Over alle toppen
ligt rust,
in hoge takken

Het was al vandaag, vroeg in de ochtend, toen ik gisteren naar bed ging.
Ik had geweten in mijn pijn.
Na veel moeite en schapen, talrijk van ras en kleur, geteld te hebben,
viel ik eindelijk in slaap.

We gaan van de ene plaats naar de andere op zoek naar de sleutel van het geluk, we hopen dat alle problemen in het leven zo spoedig mogelijk opgelost worden. We denken dat het leven heel anders zou zijn als we gelukkig waren. Vandaar dat sommige mensen uit hun huizen gaan om gelukkig te zijn, andere komen terug om gelukkig te zijn. Sommige mensen gaan trouwen om gelukkig te zijn en anderen scheiden om gelukkig te zijn, sommige mensen maken een heel dure reis om gelukkig te zijn en anderen werken abnormaal hard om gelukkig te zijn.

Hol en leeg van verlangen
en de gele amberen bomen
de groene en barnstenen stammen.

"It was you who pushed him. Then you made some kind of pact to keep hush about it."
I was so shocked, on so many levels, I couldn't respond.
"Kevork told me. He said it was an accident, an accident that became a lifelong source of agony."
Anfi pushed back her long hair, which, though white now, was the feature most reminiscent of her younger days. Her large, brown eyes were exactly like those of her son, Yani; they were full of sorrow. They weren't accusatory. There was no hate in them. For now, at least.

Na het slapen in koude bedden
en hete kussen
beleven wij de stilte en het geluid.

Heden voelen mijn voeten goed
in hun sokken en die weer
in hun ruime maar nog niet
sloffende schoenen.

Ach,
vandaag
was er niets
op de berg,
zelfs geen snipper
van een vod.

De boom bij de rivier

huilt bladeren.

Hij besprenkelt de oever

met traan na traan.

En God maakte me vrouw,

met lang haar,

met de ogen,

neus en mond van een vrouw.