Tue09022014

Last update09:39:36 AM GMT

Back Interview Redactie
Redactie

Redactie

Website URL: http://expontomagazine.nl

Contact Details

  • Country
    Netherlands

nederlandse-filmstudent-wint-grote-prijs

De Nederlandse film Sacred Defense van regisseur Nima Mohaghegh is  bekroond als een van de beste studentenfilms ter wereld. Lokroep van Reber Dosky bekroond met de vierde prijs.

Het  drama heeft een CILECT Award gewonnen, een van de prijzen die jaarlijks worden  uitgereikt door de mondiale koepelorganisatie van filmscholen. Dat heeft de  Nederlandse Filmacademie woensdag laten weten.

Sacred  Defense heeft de prijs  gewonnen in de categorie fictie. De uitreiking vindt plaats op 13 oktober in Los  Angeles. De film vertelt het verhaal van Reza (Saman Amini), die tijdens de  oorlog tussen Irak en Iran soldaten mentaal moet voorbereiden op het  slagveld.

Zijn  twijfels over het nut van de strijd groeien als zijn dertienjarige zoon Amin  (Benham Pirzadeh) zich meldt als rekruut.

De  film werd geschreven door Pieter van den Berg en geproduceerd door Bas Broertjes  en Aydin Dehzad. In totaal stuurden 110 filmscholen titels in voor de prijs.

De  andere Nederlandse inzending, de documentaire Lokroep van regisseur Reber Dosky,  eindigde in de categorie documentaire op de vierde  plaats.

Het  is niet de eerste maal dat Sacred  Defense in de prijzen valt.  De film won de VERS Awards XL Publieksprijs en werd genomineerd voor een  Studenten Oscar.

maandag 11 augustus 2014 12:21

Krim-annexatie: gewone Rus de dupe

 

Petar Blasic: De Amerikaanse en Europese sancties tegen Rusland naar aanleiding van de annexatie van de Krim raken vooral de portemonnee van de gewone man. Nu daar naar aanleiding van het neerschieten van vlucht MH17 nog meer sancties bijkomen wordt de situatie voor Russische burgers penibel.

Na de aanvankelijke euforie volgt nu de ontnuchtering. Vooral armere Russen voelen de kosten van de annexatie van de Krim door Poetin. Stijgende inflatie en dalende reële lonen maken het leven moeilijk.

Na de annexatie van de Krim in maart van dit jaar verklaarde Ruslands president Poetin de economische opbouw van de regio tot een nationale opgave. De van de Oekraïne afgescheiden regio -ooit een recreatieoord voor de communistische partijbonzen en Ruslands strategisch belangrijke haven aan de Zwarte Zee- is economisch aan de grond. Spoorlijnen, wegen, havens en industrie zijn deels al decennialang niet toegekomen aan de noodzakelijke renovaties, de landbouw is ingestort, akkerland ligt braak. Tot één miljard roebel, ongeveer 22 miljard euro, wil Poetin tot 2020 investeren in de regio.

Eerst was er onder het Russische volk sprake van patriottische euforie over de geslaagde coup van Poetin, de media waren vol lof over hun president die erin was geslaagd de Russisch sprekende regio uit de klauwen van de Oekraïense fascisten te rukken én het Westen voor schut te zetten. Maar al enkele maanden later sloeg de optimistische stemming om in ontgoocheling: de Westerse sancties lijken wel degelijk impact te hebben doordat ze resulteren in stijgende inflatie en dalende reële lonen, wat maakt dat met name de armere Rus, maar ook de Russische middenklasse slechts met moeite nog de eindjes aan elkaar geknoopt krijgt.

 

Economische sancties

Naar aanleiding van de ontwikkelingen in Oekraïne van de afgelopen maanden heeft de Europese Unie sancties ingesteld tegen een aantal natuurlijke personen, rechtspersonen, entiteiten en lichamen die verantwoordelijk zijn voor acties die de territoriale integriteit van Oekraïne ondermijnen of bedreigen. Als gevolg hiervan is het voor personen of entiteiten uit EU-lidstaten verboden economische middelen ter beschikking te stellen aan deze personen, rechtspersonen, lichamen en entiteiten (Verordening (EU) nr. 269/2014).

Daarnaast geldt met ingang van 25 juni 2014 een verbod op de invoer in de Europese Unie van goederen van oorsprong uit de Krim of Sebastopol, tenzij deze zijn voorzien van een door de Oekraïense autoriteiten afgegeven exportcertificaat. Ook is het niet toegestaan om financiële en verzekeringsdiensten te leveren ten behoeve van de import van dergelijke goederen (Verordening (EU) nr. 692/2014).

Naast de EU hebben ook de Verenigde Staten de nodige sancties afgekondigd. In de afgelopen maanden is een duidelijk patroon zichtbaar waarbij de Verenigde Staten eerder en harder optreden met economische sancties tegen Rusland dan Europa. Daarbij proberen de Amerikanen de landen van de Europese Unie zo veel mogelijk mee te krijgen. De jongste ronde van Amerikaanse sancties, die zeer recent werd afgekondigd, richt zich op twee belangrijke Russische banken, twee energiebedrijven en acht defensiefirma’s. Belangrijkste doelwitten zijn Rusland’s grootste oliebedrijf Rosneft, gasbedrijf Novatek en de bancaire tak van energiereus Gazprom, genaamd Gazprombank.

Binnen de Europese Unie heerst grote verdeeldheid over de gewenste houding in het conflict rond Oekraïne. Daarbij kiezen grofweg Duitsland, Frankrijk, Italië en het Verenigd Koninkrijk vanwege de economische banden met Rusland voor zo weinig mogelijk harde actie. In de Baltische staten, maar ook in Polen, is daarentegen veel meer sprake van een scherp anti-Russische houding.

 

Verplichte solidariteit

Mochten er nog meer en hardere sancties komen, dan ziet het er bepaald niet rooskleurig uit voor de Krim bewoners. Nu al gaan meer en meer Russen op zoek naar neveninkomsten om rond te kunnen komen. Nog steeds zijn ze gelukkig met de aansluiting van de Krim bij moedertje Rusland, maar tegelijkertijd constateren ze dat hun tot dan toe toereikende maandloon van 9.000 roebel -circa 190 euro- niet meer genoeg is om te voldoen aan de alsmaar stijgende kosten van voedsel en levensonderhoud. Naarstig wordt gezocht naar bijbaantjes, maar steeds minder Russen zijn in staat om deze nevendiensten af te nemen, omdat het iedereen aan geld ontbreekt.

Russische organisaties zetten al acties op, waarbij werknemers worden gevraagd een deel van hun toch al karige salaris op te geven uit solidariteit met de 2 miljoen bewoners van de Krim.

Hoewel het hierbij gaat om een donatie op vrijwillige basis, wordt de boodschap van hogerhand zodanig overgebracht, dat het niet mis te verstaan is dat er een verplichtend karakter van uit gaat. De eerste onrusten en protesten van werknemers die het niet zien zitten hun toch al ontoereikende loon te moeten delen zijn reeds een feit; sancties als economisch wapen lijken hun vruchten af te werpen.

 

Offensief wapen

Zelfs Sergej Ryabkov, de Russische staatssecretaris van buitenlandse zaken, noemt de westerse sancties in een interview met Kommersant een nieuw offensief wapen. En inderdaad brengen de sancties de Russische economie tot stilstand. De reële lonen in het land stegen in het lopende jaar met slechts 0,2 procent, hetgeen overeenkomt met een stagnatie.

“Nul groei van de reële lonen gecombineerd met toenemende overheidsuitgaven en stijgende prijzen betekent dat de lonen in de particuliere sector en bij modaal en minder verdieners de facto dalen”, zegt Karen Vartapetow van ratingbureau Standard & Poor’s.

Tegelijkertijd kreunt de toch al kwakkelende Russische economie onder de lopende Europese en Amerikaanse sancties die opgelegd zijn aan individuele bedrijven en aan Poetin gelieerde zakenmensen. Volgens het Internationaal Monetair Fonds is de economische groei dit jaar omlaag gedrukt tot slechts 0,2 procent. De Russische centrale bank gaat nochtans uit van 0,4 procent, het Russische Ministerie van Binnenlandse Zaken zelfs van 0,5 procent. 

Van enige verbetering voor de kleinere huishoudens is vooralsnog geen sprake. Integendeel: om aan Poetins vraag naar meer inkomsten tegemoet te komen, wil het Russische ministerie van Financiën de regionale btw verhogen, wat ertoe zou leiden dat levensmiddelen en diensten nog duurder worden.

In de grotere, meer welvarende steden -zoals Moskou en Sint-Petersburg is de sluipende inflatie niet zo snel merkbaar, maar het is vooral krap voor de lagere inkomens, vooral ook in de regio’s nabij de Krim, die overladen zijn met Russen die gevlucht zijn van het schiereiland omdat ze geen perspectief meer zagen in hun structureel zwakke thuisregio.

maandag 21 juli 2014 21:06

De bloedige zoektocht naar vrede

Israel  Palestine flags

Solmaz Mahmoudi: De ontvoering en moord van drie jonge orthodoxe joods-Israëlische kolonisten. Het kan u niet ontgaan zijn. Net voor de verdwijning van de Israëlische koloniale tieners, was de moord op twee Palestijnse tieners. Het kan u niet ontgaan zijn.

Sinds de vermissing van de drie tieners uit Gush Etzion, een exclusief Joodse-kolonie op de Westelijke Jordaanoever, heeft Israël vier miljoen Palestijnen belegerd, raast door de steden, breekt binnen in huizen en overheidsinstellingen, voert nachtelijke raids uit tegen gezinnen, steelt eigendommen, ontvoert, kwetst en doodt. Het kan u niet ontgaan zijn.

Hoewel geen enkele Palestijnse groepering de verantwoordelijkheid heeft opgeëist voor de ontvoering en hoewel de meeste groeperingen, waaronder Hamas, elke betrokkenheid ontkennen, blijft eerste minister Benjamin Netanyahu erbij dat Hamas verantwoordelijk is. De VN heeft Israël verzocht de bewijzen voor die bewering te overhandigen. Er is echter nog geen enkel bewijs geleverd, wat deze bewering van Israël in twijfel trekt. Het kan u niet ontgaan zijn.

Voor de overtuiging dat de Palestijnse jongens werden gedood door Israëlische soldaten, bestaat er voldoende bewijs: de teruggevonden kogels en de CNN-filmbeelden van de Israëlische scherpschutter op het ogenblik dat hij de trekker overhaalde en één van de tieners doodde. Het kan u niet ontgaan zijn.

De rol en invloed van de media

Wat verontwaardigt is de systematisch en stelselmatige hypocrisie waarmee de media jarenlang en nog altijd hierover bericht: de halve waarheden, zwijgen over het leed van de Palestijnen en het moordwillige staatsbeleid van Israël en de betrokkenheid en het aandeel van het Westen en de internationale gemeenschap in het uitzichtloze Palestina-Israël conflict. De rakketen vanuit de Gaza-strook vormen inderdaad een Israëlisch veiligheidsprobleem. Maar dit is geen gelijkwaardige oorlog. De Palestijnse stenengooiers tegen de modernste wapensystemen van Israël. Maar het ziet er naar uit dat de media een eenzijdig en vertekend beeld weergeeft van het conflict welke scherp contrasteert met wat er werkelijk gaande is. In de mainstream media wordt het recht van Israël op zelfbescherming tegen de raketten vanuit de Gaza-strook geïndoctrineerd. Met dezelfde devotie wordt er over de illegale bezetting en de muur gezwegen. En met dezelfde stelligheid over de dood van de drie kolonisten, met weglating van de context van een militaire bezetting wordt het recht van de Palestijnen op zelfbescherming van hun land en huis genegeerd.

De wederkerigheid media-politiek en transparantie in politieke journalistiek is hierin van essentieel belang. Het zwijgen van de media, sterke Joodse lobby en Israëlische propaganda, disproportionele berichtgeving, het dubbele moraal en de onverschilligheid en de hypocriete houding van het Westen en de internationale gemeenschap vertraagt het proces en hiermee wordt de vrede in de kiem gesmoord.

De geschiedenis leert ons dat het vinden van een adequate oplossing een moeilijke opgave blijkt en blijft. Echter, de rol van de media in het vormen en beïnvloeden van de publieke opinie en op zijn buurt de invloed van de publieke opinie op politiek is cruciaal. Macht onthuld zich via politiek en de media en tot zolang de media ten dienste van de politiek staat en politiek andere belangen dan vrede dient, blijft het systematisch geweldgebruik haar slachtoffers onder de onschuldige burgers eisen. Elke dode is een dode te veel, moge dat duidelijk zijn. Geweld en oorlog hebben zelden tot vrede geleid, zeker niet wanneer het een ongelijke oorlog betreft.

De stilte van de media getuigt van een verborgen waarheid. Om vrede te kunnen bereiken, indien haalbaar maar vooral gewenst, en om dit conflict in het juiste perspectief te zien en met een realistische kijk op de werkelijkheid te kunnen analyseren is de scheiding tussen politiek en de media een stap in de juiste richting. We moeten willen, kunnen en vooral durven de wandaden van Israël die aan misdadigheid grenzen zonder aan “pro-Palestina”, “antizionisme” en god verhoede van “antisemitisme” beschuldigd te worden, aan de kaak te stellen en blootleggen. En de mainstream media moet in haar berichtgeving onpartijdig en objectief blijven. Hoe onrealistisch het ook moge klinken, dit is het ideaal evenals de vrede.

De internationale gemeenschap –wij-  is met het gedogen van de muur en de illegale bezettingen, voor de 613 miljoen euro wapenexportlicenties aan Israël door EU-lidstaten, met de hypocriete houding van de media en de politici, met de steun van de Europese bedrijven die blijven investeren in de bezettingsinfrastructuur in de Palestijnse bezette gebieden, ondanks het illegaal karakter ervan, medeverantwoordelijk voor de huidige situatie. De internationale gemeenschap heeft degelijk bewezen dat zij in staat zijn via diplomatieke wegen, economische sancties of simpelweg door bombardementen druk uitoefenen en de situatie waar ter wereld ook te veranderen. Het is nu hoogste tijd dat de internationale gemeenschap verantwoordelijkheid neemt, haar hypocriete houding opzij zet en krachtig tegen de enige democratie in het Midden-Oosen optreedt en ingrijpt.

Onder de hardnekkige stilte van de mainstream media begint de wereld langzaam te ontwaken en aanschouwt een historische tragedie en tussen hoop en wanhoop blijft de vraagt mij kwellen;

"Wil Israel vrede?"

 

 

 

Bronnen;

http://zionism.pchi.ir/show.php?page=contents&id=5791

http://www.alexandrina.nl/?p=3486

http://www.haaretz.com/news/diplomacy-defense/israel-peace-conference/1.603324

http://www.docp.nl/al-10-jaar-lang-blijft-de-israelische-annexatie-en-apartheidspolitiek-onbestraft-het-is-tijd-voor-gerechtigheid-en-verantwoording/

http://www.alexandrina.nl/?p=3442

http://www.aljazeera.com/news/middleeast/2014/07/israeli-bombardment-gaza-escalates-20147973229699830.html

http://www.hawzah.net/fa/article/articleview/89104?ParentID=82527

http://www.bbc.co.uk/persian/world/2014/07/140711_sam_gaza_isr.shtml

http://www.entekhab.ir/fa/news/169857

http://www.joop.nl/opinies/detail/artikel/27715_10_jaar_illegale_muur_in_palestina/

http://vrede.be/index.php?option=com_content&view=article&id=1495%3Aeuropa%2C-de-media-en-het-palestijns-isra%C3%ABlisch-bezettingsconflict&catid=29%3Amidden-oosten&Itemid=398

http://www.jadaliyya.com/pages/index/8799/no-israel-does-not-have-the-right-to-self-defense-

dinsdag 01 juli 2014 15:29

EU migrant voelt zich wel Europeaan

emn

In de aanloop naar de Europese verkiezingen hebben ruim 150 Europese migranten  in mei met kandidaat-Europarlementariërs gesproken over hun ervaringen als arbeidsmigrant in Nederland. Tijdens de zeven bijeenkomsten die Lize, in samenwerking met ProDemos en enkele lokale organisaties van Europese migranten organiseerde, is gesproken over de uitdagingen die deze migranten tegenkomen op de arbeidsmarkt en in de samenleving, en wat Europees burgerschap voor hen betekent. Het ging vaak over de knelpunten die recent aangekomen migranten ervaren als het gaat om huisvesting, arbeidsomstandigheden en beeldvorming. Maar ook de positieve aspecten van de open grenzen kwamen aan de orde, zoals de mogelijkheid om vrij te reizen en te werken in een ander EU land. Hierbij kwam naar voren dat EU migranten zich door hun migratie en band met verschillende landen verbonden voelen met de Europese gedachte.

Naast het bespreken van deze thema’s is ook informatie gegeven over hoe Europa functioneert. Welke bevoegdheden heeft het Europees parlement, en welke rol spelen de nationale parlementen? Wat is de macht van de Europese commissie, en hoe verloopt het besluitvormingsproces in Europa? Allemaal vragen waar de begeleiders van ProDemos, huis voor democratie en rechtsstaat, met diverse werkvormen antwoord op wisten te geven. Aan de bijeenkomsten hebben arbeidsmigranten, expats en studenten uit onder andere Griekenland, Spanje, Portugal en Polen meegedaan. Kandidaten van verschillende politieke partijen hebben hun medewerking verleend en ook de gemeentes Amsterdam en Rotterdam, en het Huis van Europa hebben een bijdrage geleverd aan de bijeenkomsten.

 

Voor meer info zie ook http://www.lize.nl/eu-migrant-voelt-zich-ook-europeaan/

vrijdag 27 juni 2014 07:43

Ruslands geopolitieke spel met Servië

servie rusland

Petar Blasic: De discussie over het huidige Europese beleid, gericht op de geopolitieke machtsverhoudingen tussen Rusland en het Westen, draait rond Oekraïne. Ook naar Georgië en Moldavië wordt met argusogen gekeken, maar wie kijkt er naar Servië? Op het strategisch belangrijke Balkanschiereiland bouwt Rusland in stilte, maar voortvarend, aan zijn machtspositie door de banden aan te halen met een belangrijke regionale machtsfactor. In de loop van 2013 doorliep Servië een reeks van cruciale stappen die het land naar nauwere integratie met Rusland hebben gebracht.

Een aspect dat deze geopolitieke ontwikkeling onderscheidt van de situatie in Oekraïne, is dat Servië vanuit het Westen niet wordt geïntimideerd terwijl het de banden met Rusland aanhaalt. De toenadering tussen Rusland en Servië is in vele opzichten subtieler en kenmerkt zich niet door de interne politieke verdeeldheid die wel te zien is in Oekraïne. Dat wil niet zeggen dat Servië over de hele lijn en steeds voldoet aan de wensen van Rusland, wel dat de Russische inmenging in Servië geruisloos en minder controversieel is verlopen.

De versterkte relatie tussen Servië en Rusland is geen verrassing, gezien de Oosters-orthodoxe religieuze cultuur die beide landen delen. Daar komt bij dat verschillende grootmachten al door de eeuwen heen trachten hun invloedssfeer over de Balkan te versterken, middels steun aan de verschillende landen daar, om zo de controle over de regio te vergroten. Servië kon daarbij traditioneel rekenen op de steun van het orthodoxe Rusland en soms Griekenland, terwijl Kroatië hulp zocht bij het Katholieke Habsburgse Rijk, of in de moderne geschiedenis met het uiteenvallen van Joegoslavië bij Duitsland en de Verenigde Staten. Bosnië op zijn beurt kreeg steun vanuit Turkse hoek, geheel in lijn met de eerdere invloed die het islamitische Ottomaanse Rijk eerder in de regio had.

Machtsfactor

Sinds het uiteenvallen van Joegoslavië heeft Servië met lede ogen moeten toezien hoe haar grondgebied steeds verder werd gereduceerd. Was het eerst op z’n minst nog nog de rompstaat van de voormalige Joegoslavische Federatie, dan is het nu zelfs dat niet meer. Niettemin blijft Servië ook vandaag nog een belangrijke macht in de Westelijke Balkan, met het grootste leger en een –in verhouding tot de regio- ook sterke economie. Het aanhalen van de banden met Rusland heeft plaatsgevonden op drie fronten: militair, economisch en politiek.

Militair gezien heeft Servië zijn verdedigingsmogelijkheden gelieerd aan Rusland. Begin 2013 werd Servië een permanente waarnemer bij de door Rusland geleide Collectieve Veiligheidsverdragorganisatie. In november 2013 ondertekenden Rusland en Servië een bilaterale overeenkomst over militaire samenwerking die vijftien jaar lang in de maak was. De achterliggende motivatie daarvoor was dat de NAVO haar lidmaatschap wist uit te breiden tot diep in de Balkan. Drie landen – Bosnië-Herzegovina, Montenegro en de Republiek Macedonië- zijn thans kandidaat voor het lidmaatschap. Als ook deze drie landen uiteindelijk toetreden tot het Atlantisch Bondgenootschap, dan zal Servië aan alle kanten omringd zijn door NAVO-landen en wordt het een Russisch georiënteerd eiland, omringd door een westerse verdedigingsalliantie. De kans dat Servië ook een lid van de NAVO wordt is klein, aangezien de alliantie geen leden toelaat die territoriale geschillen hebben met andere landen. Ondanks de lovende woorden van EU-commissaris Stefan Füle over de vooruitgang die geboekt werd in het conflict tussen Servië en Kosovo, is de onenigheid nog lang niet van de baan.

De Servische economie is nu vooral een markteconomie -hoewel de staat nog steeds een groot deel van de economische activiteit van het land controleert- en is momenteel de sterkste in de regio. De Gini-coëfficiënt van het land staat sinds 2006 gemiddeld op 28,9. Het reële bbp groeide in 2013 met 2,4 procent, en dat is meer dan de buurlanden Bosnië en Kroatië. Ook voor 2014 wordt groei verwacht: +2,0 procent. De Servische economie is ondanks de hoge (jeugd)werkloosheid aan de beterende hand. Op het gebied van handel kan Servië momenteel goed overweg met zowel Europa als Rusland. De belangrijkste exportpartner voor Servië is Italië, terwijl de meeste import afkomstig is uit Rusland. Wat betreft de handelsrelatie met Servië heeft Rusland een voorsprong op Europa. Dat blijkt al uit het feit dat Servië heeft gekozen voor een liberalisering van de handel met de door Rusland geleide douane-unie. Maar ook uit de aanleg van de South Stream–pijpleiding.

Slechts enkele dagen na de ondertekening van de bilaterale overeenkomst over militaire samenwerking tussen Rusland en Servië, begon de aanleg van de South Stream-pijpleiding. Deze grootste pijpleiding in zuidoost Europa zal vanaf 2016 tussen de 40 en 60 miljard kubieke meter gas per jaar vanuit Rusland naar het Westen transporteren, daarmee voorziend in 15 procent van de Europese behoefte. Het was onder meer de medewerking van Servië aan dit project, die ertoe heeft geleid dat de door de EU gewenste rivaliserende Nabucco-pijpleiding niet tot stand is gekomen. De recente overwinning van de door Rusland gesteunde South Stream-pijpleiding op de door de EU gesteunde Nabucco-pijpleiding laat zien hoe Rusland de Europese afhankelijkheid van Russisch gas in stand weet te houden en de Servische economie aan zich weet te binden. Volgens Gazprom zal de South Stream -pijpleiding 2.500 banen creëren en leiden tot een directe investering van 0,5 miljard euro in het land. Daarnaast is het voor Rusland een geopolitieke overwinning dat het via South Stream invloed heeft op de Servische energieconsumptie en daarmee ook in politiek opzicht zijn stempel kan drukken op dit deel van Europa dat geen lid is van de EU of de NAVO.

Weinig toenadering tot het Westen

Ook politiek blijft Servië een buitenbeentje in de Balkan. Het merendeel van de Balkanlanden zocht sinds het einde van de Koude Oorlog toenadering tot het Westen. Servië deed dat veel minder. Het land is weliswaar kandidaat lid en gestart met besprekingen over toetreding tot de EU, maar feitelijk heeft dit geen enkele betekenis. Veel waarnemers en analisten stellen dat de EU “uitbreidingsvermoeidheid” ondervindt waar het gaat om de oostwaartse aanwerving van (kandidaat-)lidstaten. Rusland kan daardoor ongehinderd Servië politiek het hof maken of het land met zachte hand in de gewenste richting duwen.

Afgezien daarvan heeft Rusland volgens geopolitiek analist Scott Rina van het Centrum voor Wereld Conflicten en Vrede, de vorming van territoriale afsplitsingen van staten binnen haar periferie (namelijk Georgië en Moldavië) aangewakkerd in de hoop zo te voorkomen dat deze zich in militair en politiek opzicht bij het Westen zouden aansluiten. Een groot deel van de geboekte vooruitgang van Servië in haar relatie met de EU is te danken de uiteindelijk flexibelere opstelling van Servië in de Kosovo kwestie. Het Westen moet daarom beducht zijn voor eventuele Russische pogingen om de toenadering tussen Kosovo en Servië ongedaan te maken, in een poging laatstgenoemde te hinderen bij het aangaan van nauwere banden met de EU.

Demoniseren

Tot op zekere hoogte is Servië in het Westen gedemoniseerd vanwege door Serviërs uitgevoerde acties in de Joegoslavische burgeroorlog. Edward Herman van de Universiteit van Pennsylvania stelt dat die westerse demonisering van de Serviërs de NAVO geholpen heeft bij haar oostwaartse uitbreiding. Serviërs zijn zich op hun beurt bewust van het feit dat ze in de westerse media negatief geportretteerd werden, hetgeen hun welwillendheid om te integreren in het Westen hindert. Ze zijn eerder geneigd dichter aan te kruipen bij hun traditionele Russische beschermer. Rusland heeft die gelegenheid gegrepen, en accentueert de traditionele banden en affiniteit die Servië en Rusland met elkaar hebben en investeert volop in steun aan Servië. Zo opende Rusland een Russische basis in de Servische stad Nis. Naar verluidt zou het niet gaan om een militaire basis; formeel staat de basis te boek als een centrum voor noodhulp bij catastrofes, een goed voorbeeld van hoe Rusland met zachte hand haar invloed op de Balkan vergroot.

Rina betoogt dat de verdere aansluiting van Servië bij Rusland relatief snel heeft plaatsgevonden, betrekkelijk onomstreden was en onopgemerkt voorbij lijkt te zijn gegaan aan het geopolitieke bewustzijn van het Westen. Pas recentelijk, nu de ontwikkelingen in Oekraïne niet geheel volgens het EU plan zijn verlopen, lijkt Brussel zich druk te maken over Servië. EU-commissaris Gunther Oettinger, bevoegd voor energie, uitte in niet mis te verstane bewoording zijn onvrede over South Stream en de groeiende Russische invloed: “Als het geen onnodige obstakels op zijn weg naar het EU-lidmaatschap wil, kan Servië de South Stream overeenkomst beter herzien”. Hij voegde er nog aan toe dat “Servië een onderdeel is van de Europese energiemarkt en zich dient te schikken naar de regels van onze markt”. De Servische premier Dacic pareerde de kritiek door te stellen dat “de westerse landen die Servië nu bekritiseren vanwege de nauwe banden en het partnerschap met Rusland zich moeten afvragen of ze zelf wel zo een partnerschap aan Servië hebben aangeboden. Servië heeft een strategische partner in het Westen nodig, maar niemand is geïnteresseerd”.

Niet verwonderlijk dat Rinna het Westen oproept de risico’s die gepaard gaan met deze ontwikkeling niet te negeren of bagatelliseren.

woensdag 11 juni 2014 14:36

De Kunst van Qassim Alsaedy in RAI

DSCF4640 1

 

Entisar AlghareebWoensdag 4 juni werd in de Amsterdam RAI de 30ste editie van KunstRAI geopend. De KunstRAI viert dit jaar haar 30-jarig bestaan en is daarmee de langst lopende beurs voor hedendaagse kunst van Nederland. Ruim 60 bekende en opkomende galerieën tonen op de beurs hedendaagse autonome en toegepaste kunst en design.

Negentien deelnemende galerieën hebben naast hun stand ook een solostand ingericht, waarin het werk van een kunstenaar uitgebreid en gewogen wordt gepresenteerd met als doel het begrip en de appreciatie van de kunst en het oeuvre van deze kunstenaar te vergroten. Het evenement duurt nog tot en met maandag 9 juni.

Tevens worden werken van de Irakese kunstenaar Qassim Alsaedy vertoond. De schilderkunst van Qassim (1949) wordt beheerst door Arabische tekens en symbolen. De meeste schilderijen lijken oude muren. De huid is bekrast, overschilderd, gevuld met tekens die vers zijn en vage sporen van teksten die er wellicht tientallen jaren eerder zijn aangebracht.

De meeste schilderijen neigen alleen al door het gebruik van reliëf het tweedimensionale vlak te willen verlaten. Soms bevatten schilderijen gaten en spijkers als symbool voor pijn. Wat blijft zijn de sporen. De wonden helen. Maar de littekens niet.

Volgens Qassim heeft het land hoop, respect, vrijheid en levenslust nodig. Kunst, muziek en cultuur ziet hij als belangrijke bouwstenen om mensen weer bij elkaar te brengen. Een tentoonstelling van zijn werken ziet hij dan ook als zijn aandeel in de wederopbouw en de verzoening van Irak.

dinsdag 10 juni 2014 12:36

Turn on the Lights…

bright-light

Sodaba Abibzay: How often did you give up in life? When was the time that you decided that it’s not worth the fight anymore? We live in an era where giving up on everything is a new fashion. If it doesn’t suit your personality, your week, you schedule, your path then stop and turn away. People are complaining about the depression statistics that are rising, the marriages that end in their first year, the midlife crisis we are facing, the emptiness of relations and personalities, the horror of fear and above all the pressure of society to be and become someone. What people forget is that they are the crowd, the society, person who demands all of it but is willing to give just a bit for it.

If we look back at our older generations then most of us have seen grandpa and grandma become old together. We heard stories of poverty, pressure, social control and hard parenting but still they achieved to stay together. How? Back then falling in love and commitment where not a song of Justin Bieber but a Poem of Shakespeare. If chosen a heart to commit to one did not search for valuable other options. When loving one, flirting with the other and eventually marrying the other is a trend most youngsters follow our grandpa and grandma CHOSE to be together and WORKED to make it last forever. Now days we choose but when a better option comes along we reset our choice. Now days we work, we work hard but for things that give value to our wallet. We work hard for our boss, we work hours for a better body, we keep on working on several skills, we work hard and harder on social relations but when coming home to the place where the heart should be we feel like resting. “ I have a feeling this relationship is holding me back from my success.” “ We are to different, it won’t work.” “I do love you but I can’t cope with your weaknesses.” Phrases we use when we decide we want to quit working on our feelings.

Call me a romantic mind, an oldskool soul that believes in romance, love and commitment until death do us part, but history has proven that when the basic of your relation is US instead of ME, MYSELF AND I it will last for your grandchilderen to enjoy. World’s history is also a part of our history. We have set foot on the moon and have developed our worlds in to fast forward moving worlds where we sleep less and work more. We have educated our self to PHD-levels, we have grown in our ability to spend and buy but still we move backwards in our relations, we know less about emotions and we refuse to spend our TIME, EMOTIONS AND HOPE on relations. We fight as soldiers against every evil that stands in between our goals and us but when our relationships need replacement of an expired lamp we are to scared of the dark. When once the light goes out we refuse to put on back the light because we are to tired to deal with what we are going to see then. We don’t have time for nonsense! We are busy making a good living for the future, but we are blind for the truth of life that; “ problems, dilemma, poverty, hard work, less time, more crisis will always be a part of your life. Waiting for everything to be settled is like forbidden the night to ever make an appearance. When knowing that having problems is a part of life then why are we willing to rip out the strength of a caring heart?


“When I hold your hand, I hold your heart, when I hold your heart I hold your wishes, desires, hopes, fears and weaknesses and I hold on to the mind that should know that by letting go of all these things I will lose your hand and your faith in me and my love for you.”

vrijdag 06 juni 2014 07:50

Wereldvluchtelingendag

onfilebanner01

 

Vrijdag 20 juni 2014

“ Op de bres voor gevluchte en vervolgde journalisten”

On file organiseert een ontmoeting met aandacht voor gevluchte en vervolgde journalisten.

Verschillende sprekers houden een inleiding en bieden een workshop aan over onderdrukking van de individuele en collectieve journalistieke vrijheid door Quirine Eijkman van Amnesty; over het werk als freelance-journalist door Nies Medema; over de kansen van nieuwe sociale media door Olivier Nyirubugara.

Een forum met journalisten van buitenland-redacties bericht oa over te volgen criteria, hun dagelijkse afwegingen, de verslaglegging en het gebruik van bronnen.

Mede-oprichter van On file Andrée van Es, op dit moment wethouder in Amsterdam, sluit de middag af.

Aanvang: 13.30 uur   - Einde: 17.00 uur      

Locatie: ‘ De Horizon’ - Zaandammerplein 50 – 1013 ZD Amsterdam

               (www.abc-west.nl/algemeen-horizon)

Voertaal: Nederlands

 

Opgave voor deelname graag vóór maandag 16 juni sturen naar: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Programma:

13.30 uur: ontvangst

14.00 uur: opening door Colet van der Ven – voorzitter van het On file bestuur

14.15 uur: voordracht Quirine Eijkman van Amnesty International

14.40 uur: korte inleiding over freelance-jounalistiek door Nies Medema

14.50 uur: korte inleiding over de kansen van nieuwe sociale media door

                   Olivier Nyirubugara

15.00 uur: workshops over freelance-journalistiek en nieuwe sociale media

16.00 uur: korte pauze

16.15 uur: forum met journalisten buitenland redacties

17.00 uur: slotwoord door wethouder Andrée van Es, medeoprichter van On file

17.20 uur: afsluiting met een drankje

vrijdag 06 juni 2014 07:48

Wereldvluchtelingendag

On file

 

Vrijdag 20 juni 2014

“ Op de bres voor gevluchte en vervolgde journalisten”

On file organiseert een ontmoeting met aandacht voor gevluchte en vervolgde journalisten.

Verschillende sprekers houden een inleiding en bieden een workshop aan over onderdrukking van de individuele en collectieve journalistieke vrijheid door Quirine Eijkman van Amnesty; over het werk als freelance-journalist door Nies Medema; over de kansen van nieuwe sociale media door Olivier Nyirubugara.

Een forum met journalisten van buitenland-redacties bericht oa over te volgen criteria, hun dagelijkse afwegingen, de verslaglegging en het gebruik van bronnen.

Mede-oprichter van On file Andrée van Es, op dit moment wethouder in Amsterdam, sluit de middag af.

Aanvang: 13.30 uur   - Einde: 17.00 uur      

Locatie: ‘ De Horizon’ - Zaandammerplein 50 – 1013 ZD Amsterdam

               (www.abc-west.nl/algemeen-horizon)

Voertaal: Nederlands

 

Opgave voor deelname graag vóór maandag 16 juni sturen naar: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Programma:

13.30 uur: ontvangst

14.00 uur: opening door Colet van der Ven – voorzitter van het On file bestuur

14.15 uur: voordracht Quirine Eijkman van Amnesty International

14.40 uur: korte inleiding over freelance-jounalistiek door Nies Medema

14.50 uur: korte inleiding over de kansen van nieuwe sociale media door

                   Olivier Nyirubugara

15.00 uur: workshops over freelance-journalistiek en nieuwe sociale media

16.00 uur: korte pauze

16.15 uur: forum met journalisten buitenland redacties

17.00 uur: slotwoord door wethouder Andrée van Es, medeoprichter van On file

17.20 uur: afsluiting met een drankje

 

justice

Petar Blasic: De landen van het voormalige Joegoslavië hebben grote sommen geld uitgegeven om hun door het Joegoslavië tribunaal aangeklaagde burgers te verdedigen en hun de best mogelijke kansen op vrijspraak te bieden. Dit blijkt uit onderzoek van het Balkan Investigative Network. In totaal gaven de voormalige Joegoslavische landen tot nu toe bijna 40 miljoen euro uit aan de verdediging van hun van oorlogsmisdaden verdachte landgenoten, die zich voor het Joegoslavië-Tribunaal in Den Haag moesten verdedigen.

Bijna alle landen van voormalig Joegoslavië hebben op de een of andere manier geld uitgetrokken voor de verdediging van (para)militairen en politici die verdacht worden van (betrokkenheid bij) oorlogsmisdaden. Het doel dat ze daarbij voor ogen hebben, is steeds hetzelfde: de oorlogshelden verdedigen, politiek punten scoren en schade aan de internationale reputatie voorkomen. Vooral Kroatië en Macedonië hebben de verdediging van aangeklaagden hoog op hun agenda staan en hebben navenant diep in de zakken getast om hun belangen voor het Internationaal Strafhof goed behartigd te zien.

Macedonië en Kroatië

Het conflict in Macedonië –regeringstroepen vochten in 2001 gedurende enkele maanden met Albanese rebellen- leverde slechts twee Macedoniërs op die door het internationaal strafhof in staat van beschuldiging werden gesteld. Dat belette Macedonië evenwel niet 9,5 miljoen euro uit te gegeven aan de verdediging van beide verdachten. In dat bedrag, dat Macedonië tussen 2006 en 2013 besteedde, zit onder meer 3,5 miljoen euro voor een Amerikaans advocatenteam onder leiding van de befaamde advocaat Alan Dershowitz. Naast rechtsbijstand werd ook 2,5 miljoen euro aangewend voor lobbyactiviteiten. Maar ondanks de grote som geld die werd gespendeerd, werd het beoogde resultaat slechts ten dele gerealiseerd: de voormalige minister van Binnenlandse Zaken Ljube Boskoski werd uiteindelijk vrijgesproken van oorlogsmisdaden, maar politieman Johan Tarculovski kon de dans niet ontspringen en werd tot twaalf jaar cel veroordeeld vanwege oorlogsmisdaden die hij beging als lid van de tijgerbrigade. Tarculovski werd na acht jaar van zijn straf te hebben uitgezet, vrijgelaten uit een Duitse gevangenis en bij aankomst in zijn thuisland Macedonië als een oorlogsheld onthaald.

Kroatië heeft tot nu toe al meer dan 28 miljoen euro besteed aan de verdediging van drie generaals: Ante Gotovina , Mladen Markac en Ivan Cermak. Met succes. De drie generaals werden uiteindelijk vrijgesproken. Gotovina had er toen evenwel al zeven jaar in een Scheveningse cel opzitten, omdat de rechtbank hem eerder wel schuldig had bevonden aan misdaden tegen de mensheid en oorlogsmisdaden.

Omdat Kroatië buitengewoon terughoudend is in het vrijgeven van informatie over haar uitgaven aan de verdediging van de drie generaals (ondanks de wettelijke verplichting ter zake), blijft de werkelijke omvang van de uitgaven giswerk. Onduidelijk blijft daardoor ook of het juist is dat de Kroatische staat het Amerikaanse bedrijf Patton Boggs in de arm heeft genomen om lobbywerkzaamheden voor de drie generaals te verrichten. Naast de door de Kroatische overheid beschikbaar gestelde financiële middelen zijn er ook nog diverse stichtingen die in het leven werden geroepen om “de waarheid over de Kroatische onafhankelijkheidsoorlog te verkondigen”, zoals ze dat zelf noemen, maar daarnaast vooral opgericht lijken om de generaals te helpen en hun acties tijdens oorlogstijd te verdedigen. Ook deze stichtingen moeten enkele miljoenen hebben opgehaald.

Fondsenwerving

De andere drie landen in het voormalige Joegoslavië hebben aanzienlijk minder uitgegeven. Bovendien werden hun uitgaven besteed aan de verdediging van een groter aantal verdachten. Toch komt het totale bedrag dat de voormalige Joegoslavische staten hebben uitgegeven aan de verdediging van potentiële oorlogsmisdadigers uit op in totaal bijna 40 miljoen euro. Daar komen nog allerlei schimmige fondsen bij, die via publieke collectes geld hebben ingezameld bij burgers en bedrijven om verdachten van oorlogsmisdaden begaan in Bosnië-Herzegovina, Kroatië en Kosovo te helpen. Hoeveel geld deze fondsen hebben ingezameld is onduidelijk.

Van de andere voormalige Joegoslavische staten heeft de regering van Kosovo het minst besteed aan de verdediging van haar zes van oorlogsmisdaden beschuldigde landgenoten, namelijk helemaal niets. Wel organiseerde de staat een welkomstfeest voor verdachten die werden vrijgesproken. Via collectes werd echter wel ruim 1,7 miljoen euro opgehaald voor de verdediging van twee vooraanstaande politici -Ramush Haradinaj en Fatmir Limaj-, die in de oorlogstijd lid waren van het Kosovaarse bevrijdingsleger, een guerrillabeweging.

Ook Servië heeft rechtstreeks geen geld besteed aan de verdediging van haar verdachten. Anders dan Kroatië en Macedonië bracht het haar geld -1,7 miljoen euro uit de staatskas- niet in voor de verdediging van verdachten, maar als persoonlijk budget voor de verdachten, de betaling van artskosten of voor reiskosten van hun families. Opvallend is dat van de 26 beschuldigden die thans op financiële ondersteuning van Belgrado mogen rekenen, 18 het Servische staatsburgerschap hebben en actief waren in de Bosnië-oorlog als Bosnisch-Servische legerofficieren, waaronder generaal Ratko Mladic. Servië heeft altijd volgehouden niet betrokken te zijn geweest bij het conflict in Bosnië.

Bosnië-Herzegovina zelf trok ook nog eens 640.000 euro uit om beschuldigde landgenoten te helpen, maar het gehele bedrag is afkomstig uit het Servisch geleide deel van Bosnië, de Republika Srpska, en kwam ten gunste van Servische verdachten. Ook de families van Servische aangeklaagden konden rekenen op financiële hulp, middels particuliere donaties. De andere Bosnische politieke entiteit -de Bosniak-Kroatische Federatie- is niet in staat gebleken middelen te mobiliseren voor haar verdachten. Ongetwijfeld heeft de moeizame verstandhouding tussen de Bosniaks en de Kroaten ertoe geleid dat overeenstemming over de aanwending van mogelijke middelen is uitgebleven. Aannemelijk is wel dat buurland Kroatië geld beschikbaar heeft gesteld voor de verdediging van Bosnische Kroaten die ook Kroatische burgers zijn en die beschuldigd zijn van wreedheden tijdens de Bosnische oorlog. Aangetoond is dit evenwel niet.

Verzoening bemoeilijkt

De regeringen van de verschillende voormalige Joegoslavische staten hebben hun financiële hulp aan de verdachten altijd omschreven als humanitaire inspanningen om de burgers die terecht moeten staan in het buitenland te ondersteunen. Maar volgens Roland Kostic, een Balkan-expert van de Zweedse universiteit van Uppsala, waren er ook politieke redenen: De rechtszaken bij het internationaal strafhof worden door de landen van ex-Joegoslavië gezien als een strijd voor hun eigen waarheid, waarin elke staat de kans ziet te bewijzen dat zijn waarheid de juiste is.

Ook de hoofdaanklager van het tribunaal in Den Haag, Serge Brammertz, begrijpt wel waarom landen de verdediging van verdachten van oorlogsmisdaden financieren: “Het is niet illegaal en soevereine staten mogen zelf beslissen hoe ze hun geld willen”. Maar hij merkt ook op dat het voor de slachtoffers van de oorlogen in het voormalige Joegoslavië een gevoel van onrechtvaardigheid geeft om te zien dat sommige overheden zo’n grote sommen geld uitgeven aan de verdediging van hun oorlogscommandanten.

Bovendien heeft het gegooi met geld en het opkomen voor verdachten waarvan verschillende uiteindelijk toch wel veroordeeld zijn, de verzoening tussen de verschillende balkanlanden geen goed gedaan. Zo zijn de meeste Albanezen in Kosovo zich ervan bewust dat Servië tracht om een groot aantal van oorlogsmisdaden verdachte personen aan vervolging en veroordeling te laten ontkomen. Op haar beurt zijn de meeste Serviërs in Kosovo van mening dat de regering van Kosovo gefaald heeft in het vervolgen en straffen van etnische Albanezen die verantwoordelijk zijn voor het begaan van oorlogsmisdaden. Politici en kerkelijke leiders vallen nog steeds over elkaar heen waar het gaat om verantwoordelijkheid voor oorlogsmisdaden. Onderling worden nog over en weer verwijten gemaakt.

Vooral Serviërs lijken vaker problemen te hebben, vooral met de Bosniaks en Kosovaren. Debet hieraan is de houding van de internationale gemeenschap, die Bosniakken en Kosovaren als slachtoffer ziet van Servische agressie. Serviërs willen meer aandacht voor hún kant van het verhaal. De samenwerking met het Joegoslavië-tribunaal wordt beschouwd als een verplichting, een noodzakelijke prijs voor toetreding tot de Europese Unie. Een verplichting waar niet altijd even goed gehoor aan wordt gegeven. De Servische openbare aanklager belast met oorlogsmisdaden, Vladimir Vukcevic, schat dat 300 personen, veronderstelde oorlogsmisdadigers, zich verschuilen in Servië, waarbij ze hulp krijgen uit alle hoeken en geledingen van de bevolking.

EU-lidmaatschap

Ondanks het feit dat de Servische regering coöperatief is ten aanzien van het international strafhof, zijn veel Serviërs er niet van overtuigd dat Mladic zich schuldig heeft gemaakt aan oorlogsmisdaden. Dat men zich heeft neergelegd bij zijn arrestatie, uitlevering en terechtstelling komt enkel doordat men begrijpt dat dit nodig is om te kunnen komen tot het lidmaatschap van de EU.

De gevolgen van de oorlogen in het voormalige Joegoslavië, zoals het oplossen van de vluchtelingenproblematiek en oorlogsmisdaden voor de nationale rechterlijke instanties, zullen weliswaar geen apart segment van de onderhandelingen met de EU vormen, maar zullen desondanks binnen de bestaande hoofdstukken van belang zijn. Volgens Pierre Mirel van de Europese Commissie zijn de voorwaarden met betrekking tot samenwerking met het tribunaal in Den Haag en het oplossen van bilaterale kwesties van groot belang voor de verzoening in de regio. Hij merkt evenwel ook op dat deze voorwaarden door de regio niet altijd gewaardeerd worden en dat de verzoening traag gaat. De wijze waarop overheden omgaan met hun verleden en misdaden proberen goed te praten, misdadigers zelfs beschermen en verdedigen, frustreren dit proces.

Pagina 1 van 36

contact

Reacties en inzendingen
ex Ponto is een uitgave van On File, Associatie van vluchtelingjournalisten en schrijvers
ex Ponto is mede mogelijk gemaakt door:
Logo_Ministerie_OCW Logo_Democratie_en_Media Logo_StimuleringsFonds_voordePers
 

Colofon

ex Ponto

is een journalistiek magazine dat op internet verschijnt. Het merendeel van de artikelen wordt door vluchteling-journalisten en andere migranten geschreven. Met Nederlandse journalisten als gast.

 


ovidiusex Ponto

In 8 na Chr. verbant de Romeinse keizer Augustus de dichter Ovidius naar het verre Tomi (het huidige Constança in Roemenië) aan de Zwarte Zee, in de provincie Pontus. Ovidius schrijft daar zijn bekende Epistulae ex Ponto (Brieven uit de Zwarte Zee). Deze bundel bevat poëtische verzoekschriften die hij naar vrienden en invloedrijke Romeinen schreef om voor hem bij de keizer te bemiddelen om in zijn lotsbestemming te herzien. Ex Ponto is in de geschiedenis door verschillende schrijvers gebruikt als metafoor voor ballingschap.