IS(IS)? Tot slot staan we stil bij de vraag wat de internationale gemeenschap nu te doen staat en wat de verantwoordelijkheid van Nederland hierin is.


In augustus 2013 werd duidelijk dat er gifgasaanvallen plaatsvonden tegen burgers in de oorlog in Syrië. De ‘red line’ van president Obama leek bereikt: de vraag om militaire ingrijpen van de internationale gemeenschap was actueler dan ooit. De Balie organiseerde daarom exact een jaar geleden het programma ‘Vuile Handen’, met de vraag op welke wijze de internationale gemeenschap haar verantwoordelijkheid moest nemen ten aanzien van de Syrische bevolking. Was militair ingrijpen, zeker na het inzetten van de chemische wapens, een logische stap? 


Een panel van drie experts boog zich over de bovenstaande vragen en kwam met de profetische conclusie dat geen enkele vorm van militair ingrijpen  realistisch was. Een militaire interventie kwam er dan ook niet. Onder leiding van president Poetin werd er een diplomatiek akkoord gesloten met de doelstelling het vernietigen van alle chemische wapens binnen Syrië; niet het beëindigen van het conflict. Op deze avond, ruim een jaar na de gifgasaanvallen, staan we met de kennis van nu opnieuw stil bij de oorlog in Syrië. 


A Postcard from Aleppo In de loop van de avond presenteert Merlijn Twaalfhoven enkele fragmenten uit de reeks miniopera's 'A Postcard from Aleppo' die onlangs in het Concertgebouw klonk. Zij maakten contact met inwoners uit Aleppo en baseerden op basis van gedichten, herinneringen en observaties dit muziekstuk, dat wordt uitgevoerd door onder andere enkele Syrische musici en acteurs.
Een programma onder leiding en redactie van Mirthe Frese (De Balie) & Bahram Sadeghi.

nederlandse-filmstudent-wint-grote-prijs

De Nederlandse film Sacred Defense van regisseur Nima Mohaghegh is  bekroond als een van de beste studentenfilms ter wereld. Lokroep van Reber Dosky bekroond met de vierde prijs.

Het  drama heeft een CILECT Award gewonnen, een van de prijzen die jaarlijks worden  uitgereikt door de mondiale koepelorganisatie van filmscholen. Dat heeft de  Nederlandse Filmacademie woensdag laten weten.

Sacred  Defense heeft de prijs  gewonnen in de categorie fictie. De uitreiking vindt plaats op 13 oktober in Los  Angeles. De film vertelt het verhaal van Reza (Saman Amini), die tijdens de  oorlog tussen Irak en Iran soldaten mentaal moet voorbereiden op het  slagveld.

Zijn  twijfels over het nut van de strijd groeien als zijn dertienjarige zoon Amin  (Benham Pirzadeh) zich meldt als rekruut.

De  film werd geschreven door Pieter van den Berg en geproduceerd door Bas Broertjes  en Aydin Dehzad. In totaal stuurden 110 filmscholen titels in voor de prijs.

De  andere Nederlandse inzending, de documentaire Lokroep van regisseur Reber Dosky,  eindigde in de categorie documentaire op de vierde  plaats.

Het  is niet de eerste maal dat Sacred  Defense in de prijzen valt.  De film won de VERS Awards XL Publieksprijs en werd genomineerd voor een  Studenten Oscar.

maandag 11 augustus 2014 12:21

Krim-annexatie: gewone Rus de dupe

 

Petar Blasic: De Amerikaanse en Europese sancties tegen Rusland naar aanleiding van de annexatie van de Krim raken vooral de portemonnee van de gewone man. Nu daar naar aanleiding van het neerschieten van vlucht MH17 nog meer sancties bijkomen wordt de situatie voor Russische burgers penibel.

Na de aanvankelijke euforie volgt nu de ontnuchtering. Vooral armere Russen voelen de kosten van de annexatie van de Krim door Poetin. Stijgende inflatie en dalende reële lonen maken het leven moeilijk.

Na de annexatie van de Krim in maart van dit jaar verklaarde Ruslands president Poetin de economische opbouw van de regio tot een nationale opgave. De van de Oekraïne afgescheiden regio -ooit een recreatieoord voor de communistische partijbonzen en Ruslands strategisch belangrijke haven aan de Zwarte Zee- is economisch aan de grond. Spoorlijnen, wegen, havens en industrie zijn deels al decennialang niet toegekomen aan de noodzakelijke renovaties, de landbouw is ingestort, akkerland ligt braak. Tot één miljard roebel, ongeveer 22 miljard euro, wil Poetin tot 2020 investeren in de regio.

Eerst was er onder het Russische volk sprake van patriottische euforie over de geslaagde coup van Poetin, de media waren vol lof over hun president die erin was geslaagd de Russisch sprekende regio uit de klauwen van de Oekraïense fascisten te rukken én het Westen voor schut te zetten. Maar al enkele maanden later sloeg de optimistische stemming om in ontgoocheling: de Westerse sancties lijken wel degelijk impact te hebben doordat ze resulteren in stijgende inflatie en dalende reële lonen, wat maakt dat met name de armere Rus, maar ook de Russische middenklasse slechts met moeite nog de eindjes aan elkaar geknoopt krijgt.

 

Economische sancties

Naar aanleiding van de ontwikkelingen in Oekraïne van de afgelopen maanden heeft de Europese Unie sancties ingesteld tegen een aantal natuurlijke personen, rechtspersonen, entiteiten en lichamen die verantwoordelijk zijn voor acties die de territoriale integriteit van Oekraïne ondermijnen of bedreigen. Als gevolg hiervan is het voor personen of entiteiten uit EU-lidstaten verboden economische middelen ter beschikking te stellen aan deze personen, rechtspersonen, lichamen en entiteiten (Verordening (EU) nr. 269/2014).

Daarnaast geldt met ingang van 25 juni 2014 een verbod op de invoer in de Europese Unie van goederen van oorsprong uit de Krim of Sebastopol, tenzij deze zijn voorzien van een door de Oekraïense autoriteiten afgegeven exportcertificaat. Ook is het niet toegestaan om financiële en verzekeringsdiensten te leveren ten behoeve van de import van dergelijke goederen (Verordening (EU) nr. 692/2014).

Naast de EU hebben ook de Verenigde Staten de nodige sancties afgekondigd. In de afgelopen maanden is een duidelijk patroon zichtbaar waarbij de Verenigde Staten eerder en harder optreden met economische sancties tegen Rusland dan Europa. Daarbij proberen de Amerikanen de landen van de Europese Unie zo veel mogelijk mee te krijgen. De jongste ronde van Amerikaanse sancties, die zeer recent werd afgekondigd, richt zich op twee belangrijke Russische banken, twee energiebedrijven en acht defensiefirma’s. Belangrijkste doelwitten zijn Rusland’s grootste oliebedrijf Rosneft, gasbedrijf Novatek en de bancaire tak van energiereus Gazprom, genaamd Gazprombank.

Binnen de Europese Unie heerst grote verdeeldheid over de gewenste houding in het conflict rond Oekraïne. Daarbij kiezen grofweg Duitsland, Frankrijk, Italië en het Verenigd Koninkrijk vanwege de economische banden met Rusland voor zo weinig mogelijk harde actie. In de Baltische staten, maar ook in Polen, is daarentegen veel meer sprake van een scherp anti-Russische houding.

 

Verplichte solidariteit

Mochten er nog meer en hardere sancties komen, dan ziet het er bepaald niet rooskleurig uit voor de Krim bewoners. Nu al gaan meer en meer Russen op zoek naar neveninkomsten om rond te kunnen komen. Nog steeds zijn ze gelukkig met de aansluiting van de Krim bij moedertje Rusland, maar tegelijkertijd constateren ze dat hun tot dan toe toereikende maandloon van 9.000 roebel -circa 190 euro- niet meer genoeg is om te voldoen aan de alsmaar stijgende kosten van voedsel en levensonderhoud. Naarstig wordt gezocht naar bijbaantjes, maar steeds minder Russen zijn in staat om deze nevendiensten af te nemen, omdat het iedereen aan geld ontbreekt.

Russische organisaties zetten al acties op, waarbij werknemers worden gevraagd een deel van hun toch al karige salaris op te geven uit solidariteit met de 2 miljoen bewoners van de Krim.

Hoewel het hierbij gaat om een donatie op vrijwillige basis, wordt de boodschap van hogerhand zodanig overgebracht, dat het niet mis te verstaan is dat er een verplichtend karakter van uit gaat. De eerste onrusten en protesten van werknemers die het niet zien zitten hun toch al ontoereikende loon te moeten delen zijn reeds een feit; sancties als economisch wapen lijken hun vruchten af te werpen.

 

Offensief wapen

Zelfs Sergej Ryabkov, de Russische staatssecretaris van buitenlandse zaken, noemt de westerse sancties in een interview met Kommersant een nieuw offensief wapen. En inderdaad brengen de sancties de Russische economie tot stilstand. De reële lonen in het land stegen in het lopende jaar met slechts 0,2 procent, hetgeen overeenkomt met een stagnatie.

“Nul groei van de reële lonen gecombineerd met toenemende overheidsuitgaven en stijgende prijzen betekent dat de lonen in de particuliere sector en bij modaal en minder verdieners de facto dalen”, zegt Karen Vartapetow van ratingbureau Standard & Poor’s.

Tegelijkertijd kreunt de toch al kwakkelende Russische economie onder de lopende Europese en Amerikaanse sancties die opgelegd zijn aan individuele bedrijven en aan Poetin gelieerde zakenmensen. Volgens het Internationaal Monetair Fonds is de economische groei dit jaar omlaag gedrukt tot slechts 0,2 procent. De Russische centrale bank gaat nochtans uit van 0,4 procent, het Russische Ministerie van Binnenlandse Zaken zelfs van 0,5 procent. 

Van enige verbetering voor de kleinere huishoudens is vooralsnog geen sprake. Integendeel: om aan Poetins vraag naar meer inkomsten tegemoet te komen, wil het Russische ministerie van Financiën de regionale btw verhogen, wat ertoe zou leiden dat levensmiddelen en diensten nog duurder worden.

In de grotere, meer welvarende steden -zoals Moskou en Sint-Petersburg is de sluipende inflatie niet zo snel merkbaar, maar het is vooral krap voor de lagere inkomens, vooral ook in de regio’s nabij de Krim, die overladen zijn met Russen die gevlucht zijn van het schiereiland omdat ze geen perspectief meer zagen in hun structureel zwakke thuisregio.

maandag 21 juli 2014 21:06

De bloedige zoektocht naar vrede

Israel  Palestine flags

Solmaz Mahmoudi: De ontvoering en moord van drie jonge orthodoxe joods-Israëlische kolonisten. Het kan u niet ontgaan zijn. Net voor de verdwijning van de Israëlische koloniale tieners, was de moord op twee Palestijnse tieners. Het kan u niet ontgaan zijn.

Sinds de vermissing van de drie tieners uit Gush Etzion, een exclusief Joodse-kolonie op de Westelijke Jordaanoever, heeft Israël vier miljoen Palestijnen belegerd, raast door de steden, breekt binnen in huizen en overheidsinstellingen, voert nachtelijke raids uit tegen gezinnen, steelt eigendommen, ontvoert, kwetst en doodt. Het kan u niet ontgaan zijn.

Hoewel geen enkele Palestijnse groepering de verantwoordelijkheid heeft opgeëist voor de ontvoering en hoewel de meeste groeperingen, waaronder Hamas, elke betrokkenheid ontkennen, blijft eerste minister Benjamin Netanyahu erbij dat Hamas verantwoordelijk is. De VN heeft Israël verzocht de bewijzen voor die bewering te overhandigen. Er is echter nog geen enkel bewijs geleverd, wat deze bewering van Israël in twijfel trekt. Het kan u niet ontgaan zijn.

Voor de overtuiging dat de Palestijnse jongens werden gedood door Israëlische soldaten, bestaat er voldoende bewijs: de teruggevonden kogels en de CNN-filmbeelden van de Israëlische scherpschutter op het ogenblik dat hij de trekker overhaalde en één van de tieners doodde. Het kan u niet ontgaan zijn.

De rol en invloed van de media

Wat verontwaardigt is de systematisch en stelselmatige hypocrisie waarmee de media jarenlang en nog altijd hierover bericht: de halve waarheden, zwijgen over het leed van de Palestijnen en het moordwillige staatsbeleid van Israël en de betrokkenheid en het aandeel van het Westen en de internationale gemeenschap in het uitzichtloze Palestina-Israël conflict. De rakketen vanuit de Gaza-strook vormen inderdaad een Israëlisch veiligheidsprobleem. Maar dit is geen gelijkwaardige oorlog. De Palestijnse stenengooiers tegen de modernste wapensystemen van Israël. Maar het ziet er naar uit dat de media een eenzijdig en vertekend beeld weergeeft van het conflict welke scherp contrasteert met wat er werkelijk gaande is. In de mainstream media wordt het recht van Israël op zelfbescherming tegen de raketten vanuit de Gaza-strook geïndoctrineerd. Met dezelfde devotie wordt er over de illegale bezetting en de muur gezwegen. En met dezelfde stelligheid over de dood van de drie kolonisten, met weglating van de context van een militaire bezetting wordt het recht van de Palestijnen op zelfbescherming van hun land en huis genegeerd.

De wederkerigheid media-politiek en transparantie in politieke journalistiek is hierin van essentieel belang. Het zwijgen van de media, sterke Joodse lobby en Israëlische propaganda, disproportionele berichtgeving, het dubbele moraal en de onverschilligheid en de hypocriete houding van het Westen en de internationale gemeenschap vertraagt het proces en hiermee wordt de vrede in de kiem gesmoord.

De geschiedenis leert ons dat het vinden van een adequate oplossing een moeilijke opgave blijkt en blijft. Echter, de rol van de media in het vormen en beïnvloeden van de publieke opinie en op zijn buurt de invloed van de publieke opinie op politiek is cruciaal. Macht onthuld zich via politiek en de media en tot zolang de media ten dienste van de politiek staat en politiek andere belangen dan vrede dient, blijft het systematisch geweldgebruik haar slachtoffers onder de onschuldige burgers eisen. Elke dode is een dode te veel, moge dat duidelijk zijn. Geweld en oorlog hebben zelden tot vrede geleid, zeker niet wanneer het een ongelijke oorlog betreft.

De stilte van de media getuigt van een verborgen waarheid. Om vrede te kunnen bereiken, indien haalbaar maar vooral gewenst, en om dit conflict in het juiste perspectief te zien en met een realistische kijk op de werkelijkheid te kunnen analyseren is de scheiding tussen politiek en de media een stap in de juiste richting. We moeten willen, kunnen en vooral durven de wandaden van Israël die aan misdadigheid grenzen zonder aan “pro-Palestina”, “antizionisme” en god verhoede van “antisemitisme” beschuldigd te worden, aan de kaak te stellen en blootleggen. En de mainstream media moet in haar berichtgeving onpartijdig en objectief blijven. Hoe onrealistisch het ook moge klinken, dit is het ideaal evenals de vrede.

De internationale gemeenschap –wij-  is met het gedogen van de muur en de illegale bezettingen, voor de 613 miljoen euro wapenexportlicenties aan Israël door EU-lidstaten, met de hypocriete houding van de media en de politici, met de steun van de Europese bedrijven die blijven investeren in de bezettingsinfrastructuur in de Palestijnse bezette gebieden, ondanks het illegaal karakter ervan, medeverantwoordelijk voor de huidige situatie. De internationale gemeenschap heeft degelijk bewezen dat zij in staat zijn via diplomatieke wegen, economische sancties of simpelweg door bombardementen druk uitoefenen en de situatie waar ter wereld ook te veranderen. Het is nu hoogste tijd dat de internationale gemeenschap verantwoordelijkheid neemt, haar hypocriete houding opzij zet en krachtig tegen de enige democratie in het Midden-Oosen optreedt en ingrijpt.

Onder de hardnekkige stilte van de mainstream media begint de wereld langzaam te ontwaken en aanschouwt een historische tragedie en tussen hoop en wanhoop blijft de vraagt mij kwellen;

"Wil Israel vrede?"

 

 

 

Bronnen;

http://zionism.pchi.ir/show.php?page=contents&id=5791

http://www.alexandrina.nl/?p=3486

http://www.haaretz.com/news/diplomacy-defense/israel-peace-conference/1.603324

http://www.docp.nl/al-10-jaar-lang-blijft-de-israelische-annexatie-en-apartheidspolitiek-onbestraft-het-is-tijd-voor-gerechtigheid-en-verantwoording/

http://www.alexandrina.nl/?p=3442

http://www.aljazeera.com/news/middleeast/2014/07/israeli-bombardment-gaza-escalates-20147973229699830.html

http://www.hawzah.net/fa/article/articleview/89104?ParentID=82527

http://www.bbc.co.uk/persian/world/2014/07/140711_sam_gaza_isr.shtml

http://www.entekhab.ir/fa/news/169857

http://www.joop.nl/opinies/detail/artikel/27715_10_jaar_illegale_muur_in_palestina/

http://vrede.be/index.php?option=com_content&view=article&id=1495%3Aeuropa%2C-de-media-en-het-palestijns-isra%C3%ABlisch-bezettingsconflict&catid=29%3Amidden-oosten&Itemid=398

http://www.jadaliyya.com/pages/index/8799/no-israel-does-not-have-the-right-to-self-defense-

Pagina 1 van 37

contact

Reacties en inzendingen
ex Ponto is een uitgave van On File, Associatie van vluchtelingjournalisten en schrijvers
ex Ponto is mede mogelijk gemaakt door:
Logo_Ministerie_OCW Logo_Democratie_en_Media Logo_StimuleringsFonds_voordePers
 

Colofon

ex Ponto

is een journalistiek magazine dat op internet verschijnt. Het merendeel van de artikelen wordt door vluchteling-journalisten en andere migranten geschreven. Met Nederlandse journalisten als gast.

 


ovidiusex Ponto

In 8 na Chr. verbant de Romeinse keizer Augustus de dichter Ovidius naar het verre Tomi (het huidige Constança in Roemenië) aan de Zwarte Zee, in de provincie Pontus. Ovidius schrijft daar zijn bekende Epistulae ex Ponto (Brieven uit de Zwarte Zee). Deze bundel bevat poëtische verzoekschriften die hij naar vrienden en invloedrijke Romeinen schreef om voor hem bij de keizer te bemiddelen om in zijn lotsbestemming te herzien. Ex Ponto is in de geschiedenis door verschillende schrijvers gebruikt als metafoor voor ballingschap.