ex Ponto

Mevrouw Maria Tempel is een daadkrachtige, sportieve vrouw die blaakt van gezondheid. Als een van de weinig vrouwen zit ze op haar zevenenveertigste op de top van haar geluk. Het is onmogelijk haar klare gezicht te zien en niet te glimlachen: onwillekeurig voel je haar positieve energie je geest binnen stralen, ben je je er opeens van bewust dat het leven heel mooi is, ben je redeloos blij, hangt het geluk om je heen als duizend vlinders. Je hoeft maar je vingertje uit te steken om het te vangen.

Op 6 november keek ik met veel interesse naar de herhaling van het wekelijkse programma Boeken met Wim Brands, waarin hij met Adriaan van Dis en Marita Mathijsen over Harry Mulisch sprak. Ik vond de tv-uitzending bijzonder, want het gebeurt niet vaak dat een schrijver op nationaal niveau wordt herdacht. Maar ik was ook nieuwsgierig naar hoe Nederlanders de grootste van hun drie grootste schrijvers zouden eren. Meteen daarna begon de rechtstreekse uitzending van Mulisch’ uitvaartceremonie in de Schouwburg op het Amsterdamse Leidseplein.

Toen Sarah 6 jaar geleden nog een inburgeringcursus op de Mondriaan-school in Voorburg volgde, kwam zij bijna elke dag bij mij langs om te vertellen hoe haar lessen verliepen. Sarah is 35 jaar, ze komt uit het Oostblok en heeft een universitaire studie achter de rug. Ze werkte in haar land 7 jaar op een wetenschappelijk instituut. Zij vertelde tijdens haar bezoeken hoe zij gedurende de dag aan het inburgeren was.

Wat hebben deze dieren met de PVV, VVD en het CDA te maken? Lena Sangin legt het uit met behulp van de Russische dichter Krilov.

Masha is vijf maanden voor haar geboorte gedood. Dat vertelt haar moeder, Natasha mij als wij eventjes onder een luifel staan te schuilen voor een onverwachte stortbui.